ซือซือฮองเฮาพันโฉม - บทที่ 139 ผงหยกหิมะ

“วิชาตัวเบานางร้ายกาจนัก ข้าตามนางมาตั้งแต่
เรือนรับรองของพวกเรา จนนางเข้าไปในตำหนักเป่าฉี
นางมีรหัสลับกับพวกแมวดำด้วย”
“ห้ะ! เจ้ามิได้ดูผิดแน่นะ”
“ข้าสงสัยว่านางเป็นยอดฝีมือที่แฝงกายเข้ามาอยู่
ในวังหลวงช่วยงานฮองเฮา”
หู่ซิ่นสือทำสีหน้าครุ่นคิด เขารู้ว่าเติ้งเฉินฟู่มิใช่คน
พูดจาส่งเดช
“ข้าเองก็พอรู้ว่าหลวนฮองเฮามิใช่สตรีธรรมดา!
แต่มิคิดว่าพระองค์จะมีนางกำนัลที่ไม่ธรรมดาอยู่ด้วย”
ความลับที่ฮองเฮาทรงแปลงโฉมได้มีเพียงเขากับจูจิ้
นติ้งเท่านั้นที่รับรู้ ฮ่องเต้ทรงมีประสงค์ให้เก็บเป็น
ความลับ เติ้งเฉินฟู่ไม่รู้ว่าฮองเฮาทรงมีวิทยายุทธ์
เพราะเขายังเข้าใจว่าการเดินทางไปเมืองชิงหลิวคือการ
ตามเสด็จท่านอ๋องเก้ากับพราชายาหานซู่ลี่
“ข้ากับเจ้าต้องช่วยกันจับตาดูไป๋เพ่ยเจินผู้นี้สัก
หน่อย บางทีนางอาจจะเป็นคนสำคัญมากกว่าที่คาด
ยามนี้คุณชายจินกับท่านหมอเกาถูกเชิญมาช่วยไขคดี
การเสียชีวิตของตงเฟยและองค์ชาย คนร้ายคงระวังตัว
ยิ่งกว่าเดิม”
“เมื่อวานมีคนไปแอบซุ่มที่เรือนรับรอง เสียดายข้า
ตามจับไม่ทัน”
“คดีไฟไหม้ตำหนักยังไม่หาคนร้ายไม่เจอ ข้ากลัว
ว่าจะมีคนลอบส่งพวกเขาออกจากวังเลยให้คนไปดักที่
หน้าประตูวังแล้ว”
“เหม่ยห้าวรับผิดชอบมิใช่หรือ?”
“นั่นล่ะที่ข้าหวั่นใจ วันก่อนมีคนเห็นเขาทำลับๆ
ล่อๆ อยู่ข้างตำหนักกับนางกำนัลผู้หนึ่ง”
“หัวหน้าหู่ตามสืบหรือยัง?”
“ตามแล้ว! นางคือคนของตำหนักห่าวซิน”
ไป๋เพ่ยเจินเดินลิ่วเข้ายังห้องบรรทมของฮ่องเต้
ในยามกลางคืนขันทีและนางกำนัลได้รับคำสั่งมิให้
ออกมาจากห้องพักชั่วคราวด้านข้างตำหนักจนกว่าไป๋
เพ่ยเจินจะออกไปเรียก
“ซือซือ เหตุใดเจ้ากลับช้านัก?”
“ข้าย่องเข้าไปในห้องพักของถูมามาหลี่ เจอของ
สิ่งนี้ด้วย” นางคลี่ห่อกระดาษสีน ้าตาลเล็กๆ ข้างในมี
ผงสีเขียวบรรจุอยู่
“ผงหยกหิมะหรือ?”
“เจ้าค่ะ ข้าว่านางมิได้ทำครั้งนี้เป็นครั้งแรกแน่
เพราะยังมีห่อเช่นนี้อีกหลายห่อ นางซุกเอาไว้ใต้เตียง
นอนของนาง มีช่องลับที่ข้าเพิ่งค้นพบ”
ฮ่องเต้พยักหน้า “ให้หู่ซิ่นสือมาเดี๋ยวนี้เลย”
ระหว่างที่หัวหน้าหู่กับเติ้งเฉินฟู่ยังนั่งปรึกษากัน
อยู่ องครักษ์เสื้อแพรก็มาตามให้เข้าเฝ้าด่วน! เติ้งเฉิน
ฟู่รีบละล ่าละลักบอกหู่ซิ่นสือว่าเขาขอไปด้วย ก่อนจะ
ผละไปเปลี่ยนชุดที่ห้อง
“ข้าขอนำไปก่อน เจ้าตามมาก็แล้วกัน!”
หู่ซิ่นสือเดินเข้าไปในตำหนักเป่าฉีในขณะที่เติ้ง
เฉินฟู่ดิ่งมาถึงสวนหน้าตำหนัก เขาไม่กล้าเดินเข้าไป
โดยพลการได้ ไม่ถึงครึ่งเค่อหัวหน้าหู่ก็เดินออกมา
“องครักษ์เติ้ง ไปตำหนักเหอผิงกัน!”
หู่ซิ่นสือเดินนำหน้าโดยมีเหล่าองครักษ์เสื้อแพร
ตามหลังไม่ต ่ากว่ายี่สิบคน ทั้งหมดตรงไปยังตำหนัก
ของเหม่ยเฟย ทหารที่ยืนเวรยามด้านหน้ามองเห็น
ขบวนองครักษ์เสื้อแพรก็รีบเดินเข้าไปคารวะหัวหน้าหู่
“ข้ามาด้วยราชโองการจากฮ่องเต้ เปิดทางด้วย”
เขายกป้ายอาญาสิทธิ์ประจำพระองค์ของฮ่องเต้ขึ้น
ทหารและขันทีด้านหน้าตำหนักคุกเข่าลงพร้อมกัน
“พระอาญามิพ้นเกล้า!”
หู่ซิ่นสือพุ่งตรงเข้าไปในตำหนัก สนมเฉินเดิน
ออกจากห้องบรรทมพร้อมด้วยถูมามาหลี่ที่วันนี้มา
นอนในห้องเล็กเพื่อเฝ้าดูแลพระสนม
“เหตุใดเจ้ากล้าบุกตำหนักเหอผิงยามวิกาล?” สี
หน้าเยียบเย็นของพระสนมคล้ายจะแช่แข็งหัวหน้า
องครักษ์เสื้อแพร
“หม่อมฉันได้รับราชโองการด่วนจากฝ่าบาทให้มา
ตรวจหาคนร้าย พะยะค่ะ” ทูลเพียงเท่านั้นหู่ซิ่นสือก็
หันไปสั่งคนของตน “จับกุมถูมามาหลี่ไว้ คุมตัวนางไป
เรือนพัก”
ถูมามาหลี่ได้ยินเช่นนั้นก็กรีดร้อง “จะจับกุมข้า
ด้วยเหตุใด?”
“ไปกับข้าเดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง!” องครักษ์เสื้อแพรสอง
คนเข้ายึดแขนนางทั้งซ้ายและขวายกกึ่งลากออกจาก
ตำหนักเหอผิงอ้อมไปด้านหลัง เมื่อคุมตัวนางถึงหน้า
ห้อง หัวหน้าหู่ก็สั่งการ “ค้นห้องนางให้ทั่ว โดยเฉพาะ
ใต้เตียง!”
เฉินเฟยที่เร่งฝีเท้าตามหลังมาได้ยินคำสั่งนั้นก็ใจ
หาย! หรือว่าฝ่าบาทจะทรงทราบแล้ว!
“เจอแล้วขอรับ! ห่อยาหลายห่อเทียว” เติ้งเฉินฟู่
เป็นผู้ก้าวพรวดพราดตรงไปยังเตียงและรื้อฟูกนอน
ออกหมด ช่องลับเล็กๆ ที่หัวเตียงนั้นเมื่อเลื่อนไม้ที่ปิด
ออกพลันเจอห่อสีน ้าตาลเล็กๆ หลายห่อ
ถูมามาหลี่เขาอ่อนทรุดร่างลง!
“เอานางไปขังคุกใต้ดินรอการไต่สวน”
“ขอรับ!”
“แค่เพียงพบห่อยา เหตุใดเจ้าจึงกล้าจับนางไป
คุมขัง? นั่นมิใช่ยาพิษเสียหน่อย?”
หู่ซิ่นสือหันมามองเฉินเฟยสายตาแน่วแน่ “มิต้อง
เป็นห่วงพะยะค่ะ เราจะตรวจสอบกันเดี๋ยวนี้เลยเพื่อให้
ชัดเจน เชิญเสด็จตามหม่อมฉันไป ฝ่าบาทและฮองเฮา
กำลังรออยู่”
เฉินเฟยผงะ “ฝ่าบาทรออยู่เช่นนั้นหรือ?”
“พะยะค่ะ ทูลเชิญ” ไม่รอให้นางปฏิเสธ องครักษ์
เสื้อแพรทั้งหมดเข้าล้อมนางและบ่าวรับใช้ทั้งหมดไว้
บังคับให้เดินไปยังอาคารคุมขัง
เรือนลงทัณฑ์ในวังหลวงมีคุกใต้ดินขนาดใหญ่
สำหรับลงโทษผู้กระทำผิดเป็นการภายใน ด้านหน้าเป็น
โถงกว้างดูงดงามราวกับเป็นตำหนักหนึ่ง แต่หากผู้ใด
ถูกเชิญมาถึงที่นี่ก็มักจะมิได้กลับไปด้วยสภาพเดิม คำ
บอกเล่าถึงวิธีทารุณขันทีและนางกำนัลมีนับร้อยซึ่ง
ล้วนแต่ชวนขนพองสยองเกล้า
“เปิ่นกงจำเป็นต้องไปกับเจ้าด้วยหรือ?”
หู่ซิ่นสือเลิกคิ้ว “หรือพระสนมจะให้หม่อมฉันทูล
เชิญฝ่าบาทมาพบที่ตำหนักเหอผิง พะยะค่ะ”
ขาของเฉินเฟยแทบจะก้าวไม่ออก นางรู้ว่า
ฮ่องเต้หมิงเฟยหลงมิใช่ผู้ทำการโดยไร้แผน พระองค์
รัดกุมยิ่งในการลงโทษเหล่าขุนนาง นี่เป็นครั้งแรกที่
พระองค์มารอที่เรือนลงทัณฑ์ เฉินเฟยคิดเช่นใดก็ไม่รู้
ว่าตนเองพลาดได้อย่างไร? ทุกอย่างรัดกุมเสมอมา…
ไม่แน่ว่าหากนางโต้แย้งว่าสิ่งที่พบมิใช่ยาพิษได้ อาจจะ
รอด ‘หยกหิมะ’ พืชหายากชนิดนี้มีเพียงบนยอดเขา
มังกรทะยานที่แทบไม่มีผู้ใดรู้จัก นางใช้กำจัดศัตรูที่
ขวางทางมาแล้วหลายราย ที่ผ่านมาล้วนไม่เคยถูกจับ
ได้ เหตุใดจะมีผู้รู้ทัน?
หากนางจะเคยพลาดก็เพียงครั้งเดียวเท่านั้น!