ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 373 ข่มขู่ชุนเหนียง
เมื่อได้ยินว่าเป็นค้าสั่งของเจียงสือ ชุนเหนียงก็เริ่มยืนไม่อยู่
รีบเกาะมุมโต๊ะ ฝืนร่างกายเพื่อยืนให้มั่น
เห็นชุนเหนียงตกใจจนมีสภาพเช่นนี้ เฟิงอิ๋นก็หัวเราะอย่าง
เย็นชา
“หากเจ้ากลัวขนาดนี้ ก่อนหน้านี้ก็ไม่ควรจะหักหลังเจ้าส้านัก
ชุนเหนียง มีความกล้าที่จะท้า แต่กลับไม่มีความกล้าที่จะ
รับผิดชอบ แม้จะไปจากเจ้าส้านักแล้ว เจ้าก็ยังท้าตัวให้คนอื่น
เขาดูถูกเช่นนี้ ครั้งนี้ข้ามาพร้อมกับค้าสั่งของเจ้าส้านัก เจ้า
ส้านักบอกว่าจะให้โอกาสเจ้าครั้งสุดท้าย”
พูดจบเฟิงอิ๋นก็หยิบสมุนไพรเซียนหลินจือกอนั้นออกมาจาก
อกเสื้อ
“นี่คืออะไร เจ้าย่อมรู้จักแน่นอน เจ้าส้านักให้เจ้าเอาสิ่งนี้ใส่
ในอาหารของเซียวเหยี่ยน หากท้าเรื่องนี้ส้าเร็จ เจ้าส้านักก็
จะไม่มาหาเจ้าอีก มิเช่นนั้นผลที่ตามมาเป็นเช่นไรเจ้าคงรู้ดี”
ชุนเหนียงมองสมุนไพรเซียนหลินจื่อในมือเฟิงอิ๋นด้วยสายตา
เหม่อลอย ไม่ต้องถามก็รู้ว่าสิ่งนี้มีปัญหา
เจียงสือยังคงไม่ยอมปล่อยเซียวเหยี่ยน ไม่กี่วันที่ได้คลุกคลีมา
นางเห็นพวกหลิงอวี้จื้อเป็นเพื่อนของตนไปแล้ว เดิมทีนาง
อยากไปให้ไกลความผิดชอบชั่วดีเหล่านี้ อยากมีชีวิตที่เงียบ
สงบ ตอนนี้นางเข้าใจแล้วว่านั่นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย
นางเดินบนเส้นทางที่ไม่มีทางหวนคืน เมื่อเดินไปแล้วก็ไม่มี
ทางวกกลับ
เมื่อเห็นสีหน้าของชุนเหนียง เฟิงอิ๋นก็คิดในใจแล้วว่าต้องท้า
อย่างไร นางเอาสมุนไพรเซียนหลินจือยัดใส่มือชุนเหนียง
“ชุนเหนียง ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ นี่เป็นโอกาสเดียวของเจ้า
ส้านักอู๋จี๋คือนรก เพียงเข้ามาที่นี่แล้ว หากไม่ตายก็ออกไป
ไม่ได้ มั่วชิงใช้ความพยายามมากเพียงใดถึงออกไปได้ เจ้าก็ใช่
ว่าจะไม่รู้ นางยังมีโอกาส แต่เจ้าไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้
ประสบการณ์เช่นนั้น ยอมรับชะตากรรมเสียเถิด!
ไม่ต้องคิดเพ้อฝันไร้สาระอีก ทั้งส้านักอู๋จี๋มั่วชิงมีเพียงคนเดียว
เท่านั้น”
“ผู้คุมกฎเฟิง ท่านอ๋องไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วยซ้า”
“เจ้าวางใจเถิด ไม่นานเขาก็มาที่นี่ สิ่งที่เจ้ามีคือโอกาสลงมือ”
พูดจบเฟิงอิ๋นก็เตรียมตัวไป ชุนเหนียงเรียกนางไว้
“เจ้าฆ่าข้าตอนนี้เถิด”
“เจ้านึกว่าตายแล้วจะจบหรือ หากตายแล้ว อาจารย์ก็จะเอา
ศพของเจ้ามาท้านักรบไร้ชีพ เว้นเสียแต่ว่าเจ้าจะท้าลาย
ร่างกายนี้ไปสิ้น มิเช่นนั้นถึงแม้จะตายไปแล้ว ทั้งหมดนี้ก็จะ
ไม่จบ อาจารย์ยังรอเจ้ากลับไปคืนชีพใหม่ ชุนเหนียง อย่าท้า
ให้อาจารย์ผิดหวัง”
เฟิงอิ๋นไม่ได้หันกลับมา พูดจบก็ออกไปทางหน้าต่าง ห้องกลับ
สู่ความสงบอีกครั้งอย่างรวดเร็ว เงียบสงบ ราวกับว่าไม่เคยมี
ใครเข้ามา
ชุนเหนียงนั่งบนเก้าอี้ ก้าสมุนไพรเซียนหลินจือไว้แน่น นาง
ควรท้าอย่างไรดี
นางรู้ดี ถึงแม้นางจะใส่สมุนไพรเซียนหลินจือให้เซียวเหยี่ยน
กินตามค้าสั่งของเจียงสือ เจียงสือก็จะยังไม่ปล่อยนาง
เช่นเดิม อย่างมากก็คงตายอย่างสบายขึ้นหน่อย มิเช่นนั้น
เฟิงอิ๋นคงไม่ให้นางยอมรับชะตากรรมเสีย เจียงสือไม่ใช่คนใจ
กว้างมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว
นั่งอยู่สักพัก เห็นข้างนอกฟ้าสว่างทั่วแล้ว นางจึงนึกขึ้นได้ว่า
ตัวเองต้องท้าอาหารเช้า เก็บสมุนไพรเซียนหลินจือเก็บเข้าอก
เสื้อ รีบออกจากห้อง
ท้าอาหารเช้าให้เสร็จ ชุนเหนียงก้าลังจะเรียกหลิงอวี้จื้อกับมู่
หรงนี่อวิ๋นมากินข้าวเช้า ทั้งสองคนก็ลุกจากเตียงแล้ว เดิน
ตามกันเข้ามาในห้องทานอาหาร
“สายป่านนี้แล้วมั่วชิงยังไม่กลับมา คงไม่เกิดเรื่องอะไรหรอก
นะ!”
ใจหลิงอวี้จื้ออยู่ไม่สุข ตามปกติ มั่วชิงควรจะกลับมาตั้งแต่ฟ้า
ยังไม่สาง
“หากมีเรื่องจริงๆ คงมีข่าวแว่วมาแล้ว รออีกหน่อยเถิด”
หลิงอวี้จื้อพยักหน้า พอเข้าไปแล้วยังไม่เห็นอวิ๋นซั่ว หลิงอวี้จื้
อจึงพูดว่า
“เอ๊ะ อวิ๋นซั่วเล่า ข้าจะไปเรียกเขา”
พูดจบก็เตรียมจะลุกไปเรียกอวิ๋นซั่ว ชุนเหนียงวางชามกับ
ตะเกียบในมือลง
“คุณหนูหลิง ท่านกินก่อนเถิด ข้าไปเรียกคุณชายอวิ๋นเองเจ้า
ค่ะ”
“ขอบใจนะ ชุนเหนียง รบกวนเจ้าแล้ว ฝีมือเจ้าไม่เลวเลย”
หลิงอวี้จื้อมองก๋วยเตี๋ยวควันฉุยบนโต๊ะ พูดพลางยิ้มหวาน
YOU MAY ALSO LIKE
