ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 801 ตอนพิเศษ : แค่คนแปลกหน้า

“ข้าไม่อยากเห็นพี่สาวตนเองต้องเสียใจ ถือเป็นของขวัญที่ข้าจะ
มอบให้พี่สาวในวันมงคลของนางแล้วกัน ข้าจะไปเอาไข่มุกมังกร
หยกกับเจ้า เจ้านำทางที”
อวิ๋นจูไม่รู้ว่าเซียวอวี่คิดจะทำอะไร แต่ก็ปฏิเสธออกไปตาม
สัญชาตญาณ “ข้าไม่ไปกับเจ้าหรอก หากเจ้าตายบนหุบเขามังกรไฟ
ฝ่าบาทก็อาจทรงกริ้วไปถึงเทียนซานได้ ข้าจะไม่ยอมให้เจ้านำ
ความเดือดร้อนมาสู่เผ่าข้าแน่ ไท่จื่อเป็นถึงผู้สืบทอดบัลลังก์ ต้อง
รักษาชีวิตตนไว้ให้ดีรู้หรือไม่”
“ข้าจะตายง่ายๆ เช่นนั้นได้อย่างไร อวิ๋นจู เจ้าอยากให้มีเหตุร้าย
เกิดขึ้นกับข้างั้นหรือ ไปเถิด” พูดจบก็เดินมุ่งไปข้างหน้า
อวิ๋นจูเดินตามไปทันที “ข้าไม่ได้บอกว่าจะไปกับเจ้า”
“ข้าก็ไม่ได้บอกว่าจะไปกับเจ้า แค่บังเอิญพบกันเท่านั้น อวิ๋นจู
ถุงผ้าที่เจ้าปักช่างน่าเกลียดจริงๆ”
อวิ๋นจู่รู้สึกอายอยู่บ้าง นางรู้ว่านางปักลายได้น่าเกลียดยิ่ง และ
เมื่อถูกเซียวอวี่เอ่ยขึ้นต่อหน้าเช่นนี้นางก็ยิ่งรู้สึกอาย “หากรังเกียจว่า
น่าเกลียดก็ทิ้งไปเสีย”
“ข้าลืมแล้วว่าวางไว้ที่ใด หากจะทิ้งก็ต้องเสียเวลาหาอีก แล้วเหตุ
ใดต้องทำ”
“เซียวอวี่ เจ้า…”
“ข้าทำไม…”
“เจ้าคนชั่ว” พูดเพียงแค่นี้ อวิ๋นจูก็เดินนำไปก่อด้วยความโมโห
นางโชคร้ายอะไรนักหนา ทั้งที่เขียนจดหมายบอกลาเซียวอวี่ไปแล้ว
แต่กลับต้องมาพบเขาที่นี่อีก
นางย่อมไม่เชื่อแน่ว่าเซียวอวี่ตั้งใจมาหานาง ท่าทีที่เซียวอวี่มัก
แสดงออกต่อนางทำให้นางเข้าใจว่าเขารังเกียจนางอย่างยิ่ง
เมื่อเห็นเพียงแผ่นหลังของอวิ๋นจู เซียวอวี่ก็ยิ้มออกมา ใจที่
หวาดหวั่นนั้นจึงเริ่มผ่อนคลายลง
ต่อจากนั้นทั้งสองก็เดินทางไปพร้อมกัน อวิ๋นจูพยายามหยุด
ความคิดที่จะไปหาเขา บอกตนเองว่าอย่าสนใจเขา เซียวอวี่เองก็
ไม่ได้พูดกับนางก่อนเช่นกัน คนทั้งสองเดินทางโดยทำทีไม่สนใจ
อีกฝ่ายไปตลอดทาง
เซียวอวี่กลัดกลุ้มอย่างยิ่ง เดิมเขาคิดจะพูดกับอวิ๋นจูดีๆ บอกว่า
ตอนมาตามหานาง แต่เมื่อวาจามาถึงริมฝีกปากกลับพูดไม่ออก ทั้ง
ยังบอกว่าบังเอิญพบกันอีก
คนทั้งสองเร่งรีบเดินทางอยู่หลายวัน ทั้งทำตัวดั่งคนแปลกหน้า
ต่อกัน เพื่อประหยัดเวลา พวกเขาจึงเลือกทางที่ใกล้ที่สุด บางคราจึง
ต้องค้างแรมอยู่บนเขา เช่นคืนนี้นั่นเอง
เซียวอวี่เป็นรัชทายาทผู้สูงศักดิ์ น้อยนักที่จะได้ค้างแรมในป่า แต่
ครั้งก่อนที่ไปจับพวกกองโจร เขาได้พักในป่าอยู่หลายวัน ด้วยเหตุ
นี้จึงพอก่อไฟเป็นอยู่บ้าง
เมื่อก่อไฟเรียบร้อยแล้วก็หันไปมองอวิ๋นจูที่นั่งอยู่ตรงข้ามตน
เซียวอวี่คิดครู่หนึ่งจึงเอ่ยเตือนว่า “หากกลัวก็มานั่งใกล้ๆ ข้าได้”
“ข้าไม่ได้ขี้กลัวเพียงนั้น ข้าล่าสัตว์มาตั้งแต่เด็ก เคยค้างแรมบน
พื้นน ้าแข็งกองหิมะมาแล้ว เหตุใดจึงจะกลัวเล่า” อวิ๋นจูนั่งพิงต้นไม้
ด้วยสีหน้าผ่อนคลายยิ่ง
เซียวอวี่ถึงกับหน้าดำคล ้าขึ้นมา ยากนักที่เขาจะเอ่ยวาจาเช่นนี้ได้
แต่กลับถูกปฏิเสธ สตรีผู้นี้ช่างต่างจากสตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวงนัก
ไม่เหมือนองค์หญิงสักนิดเหมือนหญิงสาวชาวป่ามากกว่า วิธีการ
สอนสตรีของจงหยวนกับเทียนซานช่างแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
“เซียวอวี่ เจ้าดีกับเซียวหนิงมากจริงๆ ข้าอิจฉาความสัมพันธ์ของ
พวกเจ้ามาก ข้าไม่มีพี่ชาย น้องชายกับน้องสาวก็ยังเล็ก ยามมีเรื่อง
ในใจย่อมมิอาจบอกพวกเขาได้ พวกเขาไม่เข้าใจ แต่พวกเขาเป็น
เด็กดีและน่ารักยิ่ง”
ยากนักที่เซียวอวี่จะมีแววตาอ่อนโยนเช่นนี้ “อยากมีพี่ชายนั้น
ง่ายมาก เจ้าจะเรียกข้าว่าพี่ชายก็ได้”
“เซียวอวี่ เจ้าอายุน้อยกว่าข้า”
“แล้วอย่างไร ข้าสามารถเป็นพี่ชายให้เจ้าได้ แต่เป็นพี่ชายไม่ค่อย
เหมาะนัก มีอีกฐานะหนึ่งที่เหมาะกับข้ามากกว่าการเป็นพี่ชาย”
อวิ๋นจูเบิกตามองเซียวอวี่ “มีอีกฐานะที่เหมาะกับเจ้ามากกว่า
พี่ชายจริงๆ”
“ฐานะใด”
“คนแปลกหน้าอย่างไรเล่า เดิมเราก็เป็นแค่คนแปลกหน้ากันอยู่
แล้ว หากเราไม่ได้พบหน้ากันอีก ผ่านไปสักหลายปีเจ้าคงจะลืมข้า
ไปสนิทเลยใช่หรือไม่ แต่ไม่เป็นไร ลืมก็ลืมเ