ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 205 แมลงจิ่วเซียงไปไหนแล้ว
“คนที่คิดรอบคอบก็ยังเป็นเจ้า เรื่องนี้ปล่อยให้ข้าจัดการ
เถิด”
“ข้าไม่ควรอยู่นาน ต้องไปก่อนแล้ว”
ไป๋อู่ปล่อยเยี่ยอิ่ง เตรียมตัวจะไป ถึงแม้เยี่ยอิ่งจะไม่อยากให้
ไป แต่ก็รู้ว่าตอนนี้ไป๋อู่อยู่ที่จวนอ๋องผู้สำเร็จราชการแทน
พระองค์ ไม่สามารถออกมานานเกินไปได้
พูดเสร็จไป๋อู่ก็ออกไปจากเรือนร้างเล็กๆ นี้ พอนางไปแล้ว รอ
สักครู่ เยี่ยอิ่งถึงออกไป สองคนไปแล้ว เงาดำที่แอบอยู่ในที่
ลับก็ออกไปด้วย
ในห้องหนังสือของเซียวเหยี่ยน สายลับกำลังก้มศีรษะ
รายงานเซียวเหยี่ยน
“ท่านอ๋องขอรับ วันนี้แม่นางไป๋อู่ออกไปพบคนชุดดำคนหนึ่ง
คนผู้นั้นวิทยายุทธ์สูงส่งมาก สวมเสื้อคลุมสีดำ กระหม่อมไม่
กล้าเข้าใกล้ อยู่ห่างเกินไปมองเห็นหน้าตาไม่ชัดเจน และ
ไม่ได้ยินว่าพวกเขาคุยอะไรกัน รู้เพียงว่าแม่นางไป๋อู่มี
ความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับคนชุดดำคนนั้นมาก คนชุดดำนั้นกอด
แม่นางไป๋อู่ไว้ตลอดเวลา”
เซียวเหยี่ยนพยักหน้า เป็นสัญญาณให้สายลับไปได้
อู่จิ้นที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดว่า
“นายท่านขอรับ นี่ยังเป็นครั้งแรกที่แม่นางไป๋อู่ออกไปข้าง
นอกตามลำพัง ดูท่าทางแล้วคนที่อยู่เบื้องหลังนางจะออก
มาแล้ว เพียงแต่เจ้านายที่อยู่เบื้องหลังของแม่นางไป๋อู่คือ
ใคร”
“ไป๋อู่ระวังตัวมาก และฉลาดด้วย คงจะรู้แล้วว่าข้าสงสัยนาง
ดังนั้นทำอะไรจึงระวังยิ่งนัก จับตาดูนางต่อไป ละครเรื่องนี้
นางอยากแสดง ก็ปล่อยให้นางแสดงต่อไป”
“กระหม่อมเข้าใจ นายท่านขอรับ เยี่ยอิ่งก็ยังไม่ปรากฏวี่แวว
ใดๆ เลย คนของเราตามหาทุกหนแห่ง คนผู้นี้ไปมาไร้
ร่องรอย จะหาเขาให้เจอเกรงว่าจะไม่ง่าย”
“ค้นหาต่อไป”
“ขอรับ”
อู่จิ้นตอบรับ
เซียวเหยี่ยนถามต่อ
“เหตุใดแมลงจิ่วเซียงยังมาไม่ถึงเมืองหลวง ตามหลักการควร
จะถึงตั้งแต่คืนวานแล้ว”
ก่อนนี้ยังพูดอยู่ว่าใกล้จะส่งถึงเมืองหลวงแล้ว จนบัดนี้ยังไม่
เห็นแมลงจิ่วเซียงเลย เซียวเหยี่ยนกังวลเรื่องแมลงจิ่วเซียง
มาก เรื่องนี้เกี่ยวพันกับชีวิตของหลิงอวี้จื้อ ซ้ ายังเป็นของที่หา
ยากยิ่งนัก เขาลงทุนลงแรงสุดตัวยังหามาได้แค่ตัวเดียว
อู่จิ้นลังเลสักครู่ถึงได้พูดว่า
“กระหม่อมติดต่อสายลับที่ลำเลียงแมลงจิ่วเซียงมิได้ขอรับ
เกรงว่าจะเกิดเรื่องแล้ว”
“รีบส่งคนไปตาม จะทำแมลงจิ่วเซียงหายไม่ได้เด็ดขาด”
สีหน้าเซียวเหยี่ยนเคร่งขรึม ในใจมีลางสังกรณ์อันไม่เป็น
มงคล
“หรือว่ากระหม่อมไปดูเองดีกว่าขอรับ พวกเขาขาดการ
ติดต่อที่หมู่บ้านอวิ๋นเซียง กระหม่อมจะไปที่หมู่บ้านอวิ๋นเซียง
ดู”
“ก็ดี มีข่าวคราวอะไรรีบแจ้งข้า”
“กระหม่อมรับทราบ”
อู่จิ้นตอบรับ หมู่บ้านอวิ๋นเซียงอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวงแล้ว
เขารู้ว่าเซียวเหยี่ยนใจจดจ่อกับเรื่องแมลงจิ่วเซียง ถ้าไม่ใช่
เพราะเขาไม่สามารถไปได้ ไม่แน่อาจจะไปหมู่บ้านอวิ๋นเซียง
ด้วยตนเองแล้ว เมื่อได้รับการอนุญาตจากเซียวเหยี่ยน เขาก็
ไปที่หมู่บ้านอวิ๋นเซียงทันที
หลิงอวี้จื้อปฏิบัติราชการที่ทำเนียบชงหมิงต่อ เธอพบว่าสอง
สามวันมานี้ฮ่องเต้อารมณ์ดีเป็นพิเศษ พูดจากับเธออย่างยินดี
และเป็นมิตรขึ้นมาก ไม่รู้ว่าไปเจอเรื่องน่ายินดีอะไร ไม่มีสี
หน้าหม่นหมองเหมือนเมื่อวันก่อน
ความคิดของเด็กน้อยยากจะคาดเดา เธอเองก็ไม่ได้เอาคำพูด
ที่จูจิ่นพูดเมื่อวันก่อนมาใส่ใจ ปกติควรจะปฏิบัติอย่างไรก็
ปฏิบัติเช่นนั้น
หลิงอวี้จื้อนั่งฟังพระอาจารย์สอนอยู่ข้างๆ เฉินมั่วฉือ
หลักการและกลยุทธ์การปกครองประเทศแบบนี้เธอเคยเรียน
มาเยอะแล้ว ทุกวันเรียนสองสามชั่วโมง ประกอบกับเธอ
ความจำดี ถึงแม้จะไม่ได้ตั้งใจจำสักเท่าไร ก็จำได้แล้วไม่น้อย
สอนไปได้สองชั่วโมง พระอาจารย์ก็ให้พวกเขาพักครึ่งชั่วยาม
แล้วออกไปก่อน หลิงอวี้จื้อหาว วิชาวันนี้น่าเบื่อไปหน่อย
อดทนฝืนฟังอย่างเต็มที่ เกือบจะหลับไปแล้ว
“เรายังไม่นอนสักหน่อย เจ้าบังอาจงีบหลับหรือ”
“หม่อมฉันจะกล้างีบได้อย่างไรเพคะ แค่เมื่อคืนนอนไม่ค่อย
หลับ”
“เหตุใดนอนไม่ค่อยหลับหรือ”
“ทุกเดือนจะมีอยู่ไม่กี่คืนที่จะนอนไม่ค่อยหลับเพคะ”
YOU MAY ALSO LIKE
