จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ - บทที่ 1705 สังหารหลินหยุน

หลินหยุนเข้าใจทันที
เขาให้ความสนใจกับปลาแรดมากๆ อย่างไรก็ตาม เขาสนใจทะเลสาบแห่งนี้มากกว่า
ดูเหมือนทะเลสาบแห่งนี้ สามารถละลายทุกสิ่งทุกอย่างได้
หลินหยุนนิ่งเงียบไปชั่วครู่ จากนั้นสายตาของเขาก็เปล่งประกายทันที ไม้ไผ่ที่เป็นสิ่งรองรับปรากฏตัว จากนั้นหลินหยุนก็โยนมันลงไปในทะเลสาบ
มองเห็นหลินหยุนโยนสิ่งรองรับอันหนึ่งลงไปในทะเลสาบ จี้ฝานซิงตกตะลึงมากๆ “อย่าโยน!”
หลินหยุนไม่ได้สนใจคำพูดของเธอ ไม้ไผ่ที่เป็นสิ่งรองรับนั้นเบามากๆ เมื่อเข้าไปในทะเลสาบแล้ว มันไม่ได้ถูกละลายทันที พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือมันละลายช้ามากๆ
แต่เมื่อละลายได้สักพักแล้ว สิ่งรองรับก็ยังเหลืออยู่
น้ำทะเลสาบไม่สามารถละลายสิ่งรองรับอันนี้ได้
หลินหยุนพูดเบาๆ “ดูเหมือนทะเลสาบแห่งนี้ไม่ได้ละลายทุกสิ่งทุกอย่างได้”
จี้ฝานซิงรีบพยักหน้าและพูด “คุณไม่รู้สึกเสียดายเลยเหรอ นี่เป็นสิ่งรองรับอันหนึ่งนะ และสิ่งรองรับของคุณอยู่ในระดับที่สูงด้วย!”
หลินหยุนยื่นมือออกไป สิ่งรองรับก็บินกลับมาอยู่บนมือของเขาทันที หลินหยุนพูด “ถ้าคุณจะออกจากสถานที่แห่งนี้ คุณก็ใช้สิ่งรองรับเก็บน้ำบางส่วนเอาไว้ และใส่ปลาแรดไปด้วย”
จี้ฝานซิงพยักหน้า แต่เธอก็ส่ายหัวและพูด “ช่างมันเถอะ ฉันไม่ได้สปอร์ตเหมือนกับคุณ ใช้สิ่งรองรับเป็นตู้ปลา! ปลาตัวนี้ก็น่าจะออกจากทะเลสาบไม่ได้ แต่ก็เห็นได้อย่างชัดเจน มันสามารถถูกจับเอาไว้ได้!”
จี้ฝานซิงนิ่งไปชั่วครู่และพูด “ฉันใช้ปลาแรดทำให้พลังกฎเกณฑ์สิบสามอันของฉันเพิ่มสูงขึ้น ฉันคิดว่าพลังกฎเกณฑ์ของคุณน่าจะเพิ่มสูงขึ้นแล้วใช่ไหม!”
“แต่ฉันไม่รู้จริงๆว่าคุณหลอมรวมพลังกฎเกณฑ์กี่อันแล้ว”

“อาจจะใช้เวลานานพอสมควร!”
หลินหยุนพยักหน้าและถาม “ไม่ทราบว่าสหายจี้อยากจะให้ฉันใช้อะไรมาแลกเปลี่ยน?”
จี้ฝานซิงพูด “ตอนนี้ฉันยังคิดไม่ออก ตระกูลจี้ของเราก็มีอิทธิพลในดาวเจวี้ยนอยู่บ้าง ตอนนี้ฉันก็ไม่ได้ต้องการอะไรเลย ถ้าฉันคิดออกแล้ว หรือต้องการอะไรจริงๆ ฉันจะบอกให้คุณทราบ?”
หลินหยุนพูด “โอเค คำไหนคำนั้น!”
จี้ฝานซิงพูดด้วยรอยยิ้ม “คำไหนคำนั้น!”
หลินหยุนนิ่งเงียบไปชั่วครู่ จากนั้นก็พูด “สหายจี้ ฉันสามารถพาภรรยาของฉันเข้าพักที่นี่ได้ไหม?”
เมื่อจี้ฝานซิงได้ยินก็พยักหน้าและพูด “เข้ามาพักได้เลย!”
หลินหยุนพยักหน้า เขาบอกลาจี้ฝานซิงและออกจากคฤหาสน์ จากนั้นก็กลับเข้าไปในเมือง
เมื่อรับฉินหลันมาแล้วก็พาเธอกลับมาที่คฤหาสน์
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่หลินหยุนพาฉินหลันออกมาจากในเมืองได้สักพัก มียอดฝีมือที่แข็งแกร่งมากๆปรากฏตัวด้านหน้าของหลินหยุนกับฉินหลัน
ยอดฝีมือคนนี้ใส่ชุดคลุมสีดำ และใช้ผ้าสีดำปิดหน้าเอาไว้
เมื่อมองเห็นหลินหยุนเดินเข้ามา เขาไม่ได้พูดอะไรเลยและปล่อยพลังกฎเกณฑ์ออกมา จากนั้นก็โจมตีใส่หลินหยุน
กฎเกณฑ์แห่งกระบี่
กฎเกณฑ์แห่งไฟ
พลังกฎเกณฑ์สองอันหลอมรวมกัน กลายเป็นพลังกฎเกณฑ์กระบี่เพลิง เมื่อมันโจมตีมา รังสีกระบี่เต็มไปด้วยเพลิงไฟ ราวกับมันสามารถเผาฟ้าดินให้แหลกเป็นจุณ
หลินหยุนหัวเราะอย่างเย็นขา เขาก็ปลดปล่อยพลังกฎเกณฑ์กระบี่ออกมาเหมือนกัน
หนึ่งกระบี่ทำลายนภา พลังของกระบี่ทำลายพลังกฎเกณฑ์ของอีกฝ่ายทั้งหมด
อีกฝ่ายโดนโจมตีจนปลิวออกไป เขากระอักเลือดสดออกมา เขาไม่พูดอะไรเลย หันหลังและหนีทันที
เมื่อหลินหยุนเห็นอีกฝ่ายหนีไป เขาก็ไม่ได้ไล่ตามไป
เขาพาฉินหลันเดินทางมาที่คฤหาสน์ของจี้ฝานซิง
เมื่อมองเห็นหลินหยุนพาฉินหลันมาถึง จี้ฝานซิงก็ให้ฉินหลันพักอยู่ในห้องพักด้านในของคฤหาสน์
จากนั้นเขาก็มองหน้าหลินหยุนและพูด “เจอปัญหาระหว่างทางใช่ไหม?”
หลินหยุนพูดเบาๆ “คุณรู้เรื่องนี้แล้วเหรอ?”
จี้ฝานซิงพูด “เรื่องที่เกิดขึ้นตรงนี้ ไม่สามารถปิดบังฉันได้!”
หลินหยุนยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูด สีหน้าของจี้ฝานซิงเย็นชามากๆและพูด “น่าจะเป็นคนของตระกูลเสิ่น! คุณสังหารเสิ่นฉุนแล้ว ไม่ว่าจะพูดยังไง เขาก็เป็นคุณชายสามของตระกูลเสิ่น ดูเหมือนตระกูลเสิ่นอยากจะสังหารคุณมากๆ!”
หลินหยุนรู้สึกเฉยๆ เขานิ่งไปชั่วครู่และถาม “ก่อนหน้านี้ฉันเคยได้ยินมาว่าตระกูลเสิ่นเป็นหนึ่งในสิบตระกูลใหญ่ของเมืองเจวี้ยนตระกูลจี้ของพวกคุณก็น่าจะเป็นหนึ่งในสิบตระกูลใหญ่ใช่ไหม? ไม่ทราบว่าสิบตระกูลใหญ่นี้ แข็งแกร่งมากแค่ไหนกันแน่?”
อันที่จริงหลินหยุนได้ตรวจสอบมาบ้างแล้ว แต่ข้อมูลที่ได้ก็มีน้อยมากๆ
จี้ฝานซิงพูด “ดาวเจวี้ยนใหญ่มากๆ มีตระกูลที่มีอำนาจเยอะมากๆ แต่เมืองเจวี้ยนเป็นได้เมืองที่อยู่ระหว่างระดับหนึ่งและระดับสองเท่านั้น”
“คุณอย่าคิดว่าเมืองเจวี้ยนในดาวเจวี้ยนนั้นแข็งแกร่งมากๆ และคิดว่าเมืองเจวี้ยนเป็นเมืองที่แข็งแกร่งที่สุดในดาวเจวี้ยน!”
“อันที่จริงมันไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย!”
“ตระกูลที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเจวี้ยนก็คือตระกูลจี้ของพวกเรา”
“ส่วนตระกูลเสิ่นนั้น พวกเขาอยู่สามอันดับสุดท้าย”
“ในตระกูลของพวกเขา มียอดฝีมือแดนสู่ธรรมะตอนต้นแค่คนเดียวเท่านั้น!”
“ดังนั้นพวกเขาไม่ได้แข็งแกร่งอะไรมากนัก!”
หลินหยุนพยักหน้า “เป็นอย่างนี้นี่เอง!”
จี้ฝานซิงพูด “ดังนั้น ฉันคิดว่าฉันเอ่ยปากพูดแล้ว ทางฝั่งตระกูลเสิ่นคงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม แต่คิดไม่ถึงจริงๆว่าพวกเขากล้าลงมือจริงๆ!”
หลินหยุนพูด “ถ้าให้ดีที่สุดก็อย่ามาหาเรื่องฉันอีก มิฉะนั้น อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจละกัน!”
หลินหยุนพาฉินหลันพักอยู่ในคฤหาสน์ของจี้ฝานซิง
เวลาหนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หลินหยุนกับจี้ฝานซิงกำลังเตรียมที่จะจับปลาแรดตัวนั้นอีกครั้ง
มันเป็นอย่างที่จี้ฝานซิงพูดเอาไว้เลย ปลาแรดตัวนั้นปรากฏตัวอีกครั้ง
เมื่อไหมจัญไรไร้เงาลงมืออีกครั้ง มันเคลื่อนไหวเร็วมากๆ ทำให้ปลาแรดตัวนั้นไม่มีโอกาสหนีรอด
ปลาแรดแกล้งตายอีกครั้ง
เพียงแต่ครั้งนี้ หลินหยุนไม่ได้ถูกมันหลอกอีกแล้ว
พลังกฎเกณฑ์ปรากฏ และใช้พลังของปลาแรด ทำให้พลังกฎเกณฑ์ของเขาเพิ่มสูงขึ้น
อย่างไรก็ตาม เมื่อเวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูปแล้ว ความเร็วในการเพิ่มขึ้นของพลังกฎเกณฑ์ก็ลดลงทันที
พลังกฎเกณฑ์แห่งมีด ไม่ได้เพิ่มสูงขึ้นเป็นพลังหนึ่งสาย แต่มันก็เพิ่มขึ้นมากๆและใกล้จะถึงพลังหนึ่งสายแล้ว
เมื่อเป็นเช่นนั้น หลินหยุนก็ทำได้แค่ปล่อยปลาแรดกลับไปในทะเลสาบอีกครั้ง
ถึงแม้ไม่สามารถทำให้พลังกฎเกณฑ์แห่งมีดเพิ่มสูงถึงขั้นบริบูรณ์ได้
แต่เรื่องนี้ก็ทำให้หลินหยุนตกตะลึงมากๆเช่นกัน
มันรวดเร็วกว่าการดูดซับพลังกฎเกณฑ์หลายๆเท่า
อย่างไรก็ตาม ถ้าเพิ่มพลังกฎเกณฑ์เดือนละหนึ่งครั้ง ถึงแม้จะไม่สามารถถึงขั้นบริบูรณ์ได้ แต่มันก็ถือได้ว่ารวดเร็วมากๆแล้ว
ตอนนี้เขามีพลังกฎเกณฑ์สิบเก้าอัน
มีกฎเกณฑ์แห่งกระบี่และกฎเกณฑ์อื่นๆที่ถึงขั้นบริบูรณ์แล้ว หลินหยุนยังเหลือกฎเกณฑ์อีกสิบห้าอันที่ยังต้องเพิ่มพลังสูงขึ้น
ใช้เวลาหนึ่งปีกว่าๆ ก็สามารถทำสำเร็จ เรื่องนี้มันรวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ
ส่วนอีกด้านหนึ่ง ในคฤหาสน์ของตระกูลเสิ่นที่อยู่ในเมืองเจวี้ยน
เสิ่นอ้าวเทียนที่เป็นเจ้าบ้านตระกูลเสิ่นกับภรรยาแซ่จ้าว และผู้อาวุโสของตระกูลจำนวนมาก กำลังยืนอยู่ในหอบรรพบุรุษ
ด้านในของหอบรรพบุรุษ มีป้ายวิญญาณที่วางอยู่ด้านล่างสุด ป้ายวิญญาณนั้นสลักชื่อเสิ่นฉุนเอาไว้
คุณชายสามของตระกูลเสิ่นคนนี้ เป็นลูกรักของเสิ่นอ้าวเทียน
แต่เขากลับโดนสังหารกลางถนนอย่างกะทันหัน
เรื่องนี้เหนือความคาดหมายของทุกคนจริงๆ
ตระกูลเสิ่นเป็นหนึ่งในสิบตระกูลใหญ่ พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
แต่เมื่อเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นแล้ว พวกเขาก็ต้องแก้แค้น!
ไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นใคร หลังจากเขาสังหารลูกชายของตัวเองแล้ว เขาจะอยู่รอดบนโลกนี้อีกไม่ได้
ในขณะที่พวกเขากำลังคิดจะแก้แค้น มีคนๆหนึ่งมาถึงตระกูลเสิ่นของพวกเขา