ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 655 ทุกสิ่งบนแผ่นดินซีเว่ยล้วนแต่เป็นของหม่อมฉัน

โมโม่ทั้งสองคนถูกเฉินมั่วฉือข่มขวัญจนตกอกตกใจไม่น้อย
พวกนางชะงักงัน พลันก็รู้สึกลำบากใจยิ่งนัก ไม่รู้ว่าควรหรือไม่
ควรปล่อยมือ
เมื่อเห็นว่าโมโม่ทั้งสองคนยังคงจับกุมหลิงอวี้จื้อเอาไว้ เฉินมั่ว
ฉือจึงสั่งการเสียงดังด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า
“ทหาร ลากนางสองคนออกไปประหาร”
เมื่อโมโม่ทั้งสองคนได้ยินคำสั่งการนั้นก็ตกใจจนหน้าซีด รีบ
ปล่อยมือจากหลิงอวี้จื้อแล้วทรุดคุกเข่าลงร้องขอชีวิตทันที เพียงแต่
เฉินมั่วฉือมิได้สนใจเลยแม้แต่น้อย ทันใดนั้นทหารสองคนก็เข้ามา
ลากตัวสองโมโม่ออกไป
เฉินโมฉื่อประคองหลิงอวี้จื้อขึ้นมา แล้วยืนกำบังที่เบื้องหน้า
ของนาง เขาจ้องมองไปยังไทเฮาด้วยแววตาผิดหวังพร้อมเอ่ยย ้า
เตือนอีกครั้งว่า
“เสด็จแม่ หม่อมฉันต่างหากคือฮ่องเต้แห่งซีเว่ย ทุกอย่างบน
แผ่นดินซีเว่ยเป็นของหม่อมฉัน มิใช่เสด็จแม่ และดูเหมือนว่าเสด็จ
แม่จะทรงลืมเลือนความจริงข้อนี้ไป ดังนั้นจึงได้ทรงเข้ามาก้าวก่าย
เรื่องของหม่อมฉันครั้งแล้วครั้งเล่า หากเสด็จแม่ทรงเป็นแม่ที่ดี
ไม่ได้ เช่นนั้นก็อย่าทรงตำหนิว่าหม่อมฉันเป็นลูกที่ไม่ดีก็แล้วกัน
นะพ่ะย่ะค่ะ”
“มั่วฉือ แม่ทำก็เพราะหวังดีกับเจ้านะ เพราะอะไรเจ้าถึงไม่เข้า
ใจความปรารถนาดีของข้าบ้าง”
เฉินมั่วฉือเค้นยิ้มออกมา
“ปากก็ทรงตรัสว่าหวังดีกับหม่อมฉัน แต่เสด็จแม่ทรงเคยเห็น
หม่อมฉันอยู่ในสายพระเนตรบ้างหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
“ผู้หญิงของหม่อมฉัน ทรงคิดจะฆ่าก็ฆ่า ทรงเคยตรัสถามหม่อม
ฉันสักคำหรือยัง”
“ไม่ว่าหม่อมฉันจะทำอะไร ขอเพียงแค่เสด็จแม่มิทรงโปรดก็
จะต้องทรงขัดขวาง หม่อมฉันเป็นฮ่องเต้ จึงไม่จำเป็นต้องให้เสด็จ
แม่มาทรงสั่งสอนว่าจะเป็นฮ่องเต้ที่ดีได้อย่างไร หากว่าเสด็จแม่มิ
ทรงยินยอมที่จะวางมือละก็ ตำแหน่งฮ่องเต้นี่หม่อมฉันยกให้เสด็จ
แม่ไปเสียเลยดีกว่า”
มู่หรงกวานเย่ว์แสดงออกอย่างชัดเจนว่าโกรธเคืองเฉินมั่วฉืออ
ย่างที่สุด ความโกรธเคืองอย่างที่สุดนี้กลับทำให้มู่หรงกวานเย่ว์
หัวเราะออกมา พระนางไหนเลยจะไม่ผิดหวังในตัวเฉินมั่วฉือ แต่
นอกเหนือจากความผิดหวังแล้วยังมีความเจ็บปวดอีกด้วย
“เจ้า…เจ้าโตแล้วสินะ นี่นะหรือลูกชายที่ข้าสู้อุตส่าห์ตั้งใจทะนุ
ถนอมกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงดูมา”
“น้อมส่งเสด็จ เสด็จแม่กลับตำหนัก ต่อไปหากมิมีเรื่องอันใด ขอ
เสด็จแม่อย่าได้ทรงออกจากตำหนักฉางเล่ออีก ขอทรงประทับที่
ตำหนักฉางเล่อดูแลรักษาพระวรกายพันปีพันๆ ปี เสด็จแม่ เชิญ
เสด็จพ่ะย่ะค่ะ”
เฉินมั่วฉือทำท่าทางเชื้อเชิญอย่างแข็งกระด้าง
“มั่วฉือ เจ้าคือลูกชายของข้า สนมหยวนยั่วยวนเจ้านาย วังหลัง
ลือกันให้ทั่ว แม้แต่ขุนนางในราชสำนักยังรู้สึกมิเห็นควร”
“หญิงผู้นี้คือนางปีศาจ หากว่าฮ่องเต้ไม่ประสงค์จะฆ่านาง ข้าจะ
ไว้ชีวิตนางก็ได้ แต่จำเป็นต้องมอบนางให้ข้าเป็นผู้อบรมสั่งสอน
หากว่าฮ่องเต้มิทรงรับปาก ข้าจะไม่กลับตำหนักฉางเล่อเด็ดขาด”
ครั้งนี้มู่หรงกวานเย่ว์เองก็มีท่าทีแข็งกร้าวเป็นอย่างมาก ไม้นี้
ของนางใช้การถอยเป็นการรุก เริ่มจากเจตนาต้องการฆ่าหลิงอวี้จื้อ
เพราะนางรู้ดีว่าเฉินมั่วฉือจะต้องขัดขวางอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้น
นางก็สามารถใช้โอกาสนี้พาตัวหลิงอวี้จื้อไป เพราะพระนางได้เป็น
ฝ่ายถอยให้ก่อนแล้ว ดังนั้นเฉินมั่วฉือจึงไม่มีเหตุสมควรที่จะ
ปฏิเสธได้ หากว่าครั้งนี้ปล่อยให้หลิงอวี้จื้อออกจากวังไปได้ ต่อไป
จะจับตัวนางคงไม่ใช่เรื่องง่าย ต่อให้เฉินมั่วฉือจะเจ็บแค้นนางก็ตาม
ที อย่างไรเสียครั้งนี้นางก็ต้องพาหลิงอวี้จื้อไปให้จงได้
เพียงแต่ว่ามู่หรงกวานเย่ว์มิได้ล่วงรู้เลยว่า เฉินมั่วฉือในตอนนี้
มองเรื่องทุกอย่างหมดแล้ว
มู่หรงกวานเย่ว์กล่าวจบก็ยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อนไปไหนด้วย
ท่าทางเป็นตายก็ไม่ยอมหลีกทางเด็ดขาด
เมื่อทั้งสองฝ่ายตกอยู่ในสภาวะเช่นนั้นนานเข้า สีหน้าของเฉิน
มั่วฉือก็ไม่น่าดูมากขึ้นเรื่อยๆ หน้าผากของเขามีเส้นเลือดปูดโปน
ออกมาทั้งยังกำลังกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าอารมณ์
โกรธของเขากำลังพุ่งขึ้นจนถึงขีดสุด
“เห็นทีว่าบัดนี้เสด็จแม่จะทรงเดือดร้อนพระทัยแทนลูกมากขึ้น
เรื่อยๆ แล้วนะพ่ะย่ะค่ะ แม้แต่ลูกจะชอบพอใครก็ต้องทรงเข้ามา
ยุ่มย่ามเสียทุกครั้งไป”
“ผู้หญิงของหม่อมฉันไม่จำเป็นต้องให้เสด็จแม่มา** หม่อมฉัน
พึงพอใจนางที่เป็นเช่นนี้ แบบนี้กำลังพอดี หากว่าเสด็จแม่มิ
ประสงค์จะเสด็จกลับตำหนักละก็ เช่นนั้นก็เชิญประทับที่นี่ต่อไปก็
แล้วกันพ่ะย่ะค่ะ”
เฉินมั่วฉือกล่าวจบก็ลากหลิงอวี้จื้อเดินทางต่อไปทันที ไทเฮา
เมื่อเห็นว่าเฉินมั่วฉือไม่มีท่าทีลดราวาศอกลงเลยแม้สักนิดก็ทรงตก
พระทัยไม่น้อย
‘นี่ลูกชายของนางไม่เห็นนางอยู่ในสายตาถึงเพียงนี้เลยเชียว
หรือ?’
“มั่วฉือ หากว่าเจ้าดึงดันที่จะพานางไปให้ได้ เช่นนั้นความเป็น
แม่ลูกของเราก็ให้จบสิ้นลงเพียงเท่านี้”
ถ้อยคำที่กล่าวออกไปหนักหน่วงอย่างที่สุดแล้ว และมันทำให้
หัวใจของมู่หรงกวานเย่ว์เจ็บปวดร้าวรานยิ่งนัก กว่าที่เปล่งคำพูดแต่
ละคำออกไปได้ช่างแสนยากเย็น ลูกคนนี้ท่าทางจะเสียสติไปแล้ว
ถูกหลิงอวี้จื้อมอม