จากร้านโอสถสู่จ้าวหมื่นภพ - ตอนที่ 39 : มือสังหารเงาทมิฬ
ประตูตำหนักเทพโอสถเปิดออกอย่างช้า ๆ
แสงสีเขียวมรกตส่องสว่างไปทั่วมิติ
ผู้สืบทอดทั้งหมดต่างมองไปยังทางเข้าเบื้องหน้าด้วยสายตาแตกต่างกัน
บางคนเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
บางคนเต็มไปด้วยความโลภ
บางคนเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร
แต่ไม่ว่าจะเป็นใคร
ทุกคนต่างมีเป้าหมายเดียวกัน
มรดกแห่งเทพโอสถ
…
หลินเย่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มผู้สืบทอด
สายตากวาดมองผู้คนโดยรอบอย่างเงียบงัน
ตั้งแต่มาถึงสถานที่แห่งนี้
เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง
โดยเฉพาะในหมู่ผู้สืบทอด
…
ทันใดนั้น
เสียงของระบบก็ดังขึ้น
[คำเตือน]
[ตรวจพบพลังงานผิดปกติ]
[ตรวจพบกลิ่นอายหอเงาทมิฬ]
[ระดับอันตราย : สูง]
ดวงตาของหลินเย่หรี่ลงทันที
…
หอเงาทมิฬอีกแล้ว
องค์กรนี้ราวกับเงาตามตัว
ไม่ว่าจะไปที่ใด
อีกฝ่ายก็มักปรากฏตัวอยู่เสมอ
แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป
เพราะที่นี่คือมิติของมรดกโอสถนิรันดร์
สถานที่ซึ่งไม่ควรมีบุคคลภายนอกเข้ามาได้
…
“หรือว่า…”
ความคิดหนึ่งปรากฏขึ้นในใจ
ก่อนสายตาของเขาจะมองไปยังกลุ่มผู้สืบทอด
หากระบบไม่ผิดพลาด
นั่นหมายความว่า
หนึ่งในคนที่อยู่ที่นี่
อาจเป็นสมาชิกของหอเงาทมิฬ
…
วูมมม!
ทันใดนั้น
พื้นดินทั้งหมดก็สั่นสะเทือน
อักขระโบราณจำนวนมหาศาลลอยขึ้นจากพื้น
ก่อนรวมตัวกันกลางอากาศ
กลายเป็นตัวอักษรสีทองขนาดยักษ์
บททดสอบแรก
เส้นทางแห่งสมุนไพร
ผู้ที่สามารถผ่านสวนโอสถหมื่นพิษได้
จะได้รับสิทธิ์เข้าสู่ตำหนักชั้นแรก
เมื่อข้อความหายไป
พื้นดินเบื้องหน้าก็แยกออก
เผยให้เห็นทางเดินขนาดมหึมา
สองข้างทางเต็มไปด้วยสมุนไพรนับไม่ถ้วน
บางต้นเปล่งประกายสีทอง
บางต้นเปล่งแสงสีแดงเข้ม
กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วพื้นที่
…
“แค่สวนสมุนไพรเองหรือ”
ชายหนุ่มผู้หนึ่งหัวเราะ
ก่อนก้าวเข้าไปทันที
แต่เพียงไม่กี่ก้าว
สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป
…
ฉึก!
หนามสีดำพุ่งออกมาจากพื้น
แทงทะลุขาของเขา
ชายหนุ่มร้องลั่น
ก่อนร่างทั้งร่างจะเปลี่ยนเป็นสีดำ
ล้มลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว
ภายในไม่กี่ลมหายใจ
เขากลายเป็นศพ
…
ทั่วทั้งพื้นที่เงียบสนิท
หลายคนที่คิดจะรีบพุ่งเข้าไป
ต่างหยุดฝีเท้าทันที
…
“พิษ…”
มู่เฉินกล่าวเสียงเบา
“และไม่ใช่พิษธรรมดา”
…
หลินเย่พยักหน้า
ในฐานะนักปรุงโอสถ
เขาสามารถมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น
ภายในสวนแห่งนี้
สมุนไพรแต่ละต้นล้วนมีพิษ
และพิษของพวกมันเชื่อมต่อกันเป็นค่ายกลขนาดใหญ่
เพียงก้าวพลาดครั้งเดียว
ก็อาจเสียชีวิตได้ทันที
…
เวลาค่อย ๆ ผ่านไป
ผู้สืบทอดหลายคนเริ่มหาวิธีผ่านด่าน
บางคนใช้โอสถต้านพิษ
บางคนใช้วิชาพิเศษ
บางคนอาศัยความรู้ด้านสมุนไพร
…
หลินเย่เองก็เริ่มเคลื่อนไหว
เขาเปิดใช้งานเนตรสวรรค์
ทันใดนั้น
โลกทั้งใบก็เปลี่ยนไป
เส้นทางสีเขียวจำนวนมากปรากฏขึ้นท่ามกลางทะเลพิษ
ราวกับเป็นเส้นทางปลอดภัยที่ถูกซ่อนเอาไว้
…
“ตามข้ามา”
หลินเย่กล่าวกับพรรคพวก
ก่อนก้าวเดินเข้าไปอย่างมั่นคง
ทุกก้าวของเขาแม่นยำอย่างน่าเหลือเชื่อ
ราวกับรู้ตำแหน่งของกับดักทั้งหมดล่วงหน้า
…
หนึ่งชั่วยามต่อมา
จำนวนผู้สืบทอดที่รอดชีวิตเหลือไม่ถึงครึ่ง
แต่หลินเย่และพรรคพวก
กลับเดินมาถึงปลายทางได้อย่างปลอดภัย
…
ตรงนั้น
มีแท่นหินโบราณตั้งอยู่
บนแท่นมีผลึกสีเขียวขนาดเท่ากำปั้น
พลังวิญญาณเข้มข้นแผ่ออกมาอย่างต่อเนื่อง
…
แต่ก่อนที่หลินเย่จะเข้าไปใกล้
เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“ในที่สุดก็หาโอกาสได้เสียที”
…
ฟึ่บ!
เงาร่างสีดำพุ่งออกมาด้วยความเร็วเหนือเสียง
มีดสั้นสีดำแทงตรงมายังหัวใจของหลินเย่
จังหวะนั้นรวดเร็วเกินกว่าคนทั่วไปจะตอบสนอง
…
เคร้งงง!
เสียงโลหะปะทะดังขึ้น
หลินเย่เบี่ยงตัวหลบอย่างฉิวเฉียด
เพลิงโอสถสวรรค์เขียวปะทุออกจากฝ่ามือ
บังคับให้อีกฝ่ายถอยกลับ
…
ทุกคนรีบหันไปมอง
ก่อนจะตกตะลึง
เพราะผู้ที่ลงมือ
คือหนึ่งในผู้สืบทอดที่เคยยืนอยู่ด้านหลังตลอดเวลา
…
ชายคนนั้นถอดหน้ากากปลอมออก
เผยใบหน้าซีดขาว
ดวงตาสีแดงเลือด
และสัญลักษณ์ดวงตาสีดำบนหน้าผาก
…
“หอเงาทมิฬ!”
มู่เฉินกล่าวเสียงเย็น
…
ชายชุดดำหัวเราะ
“ถูกต้อง”
“ข้าคือมือสังหารลำดับที่เจ็ด”
“แห่งหอเงาทมิฬ”
ทันทีที่คำพูดนั้นดังขึ้น
ผู้สืบทอดหลายคนถึงกับเปลี่ยนสีหน้า
เพราะชื่อเสียงของมือสังหารลำดับสูง
เป็นที่รู้จักไปทั่วแคว้น
…
แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจยิ่งกว่า
คือคำพูดถัดมา
“พวกเจ้าคิดจริงหรือ”
“ว่าหอเงาทมิฬเพิ่งสนใจมรดกโอสถนิรันดร์”
ชายคนนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
ก่อนชี้ไปยังตำหนักที่อยู่ไกลออกไป
…
“มรดกแห่งนี้”
“เดิมทีเป็นของหอเงาทมิฬ!”
…
ทั่วทั้งพื้นที่เงียบสนิท
แม้แต่มู่เฉินยังเบิกตากว้าง
…
หลินเย่หรี่ตาลง
เขาสัมผัสได้ทันทีว่า
เบื้องหลังโอสถนิรันดร์
ยังมีความลับที่ไม่เคยถูกเปิดเผย
…
แต่ก่อนที่ใครจะได้ถามอะไรเพิ่มเติม
ชายชุดดำก็หยิบผลึกสีเลือดออกมา
และบดขยี้มันต่อหน้าทุกคน
…
ตูมมมมม!
พลังสีดำมหาศาลระเบิดออกจากร่าง
ออร่าของเขาพุ่งทะยานขึ้นหลายเท่า
พื้นดินเริ่มแตกร้าว
อากาศโดยรอบบิดเบี้ยว
…
“วันนี้”
เขากล่าวพร้อมรอยยิ้มอำมหิต
“พวกเจ้าทุกคนต้องตาย”
…
ขณะเดียวกัน
ส่วนลึกที่สุดของตำหนักเทพโอสถ
ภายในห้องลับที่ถูกปิดผนึกมานานนับพันปี
ดวงตาสีทองคู่หนึ่ง
ค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างช้า ๆ
ราวกับบางสิ่ง
กำลังตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน
YOU MAY ALSO LIKE
