ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 802 ตอนพิเศษ : ช่วยชีวิต

ตอนที่ 802 ตอนพิเศษ : ช่วยชีวิต

เมื่อได้ยินคำนี้ เซียวอวี่กลับมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย สิ่งที่เขา
อยากจะพูดมันคนละทิศละทางกับที่อวิ๋นจูเข้าใจเลยทีเดียว ดูท่าหาก
ไม่พูดกับนางให้ชัดเจน นางคิดไม่เข้าใจเป็นแน่
แต่วาจาเหล่านั้นเขาพูดไม่ออกจริงๆ ได้แต่หวังว่าอวิ๋นจูจะเข้าใจ
สิ่งที่เขาพยายามจะบอก สุดท้ายนางกลับไม่เคยเข้าใจถูกเลยสักครั้ง
อวิ๋นจูยิ้มอย่างไม่แยแส จู่ๆ นางกลับเปลี่ยนเป็นระแวดระวัง
อวิ๋นจูลุกขึ้นยืนทันที “มีหมาป่า เซียวอวี่ เจ้าหนีไปก่อน ข้าจะไปสู้
กับพวกมัน”
เซียวอวี่เพียงรู้สึกว่าน่าขันยิ่ง เวลาเช่นนี้อวิ๋นจูมิใช่ควรมาหลบ
อยู่ในอ้อมกอดเขาหรอกหรือ แต่สิ่งแรกที่นางนึกได้คือให้เขาหนี
ไป
เซียวอวี่ลุกขึ้นจึงมองเห็นดวงตาสีเขียวหลายคู่ที่อยู่ไม่ไกลนัก
หมาป่าเป็นสัตว์ที่อยู่เป็นฝูง ดูท่าคงพบฝูงหมาป่าเสียแล้ว เซียวอวี่
ไม่กล้าประมาท เขาเอ่ยกับอวิ๋นซูเสียงแผ่วเบาว่า “เจ้าค่อยๆ เดินมา
อยู่ข้างข้า ต้องเดินอย่างเชื่องช้าที่สุดด้วย”
“เจ้ารีบหนีไป เจ้าเป็นรัชทายาท เจ้าจะเป็นอะไรไปไม่ได้ ข้าจะ
ปกป้องเจ้าเอง”
เซียวอวี่กลับรู้สึกซาบซึ้งในวาจานี้อย่างประหลาด เขาโตมาจน
ปานนี้แล้ว คงมีแค่อวิ๋นจูเพียงคนเดียวที่บอกเขาว่าจะปกป้องเขา
ฝูงหมาป่าด้านหน้าต่างจ้องมองเขม็ง อวิ๋นจูไม่ยอมขยับเข้ามา
เซียวอวี่จึงจำต้องขยับเข้าไปหานางเอง เขาดึงอวิ๋นจู่เข้ามาชิดแนบ
อก การกระทำนี้ทำให้หัวใจของอวิ๋นจู่เต้นระรัวขึ้นมา
ฝูงหมาป่าที่เดิมแค่จ้องเหยื่อไว้กลับบุกจู่โจมเข้ามาอย่าง
กะทันหัน เซียวอวี่เอานิ้วมือวางลงบนริมฝีปากแล้วเป่าเกิดเป็นเสียง
ประหลาดคราหนึ่ง นี่เป็นเสียงสัญญาณเพื่อเรียกองครักษ์เงา ครั้งนี้
เขาพาองครักษ์เงามาด้วย เพียงแต่พวกเขาต่างซ่อนตัวในที่ลับ หาก
ไม่ต้องการความช่วยเหลือก็จะไม่ปรากฎตัวขึ้นมาเด็ดขาด
เซยวอวี๋ใช้มือหนึ่งกันอวิ๋นจูไว้ อีกมือก็แกว่งกระบี่สู้กับฝูงหมา
ป่า องครักษ์เงายังไม่ทันมา เขาจำเป็นต้องถ่วงเวลาไว้อีกสักครู่
อวิ๋นจูเองก็ไม่อยู่เฉย วรยุทธ์ของนางเรียกได้ว่าธรรมดายิ่ง แต่
ข้างเอวนางมีแส้เส้นหนึ่งเหน็บอยู่ ปกติไม่ค่อยได้ใช้งาน มันคือสิ่ง
ที่นางติดกายไว้เพื่อป้องกันตัว นางสะบัดแส้ออกมา และเข้าไปสู่วง
ล้อมของการต่อสู้เช่นกัน
สุดท้ายอวิ๋นจูก็ขยับออกไปไกลจากเซียวอวี่ นางยกแส้ขึ้นฟาด
ใส่หมาป่าตัวหนึ่งแต่กลับพบมิทันได้สังเกตว่ามีหมาป่าอีกตัวกำลัง
พุ่งเข้าหานางจากทางด้านหลัง
เซียวอวี่ใช้สายตามองการเคลื่อนไหวของอวิ๋นจูอยู่ตลอด เมื่อ
เห็นนางมีภัยเขาก็วิ่งเข้าไปทันทีแล้วใช้กระบี่แทงหมาป่าตัวนั้น ใน
สถานการณ์อันวุ่นวายนี้เขาจึงถูกหมาป่าอีกตัวกัดเข้าที่ไหล่ขวา กว่า
องครักษ์เงาจะมาถึงและสังหารป่าหมาตัวนั้นได้ ไหล่ของเซียวอวี่ก็
ถูกมันทึ้งจนชิ้นเนื้อหลุดออกมาแล้ว
อวิ๋นจูคิดไม่ถึงว่าเซียวอวี่จะช่วยนาง จึงเข้าไปประคองให้เขาไป
นั่งพักบนพื้นด้านข้างด้วยอาการตกใจ
หมาป่าที่เหลือก็มอบให้เป็นหน้าที่ขององครักษ์เงา ไหล่ของ
เซียวอวี่มีเลือดไหลออกมาไม่หยุด เลือดแดงสดเปื้อนเปียกเต็มแขน
เขา เนื้อที่ถูกกัดกระชากจนหลุดออกยังคงห้อยอยู่บนไหล่ของ
เซียวอวี่ เขาขมวดคิ้วมุ่น รู้สึกเจ็บอยู่สักหน่อยจริงๆ
“เซียวอวี่ เป็นอะไรมากหรือไม่”
อวิ๋นจูเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ นางรีบฉีกเสื้อผ้าของตนออกมา
ผืนใหญ่ แล้วพันแผลให้เซียวอวี่
“เจ้าโง่หรือไร เป็นเพียงสตรีอ่อนแอคิดจะสู้กับฝูงหมาป่า ช่างไม่
ประมาณตนบ้างเลย” ถึงตอนนี้แล้ว เซียวอวี่ก็ยังพูดจาไม่น่าฟังอยู่
เช่นเคย “เจ้าคิดว่าเจ้ามีกี่ชีวิตกัน”
“เมื่อครู่เจ้าเข้ามาช่วยข้าก็มิใช่โง่เขลามาหรอกหรือ เจ้าเกลียดข้า
หากข้าตายที่นี่ก็ยิ่งดีไม่ใช่หรือ”
“สตรีโง่งม”
เซียวอวี่แทบจะโมโหตายเพราะอวิ๋นจู ความไร้เดียงสานี้ทำให้
เขาไม่รู้จะพูดอะไรดีแล้ว
เวลานี้อวิ๋นจูสนใจแค่แผลของเซียวอวี่ นางนั่งอยู่ข้างกายเขา เห็น
เลือดแดงสดย้อมเปื้อนไปทั่วแขนของเขา นางจึงเอ่ยว่า “เซียวอวี่
เจ้านั่งนิ่งๆ อยู่ที่นี่ ข้าจะไปหาสมุนไพรมาห้ามเลือด ที่นี่น่าจะมี”
“อย่าไป อันตราย”
เซียวอวี่ดึงมืออวิ๋นจูไว้
อวิ๋นจูมองเซียวอวี่นิ่ง “อย่างน้อยเจ้าก็บาดเจ็บเพราะช่วยข้า ข้า
จะไม่สนใจได้อย่างไร เรียกองครักษ์เงาให้ไปกับข้าสักคนเถิด ข้า
ไปไม่ไกลหรอก ใ