ซู่เป่าสามขวบครึ่ง: หนูน้อยอาคมเต๋ากับยอดคุณลุงทั้งแปด - บทที่ 213 เดินกลางคืนบ่อย ๆ... สุดท้ายก็เจอดี

บทที่ 213 เดินกลางคืนบ่อย ๆ… สุดท้ายก็เจอดี

เมื่อความจริงเรื่องความตายของซ่งเยว่ชิงกำลังจะถูกเปิดเผย ซูจื่อซีที่แอบฟังอยู่ถึงกับต้องกลั้นหายใจ

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ ว่าเทพเจ้าสายบู๊ในเกมที่ฉันคลั่งไคล้… แท้จริงแล้วจะเป็นแค่เด็กประถม!” ซ่งเยว่ชิงถอนหายใจออกมาแผ่วเบา มองไปยังจื่อซีด้วยสายตาที่บอกไม่ถูก

มันเป็นความจริงที่ทำเอาเธอแทบจะกระอักเลือดตายซ้ำสอง น่าเสียดาย ก่อนหน้านี้เธอหลงใหลเขาจนไม่ลืมหูลืมตา สุดท้ายจึงถูกผีเจ้าเล่ห์หลอกล่อให้กระโดดตึกจบชีวิตลงเพื่อบูชารักปลอม ๆ

“พอตายไป ฉันก็กลายเป็นวิญญาณร้ายและถูกเขาควบคุมไว้หมด…” ซ่งเยว่ชิงเหลือบมองผีเจ้าเล่ห์ด้วยความหวาดกลัว “ฉันรู้ว่าเขาต้องการใช้ฉันเป็นเหยื่อล่อตระกูลมู่ ดังนั้นตอนพวกคุณมาถึง ฉันเลยพยายามทำให้กลัวจนต้องหนีไป”

เธอนึกถึงตอนที่ตัวเองค่อย ๆ แง้มประตูออกเพื่อสร้างบรรยากาศสยองขวัญ แต่พอเห็นว่าคนที่ยืนอยู่คือเด็กน้อยอายุเจ็ดแปดขวบ เธอก็ถึงกับยืนงงทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

ซูจื่อซีเริ่มใจเย็นลง เขาถามหยั่งเชิง “งั้นคนที่พูดตรงประตูว่า ‘เธอมาแล้ว’ ก็คือคุณเหรอ?”

ซ่งเยว่ชิงพยักหน้ายอมรับ เดิมทีเธอแค่ต้องการกลายเป็นวิญญาณอาฆาตเพื่อจะได้ตามติดเจ้าชายในฝันไปทุกที่ ใครจะไปคิดว่าเจ้าชายคนนั้นกลับเป็นแค่เด็กน้อยหน้าใส!

“คุณ… คงไม่ได้จะตามผมไปจริง ๆ ใช่ไหม?” จื่อซีถามพลางถอยกรูด

“ฉันไม่มีรสนิยมแบบนั้นหรอกค่ะ ถ้าเป็นไปได้… ฉันแค่อยากขอให้ส่งฉันไปเกิดใหม่ก็พอ” เธอมองซู่เป่าด้วยสายตาเว้าวอน ซึ่งเด็กน้อยก็พยักหน้ารับคำอย่างยินดี

ทว่าในวินาทีนั้นเอง! ผีเจ้าเล่ห์ที่แสร้งนิ่งเงียบกลับรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายกระชากตัวออกจากตาข่ายอาคม มันพุ่งเข้าคว้าตัวซ่งเยว่ชิงแล้วเหวี่ยงเธอเข้าใส่ซู่เป่าอย่างแรงเพื่อใช้เป็นโล่กำบัง!

จี้ฉางที่แอบดูอยู่เกือบจะถลาเข้าไปช่วย แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นว่าหยกดำในมือซู่เป่าหายไปแล้ว พร้อมกับน้ำเต้าอาคมที่เปล่งแสงจาง ๆ ออกมา เขาจึงหยุดดูอย่างสงบ

ผลัก! ร่างของซ่งเยว่ชิงยังไม่ทันแตะต้องตัวซู่เป่า ด้ายแดงบนข้อมือยัยหนูก็วาบแสงขึ้นสะบัดร่างผีสาวกระเด็นไปทันที ผีเจ้าเล่ห์ตาเป็นประกายด้วยความโลภ

หึ! ที่แท้ของวิเศษก็คือน้ำเต้ากับด้ายแดงนี่เอง ถ้าข้าไม่โจมตีแกตรง ๆ แกก็ทำอะไรข้าไม่ได้สินะ!

มันเปลี่ยนเป้าหมายทันที แววตาเขียวปัดจ้องไปที่ซูจื่อซี “ฮ่า ๆ! สวรรค์เข้าข้างข้าแล้ว เด็กน้อย… วันนี้เป็นวันตายของแก!”

มันพุ่งเข้าใส่จื่อซีหมายปลิดชีวิต ซู่เป่าเห็นท่าไม่ดี สัญชาตญาณสั่งให้เธอโยนน้ำเต้าในมือออกไปสุดแรง “ไปเลย!”

ผีเจ้าเล่ห์แสยะยิ้มหยัน น้ำเต้าเล็ก ๆ จะทำอะไรข้าได้…

แต่ในชั่วพริบตา น้ำเต้าลูกนั้นกลับขยายใหญ่เท่าฝ่ามือแล้วกดทับลงบนหัวมันอย่างจัง! ร่างวิญญาณของมันเริ่มปริแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ จนต้องร้องขอชีวิตเสียงหลง

“ซู่เป่า! ข้าผิดไปแล้ว… ไว้ชีวิตข้าด้วย!!!”

แต่น้ำเต้าอาคมไม่เปิดโอกาสให้มันได้สำนึกชั่ว ไอมรณะถูกดูดซับเข้าไปจนหมดสิ้น ก่อนที่น้ำเต้าจะหดกลับมาเหลือขนาดเท่าปลายนิ้วตกลงบนพื้น ซู่เป่าตาโตด้วยความดีใจ “ว้าว! น้ำเต้าน้อย จับผีเองได้จริง ๆ ด้วย!”

เด็กน้อยรีบเก็บมันขึ้นมา ถ่มน้ำลายใส่เล็กน้อยตามประสาเด็ก แล้วใช้ชายเสื้อเช็ดจนมันจนเงาวับเป็นมันเลื่อม ซูจื่อซีมองภาพนั้น ปนพูดไม่ออกบอกไม่ถูกกับพฤติกรรมน้องสาว

หลังจากส่งวิญญาณซ่งเยว่ชิงไปสู่สุคติแล้ว ห้องทั้งห้องก็กลับคืนสู่ความสงบ

“ไปกันเถอะจัดการเสร็จแล้ว!” ซู่เป่าหาวหวอดใหญ่ เดินงัวเงียกลับห้องข้าง ๆ พร้อมนึกในใจว่าต้องรีบไปอวดอาจารย์ให้ได้ว่าเธอเก่งขึ้นอีกขั้นแล้ว

“พี่ชาย… นอนเร็ว ๆ นะคะ พรุ่งนี้เราต้องกลับบ้านกันแล้ว…” ซู่เป่าพึมพำเสียงงัวเงีย เธอง่วงงุนจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น ร่างเล็ก ๆ พลิกตัวซุกเข้าหาหมอนเตรียมเข้าสู่ห้วงนิทราโดยไม่สนโลก

ส่วนซูจื่อซีนั้นยังคงนั่งอึ้งทำอะไรไม่ถูก สมองของเขาเพิ่งจะเริ่มประมวลผลเหตุการณ์สยองขวัญสั่นประสาทที่เพิ่งผ่านพ้นไป จนกระทั่งเขาล้มตัวลงนอนเตรียมหลับนั่นแหละ ปฏิกิริยาตอบสนองที่ควรมีตั้งแต่ตอนแรกถึงได้พรั่งพรูออกมา

“พระเจ้าช่วย… น่ากลัวเป็นบ้าเลย!” จื่อซีครางออกมาเบา ๆ ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาเสียดื้อ ๆ เขาได้แต่รีบตะปบกุมผ้าห่มผืนเล็กของตัวเองไว้แน่นแล้วคลุมโปงจนมิดหัว…

ตลาดผี ถนนหวังหลิง

ในเวลาตีหนึ่งซึ่งเป็นช่วงที่ตลาดผีคึกคักที่สุด ป้าผีและลุงผีที่อุตส่าห์ยกห้องพักให้ซู่เป่า กำลังเดินทอดน่องเลือกซื้อของกันอย่างสำราญใจ

พวกเขายืนรอริมถนน จนกระทั่งมีรถคันหนึ่งขับผ่านมา… ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนขับรถเถื่อนดวงไม่ดีที่เคยพยายามต้มตุ๋นซู่เป่าที่สนามบินนั่นเอง!

วันนี้เขาวิ่งรถไม่ได้เงินสักแดง แถมยังเกือบโดนตำรวจจับ อารมณ์บูดบึ้งสุดขีด พอมองเห็นผู้โดยสารยืนโบกมือเรียกก็กะจะฟันกำไรทิ้งท้าย “ไปที่พักเถาฮวา 500 หยวน! จะไปก็ขึ้น ไม่ไปผมจะกลับไปนอนแล้ว!”

ลุงผีกับป้าผีสบตากัน… 500 หยวนเองเหรอ? ถูกจัง! เงินกระดาษที่ซู่เป่าเผาให้พวกเขามีมูลค่าใบละหมื่นหยวนเป็นอย่างต่ำ! ป้าผีรีบตอบตกลงทันที คนขับรถดีใจจนเกือบฮัมเพลงออกมา

โลกนี้ยังมีคนโง่ที่ยอมจ่าย 500 หยวนง่าย ๆ แบบนี้อยู่อีกเหรอวะ!

เขามองกระจกหลังพลางชวนคุย “พี่ชายพี่สาว ไปเที่ยวไหนมาครับเนี่ย ซื้อของเยอะแยะเลย”

“ไปเที่ยวมาน่ะค่ะ นาน ๆ ออกมาทีก็ต้องสนุกให้เต็มที่หน่อย” ป้าผียิ้มตอบ

คนขับรถหัวเราะร่า ชูนิ้วโป้งให้ “แหม่… พวกพี่นี่รู้จักใช้ชีวิตจริง ๆ นะครับ”

เขาเหลือบตามองกระจกหลังอีกครั้งเพื่อจะยิ้มให้…

ทว่าคราวนี้… ภาพที่เห็นในกระจกกลับทำให้เขาแทบจะช็อกตายคารถ!