ซู่เป่าสามขวบครึ่ง: หนูน้อยอาคมเต๋ากับยอดคุณลุงทั้งแปด - บทที่ 18 วิวาทกลางงานเลี้ยง ซู่เป่าผู้ไม่ยอมเสียเปรียบ

บทที่ 18 วิวาทกลางงานเลี้ยง ซู่เป่าผู้ไม่ยอมเสียเปรียบ

เหวยหว่านจ้องมองซู่เป่าที่กำลังเดินลงมา เด็กน้อยสวมใส่ชุดกระโปรงลายดวงดาว ช่างเปล่งประกายล้อแสงไฟระยิบระยับ ราวกับยกท้องฟ้าและทางช้างเผือกมาไว้ก็ไม่ปาน ดวงตาของเธอไหววูบเพราะทึ่งในความงาม

ทว่าในวินาทีต่อมา… ความริษยาก็เข้าจู่โจมหัวใจของเธออย่างรุนแรง!

กระโปรงสวยสง่าขนาดนี้ เธอแทบไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต…

ชุดที่ล้ำค่าขนาดนี้ควรเป็นหานหาน

เจ้าหญิงน้อยที่เป็นดวงใจของเธอต่างหากที่ได้สวมใส่…

พวกเขาไม่รักหานหานแล้วจริง ๆ สินะ

เหวยหว่านพยายามรวบตัวลูกสาวเข้ามากอดพลางกระซิบปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนหวังให้สงบลง

“หานหาน ว่านอนสอนง่ายนะลูก เดี๋ยววันหลังแม่ซื้อชุดใหม่ที่สวยกว่านี้ให้หนูนะ”

หานหานกลับไม่ยอมฟังแถมยังดิ้นรนงอแงไม่หยุดหย่อน เธอร้องลั่นอย่างดื้อรั้น

“หนูไม่เอา! หนูจะเอาชุดนั้น! หนูอยากได้ชุดที่ยัยซู่เป่าใส่!”

คุณยายของหานหานที่เพิ่งได้สติจากความตระการตาของชุด ก็เริ่มโหมไฟริษยาจากด้านข้าง

“โอ้โฮ! นั่นมันรุ่นลิมิเต็ดของแบรนด์ GYFY ไม่ใช่เหรอ? ในประเทศมีแค่ชุดเดียวเท่านั้นแหละ! เฮ้อ… ถ้าไม่มีนังเด็กคนนั้นมาขวางหูขวางตา ชุดนั่นก็ต้องเป็นของหานหานของเราไปแล้ว!”

เหวยหว่านยากทัดทาน เมื่อตรองดูแล้วเธอก็เห็นคล้อยตาม!

เดิมทีตระกูลซูมีเพียงหานหานเป็นเจ้าหญิงน้อยเพียงหนึ่งเดียว ของขวัญและสิ่งที่ดีที่สุดในโลกย่อมต้องตกเป็นของลูกสาวเธอแต่เพียงผู้เดียว

แล้วตอนนี้ล่ะ?

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ซู่เป่า หัวใจของทุกคนมีแต่ซู่เป่า…

จนหานหานถูกทอดทิ้งไม่ไยดี!

เหวยหว่านรู้สึกรันทดใจจนเกินเยียวยา ราวกับตระกูลซูทั้งบ้านติดค้างเธอ และหานหานไว้มากมายมหาศาล ทุกคนกลับหลงลืมไปว่า ในวันที่ชุดกระโปรงนี้ส่งมาถึง ครอบครัวซูก็ได้สั่งตัดชุดเจ้าหญิงให้หานหานด้วยเช่นกัน

ซู่เป่ามีชุดลายดวงดาว หานหานก็มีชุดที่งดงามไม่แพ้กัน แม้รูปแบบแตกต่างกันบ้าง แต่ราคาก็สูงลิบพอกัน ทว่าความโลภและริษยาทำให้พวกเธอไม่อาจมองเห็นสิ่งที่ตนเองมีอยู่ได้เลย

หานหานได้ยินคำยุยงก็ยิ่งอาละวาดหนัก แม้เหวยหว่านจะพยายามรั้งตัวไว้เพื่อพากลับห้อง แต่เด็กหญิงกลับสลัดหลุด และวิ่งถลันลงบันไดไป

“หานหาน! หยุดนะลูก!” เหวยหว่านรีบไล่ตามไปด้วยความร้อนรน

*

ณ บริเวณสวนดอกไม้

ซู่เป่านั่งอยู่ที่โต๊ะเล็ก ๆ กำลังเตรียมทานเค้กฉลองวันเกิดร่วมกับเพื่อนวัยเดียวกันอีกหลายคน

ท่ามกลางกลุ่มเด็กหญิงตัวน้อย มีเด็กชายคนหนึ่งนั่งโดดเด่นอยู่ข้างซู่เป่า เขาคือ ซูเหอเหวิน พี่ชายคนโต (ลูกชายของซูอีเฉิน) ซึ่งกำลังทำหน้าที่ตามคำสั่งประกาศิตของคุณพ่อ นั่นคือการคอยดูแล ‘เด็ก’

ใบหน้าของซูเหอเหวินเย็นชาและเคร่งขรึม ดูเท่สมวัย เขาถอดแบบนิสัยหน้านิ่งมาจากซูอีเฉินไม่มีผิดเพี้ยน

ส่วนซู่เป่าบรรจงตัดเค้ก กลิ่นหอมหวานเย้ายวนทำให้เด็ก ๆ พากันน้ำลายสอ แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังแอบกลืนน้ำลายด้วยความอยากชิม แต่เค้กชิ้นแรกที่ตัดออกมา เธอกลับยื่นส่งให้พี่ชายก่อนอย่างมีน้ำใจ

“พี่ชายคะ… ชิ้นนี้หนูให้พี่นะ!”

“ไม่กิน” ซูเหอเหวินกลับเบือนหน้าหนีพลางเอ่ยสั้น ๆ

เขาทำหน้าปั้นปึ่ง เพราะวีรกรรมของหานหานที่ผ่านมา ทำให้เขารู้สึกรังเกียจสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าน้องสาวเข้ากระดูกดำ และไม่อยากเสวนากับซู่เป่าเลยแม้แต่น้อย

แววตาที่เคยเป็นประกายของซู่เป่าหม่นแสงลงทันที เธอจำใจเก็บเค้กชิ้นนั้นกลับมาพลางพึมพำ

“อื้อ…”

ในขณะที่วิญญาณ จี้ฉางซึ่งยืนดูอยู่ข้าง ๆ เห็นความเศร้าในแววตาเด็กน้อยก็อดรนทนไม่ได้

“เฮ้ ยัยหนู อย่าไปสนใจเด็กคนนั้นเลย! วันนี้วันเกิดเธอแท้ ๆ อาจารย์จะสอนวิชาอาคมเล็ก ๆ ให้เธอเอาไว้ใช้สักอย่างดีไหม?”

ยังไม่ทันที่ซู่เป่าได้อ้าปากตอบ ร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากพุ่มไม้ตรงเข้าหาเธอ!

หานหานคว้าชายกระโปรงของซู่เป่าไว้แน่นพลางออกแรงฉากกระชากด้วยความโกรธแค้น

“ชุดนี้เป็นของฉัน! แกมันยัยเด็กน่ารำคาญ! แกแย่งกระโปรงฉันไป!”

หานหานสะสมความแค้นไว้เต็มอก เธอออกแรงผลักซู่เป่าสุดแรงจนเด็กน้อยเซถลา มือที่ถือเค้กอยู่เสียหลักทำให้ครีมเค้กเลอะเปรอะเปื้อนลงบนชุดกระโปรงแสนสวยทันที!

“แต่นี่เป็นกระโปรงที่คุณลุงใหญ่ให้หนูมานะคะ…” ซู่เป่าชะงักงัน เธอพยายามระงับอารมณ์และอธิบายอย่างใจเย็น แต่หานหานกลับไม่รับฟังเหตุผลใด ๆ ทั้งสิ้น เธอเหวี่ยงมือฟาดเข้าใบหน้าของน้องสาวตัวน้อยสุดแรงเกิด!

เพียะ!

“ฉันจะตีแกให้ตาย! ตีให้ตาย!” หานหานแผดเสียงร้องโวยวาย “ฉันเกลียดแก! ห้ามแกมาอยู่ที่บ้านฉัน! ไสหัวออกไปเลยนะ!”

ซู่เป่าหมดความอดทนลงทันที!

หานหานคนนี้รังแกเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แย่งตุ๊กตากระต่าย แย่งกระโปรง แล้วตอนนี้ยังกล้ามาตบหน้าเธออีก?!

สุภาษิตว่าไว้ ลุงทนได้แต่ป้าทนไม่ได้! [1]

ใบหน้าจิ้มลิ้มของซู่เป่าเปลี่ยนเป็นขึงขังดูจริงจังขึ้นมาทันที เธอไม่ยอมโอนอ่อนให้อีกต่อไป มือน้อย ๆ ยกขึ้นแล้วฟาดกลับไปเต็มแรงเป็นการตอบโต้!

เพียะ!!

หานหานตกใจสุดขีดจนตาค้าง เธอรีบตะปบแก้มที่แดงเถือกพลางร้องไห้โฮ

“ฮือ… แม่บอกว่าเพราะแกคนเดียว! เพราะแกมาแย่งความรักของคุณปู่คุณย่ากับพวกคุณลุงไปหมด!” หานหานแผดเสียงร้องไห้ “นอกจากมาแย่งทุกอย่างไปจากฉันแล้ว แกยังกล้าตีฉันอีก ยัยน้องสาวตัวแสบ! ฉันเกลียดแก!”

ซู่เป่าเม้มริมฝีปากแน่น แม้สภาพแวดล้อมใหม่ ทำให้เธอรู้สึกไม่มั่นคงอยู่บ้าง แต่ดวงตาของเธอกลับฉายแววดื้อรั้นไม่ยอมคน เธอมองหน้าหานหาน พลางประกาศกร้าว

“พี่ตีฉันก่อน ฉันก็ต้องตีคืน!”

แม่เคยสอนไว้ว่า อย่ายอมให้ใครรังแกฝ่ายเดียว

หากฝ่ายตรงข้ามเปิดฉากใช้กำลังและพูดคุยกันด้วยเหตุผลไม่รู้เรื่องแล้ว

เธอก็ต้องตอบโต้กลับไปให้แรงพอ ๆ กัน!

ในเมื่อได้พยายามอธิบายเหตุผลให้พี่หานหานฟังแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับเพิกเฉยแถมยังลงไม้ลงมือกับเธอก่อน นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เด็กน้อยตัดสินใจสู้ยิบตา!

เด็กน้อยทั้งสองต่างโผเข้ากอดรัดฟัดเหวี่ยงกัน ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด เชือกสีแดงบนข้อมือของซู่เป่าก็พลันเปล่งแสงสีแดงอ่อนจางออกมาอย่างลึกลับจนแทบสังเกตไม่เห็น

ทันใดนั้นซู่เป่าก็สะบัดฝ่ามือตบเข้าใส่หานหานเต็มแรงจนร่างของอีกฝ่ายปลิวหวือกระเด็นออกไปทันที!

หานหานล้มลงกองกับพื้น รู้สึกเหมือนใบหน้าไหม้พองด้วยความแสบร้อน เธอแผดเสียงร้องไห้จ้า

เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา เด็ก ๆ รอบข้างต่างยืนนิ่งเป็นหินด้วยความตะลึงพรึงเพริด…

แม้แต่ซูเหอเหวินยังงงงวยไปชั่วขณะ กว่าจะตั้งสติได้ก็ตอนเห็นหานหานกระเด็นออกไปแล้ว

แม้เขาไม่ชอบน้องสาว แต่หน้าที่ดูแลที่พ่อมอบหมายมานั้นสำคัญ ซูเหอเหวินจึงรีบเข้าไปพยุงซู่เป่าทันที

“เป็นอะไรไหม?!” พี่ชายถาม

ซู่เป่าตาแดงก่ำ เธอส่ายหน้าช้า ๆ เม้มปากแน่นเป็นเส้นตรงโดยไม่ยอมเอ่ยคำใดออกมา

ผิดกับหานหานที่กรีดร้องลั่นจนเสียงแหลมทะลุโสตประสาท บรรดาผู้ใหญ่ที่อยู่ละแวกนั้นต่างพากันวิ่งกรูเข้ามาดูเหตุการณ์ด้วยความตกใจ

ในวงสังคมชั้นสูง ทุกคนต่างพร่ำสอนลูกหลานให้เป็นสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ ใครจะไปคาดคิดว่าคุณหนูแห่งตระกูลที่มั่งคั่งที่สุด มาวางมวยกันกลางงานเลี้ยงแบบนี้!

เหวยหว่านวิ่งเข้ามาเป็นคนแรก เธอเห็นรอยฝ่ามือชัดเจนบนใบหน้าของหานหานก็ถึงกับตัวสั่นด้วยความโกรธ

“ทำไมเธอถึงทำรุนแรงกับพี่สาวแบบนี้!”

“พี่สาวเป็นคนตีหนูก่อนค่ะ…” ซู่เป่าขยำชายกระโปรงที่เปื้อนเค้กไว้แน่นพลางตอบเสียงสั่น

“พูดจาเหลวไหล!” เหวยหว่านตวาดลั่น “พี่เขาจะไปตีเธอก่อนได้ยังไง!”

ซูเหอเหวินขมวดคิ้วมุ่นพลางเอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“คุณอาสะใภ้รองครับ ความจริงคือหานหานเป็นฝ่ายเริ่มตีก่อนจริง ๆ ”

“มันนั่นแหละที่ตีฉันก่อน! ยัยซู่เป่าแย่งกระโปรงของฉันไปแล้วยังกล้าตีฉันอีก! มันเป็นเด็กนิสัยไม่ดี! มันเป็นยัยดอกบัวขาวจอมเจ้าเล่ห์!” หานหานได้ยินดังนั้นก็ยิ่งอาละวาดหนักกว่าเดิม เธอกรีดร้องระคนสะอื้น

ถ้อยคำที่หานหานจดจำมาจากแม่และคุณยายถูกพ่นออกมาอย่างรวดเร็ว ลื่นไหลเกินวัย

สายตาของแขกเหรื่อในงานที่เฝ้ามองอยู่เริ่มเปลี่ยนไปทันที เสียงซุบซิบเซ็งแซ่ดังขึ้นอื้ออึงไปทั่วบริเวณ

“โอ้… ที่แท้ชุดที่ซู่เป่าใส่อยู่ ก็คือชุดที่ไปแย่งหานหานมาหรอกหรือเนี่ย!”

เด็กคนนี้เพิ่งเข้าบ้านมาแท้ ๆ ก็กล้าแย่งของรักของพี่สาว

แถมคนในตระกูลซูยังหลงจนลืมหูลืมตาไม่ขึ้น… หานหานตัวน้อยช่างน่าสงสารจริง ๆ !

[1] ลุงทนได้แต่ป้าทนไม่ได้ หมายถึง สิ่งที่ควรอดทนใครเล่าจะทนไม่ได้