ซู่เป่าสามขวบครึ่ง: หนูน้อยอาคมเต๋ากับยอดคุณลุงทั้งแปด - บทที่ 231 ความชั่วถูกเปิดโปง คนจนตรอกดิ้นสุดชีวิต

บทที่ 231 ความชั่วถูกเปิดโปง คนจนตรอกดิ้นสุดชีวิต

ผู้ดูแลเผลอยื่นมือไปคว้าโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงโดยสัญชาตญาณ ความตื่นตระหนกแล่นปราดเข้าสู่ขั้วหัวใจเมื่อนึกขึ้นได้ว่า… เมื่อครู่นี้เธอกำลังอัดวิดีโอค้างไว้

และที่สำคัญคือเธอยังไม่ได้กดปิดมัน!

เธอพยายามแอบลบคลิปทิ้งในทันที ทว่าซูจิ่นอวี้ที่ลอยวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ กลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “โอ้? ยังคิดจะทำลายหลักฐานอีกเหรอ?” พร้อมกันนั้นวิญญาณสาวก็เอื้อมมือไปคว้าตรึงนิ้วมือของผู้ดูแลคนนั้นไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อน

เฉินเจียคังเมื่อเห็นท่าทีพิรุธจึงตัดสินใจเด็ดขาด เขาพูดเสียงเข้ม “พี่หลี่ขอดูโทรศัพท์หน่อยคงไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?”

นิ้วชี้ของเธอสั่นเทาไม่หยุด ยิ่งหวาดวิตกเหงื่อก็ยิ่งออกจนมือลื่นไปหมด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดนิ้วมือถึงได้แข็งค้างราวกับเป็นตะคริว

จะเปิดอัลบั้มรูปอย่างไรก็เปิดไม่ออก แววตาของเธอเริ่มฉายร่องรอยความลนลาน “เอ่อ… คือว่า… อาจจะไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ค่ะ ปกติฉันชอบถ่ายเซลฟี่เล่น…”

ซู่เป่าเอียงคอถามด้วยความสงสัย “ก็แค่ถ่ายรูปตัวเองไม่ใช่เหรอคะ ไม่สะดวกตรงไหน หรือว่าคุณป้าถ่ายรูปตอนที่… ไม่ใส่เสื้อผ้าเอาไว้เหรอคะ?”

ทุกคนนั้นถึงกับเงียบกริบ

เด็กน้อยพูดตรงเกินไปจนผู้ใหญ่ตั้งตัวไม่ติดจริง ๆ

ทว่าพี่เลี้ยงกลับรีบฉวยโอกาสไหลตามน้ำทันที เธอแสร้งทำทีเป็นเอียงอายพลางตอบเสียงอ่อย “ก็… ก็ประมาณนั้นแหละค่ะ…”

ใบหน้าของซู่เป่าเคร่งขรึมลงทันทัน แล้วจึงสวนกลับไปตรง ๆ “ไม่ใช่นะคะ ป้าแค่พยายามจะแอบลบวิดีโอต่างหาก คลิปนี้ต้องมีอะไรที่น่าอายซ่อนอยู่แน่ ๆ”

หลูซูเหวินสีหน้าเปลี่ยนไป เธอคว้าโทรศัพท์มาจากมือผู้ดูแลโดยตรงพร้อมกับเอ่ยเสียงเย็น “คนอื่นอาจจะไม่สะดวก แต่ฉันสะดวกค่ะ เราเป็นผู้หญิงเหมือนกัน อีกอย่างฉันก็เป็นห่วงคุณพ่อสามีจนใจจะขาด พี่หลี่คงจะเข้าใจความรู้สึกฉันนะ?”

ผู้ดูแลหลี่พยายามจะแย่งโทรศัพท์คืนแต่ถูกคนอื่นกันตัวไว้ หลูซูเหวินรีบเปิดอัลบั้มภาพดู และรูปแรกที่ปรากฏแก่สายตาก็คือไฟล์วิดีโอ เธอรีบกดเปิดทันที

เสียงของพี่เลี้ยงที่เต็มไปด้วยความอำมหิตดังสะท้อนออกมาจากลำโพง

“ทุกคนดูสิ ไอ้แก่โง่นี่ แก่จนสมองเสื่อมไม่รู้ความ ขนาดเมล็ดแตงที่ฉันคายทิ้งแล้ว ยังจะหยิบกินเลย”

“คนแก่นี่มันทั้งสกปรกทั้งน่าขยะแขยงจริง ๆ”

“เฮ้อ ฉันนี่ก็ใจดีเกินไป เมื่อกี้รู้งี้น่าจะฉี่ใส่ลงไปเพิ่มอีกหน่อย”

ตามมาด้วยเสียงหัวเราะฮ่า ๆ ของหลี่เจียที่เต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายและเหยียดหยาม ภาพในคลิปแสดงชัดเจนว่าเธอคายเมล็ดแตงที่เคี้ยวจนเละใส่รองเท้าแตะของตัวเอง

แถมยังกวาดทรายมาผสมลงไปอีก มิหนำซ้ำเธอยังพูดทิ้งท้ายอย่างเลือดเย็นว่าทำรองเท้าเลอะ เดี๋ยวจะให้ตาแก่นี่เลียทำความสะอาดให้เอง

หลูซูเหวินตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธแค้น ส่วนเฉินเจียคังรู้สึกเหมือนหัวจะระเบิด เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบ ๆ ด้วยความโมโหสุดขีด

และนี่ไม่ใช่เพียงคลิปเดียว… แต่มันยังมีอีกเพียบ!

ทั้งตอนอาบน้ำ เธอถ่ายคลิปประจานความโรยราของคุณปู่พร้อมหัวเราะเยาะว่าน่ารังเกียจเพียงใด ตอนป้อนอาหารที่ตั้งใจเทน้ำข้าวเข้าจมูกแล้วถ่ายภาพตอนท่านสำลักไอจนแทบขาดใจ

หรือแม้แต่ตอนกลางคืนที่ไม่ยอมให้ท่านหลับ พอท่านจะหลับตาก็ลงมือฟาดปลุกจนท่านหมดเรี่ยวแรงถึงยอมเลิกรา

หลูซูเหวินดูต่อไม่ไหวอีกต่อไป คนปกติย่อมไม่อาจทนเห็นการทรมานผู้สูงอายุเช่นนี้ได้ แต่ผู้หญิงคนนี้กลับสนุกสนานกับมัน บรรดาคนรับใช้คนอื่น ๆ ต่างช็อกไปตามกัน เพราะปกติหลี่เจียจะทำตัวใจดี จนทุกคนไว้ใจถึงขั้นเคยสลับเวรให้เธอไปพัก ไม่คิดเลยว่า… จะมีปีศาจซ่อนกายอยู่ใกล้ตัวเพียงนี้

“เธอ… เธอ! ร้ายกาจจริง ๆ นะ หลี่เจีย!” หลูซูเหวินแผดเสียงด่าด้วยความแค้นใจ

ไม่แปลกเลยที่คุณปู่เห็นหลี่เจียแล้วจะหวาดกลัวจนพูดอ้อแอ้ไม่อยากให้ดูแล แต่พวกเขากลับคิดว่าท่านสติเลอะเลือนสื่อสารไม่รู้เรื่อง มิหนำซ้ำยังไปบังคับให้ท่านเชื่อฟังผู้ดูแลคนนี้ แถมยังขู่ว่าถ้ายังดื้อจะไม่สนใจท่านอีก หลูซูเหวินเสียใจจนแทบขาดใจตายเสียให้ได้

เฉินเจียคังโมโหจัด เขาฟาดฝ่ามือใส่ใบหน้าของผู้ดูแลหลี่จนหน้าหันกระเด็นไปตามแรงตบ “แจ้งตำรวจ! ลุงเฉิน โทรแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้!”

“คุณเฉินคะ ฉัน…ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่ได้มีเจตนาร้ายจริง ๆ นะคะ…” พี่เลี้ยงกุมแก้มร้องลั่น

ซู่เป่าลอบถอนหายใจเบา ๆ ทำไมพี่เลี้ยงพวกนี้ชอบอ้างว่าไม่มีเจตนาร้ายกันนะ หรือว่าพวกเธอจะเข้าใจความหมายของคำว่า ‘ร้าย’ ผิดเพี้ยนไปหมดแล้ว?

หลูซูเหวินตวาดลั่น “หลักฐานคาตาขนาดนี้ ยังกล้าพล่ามว่าไม่ได้ตั้งใจ ไม่มีเจตนาร้ายอีกเหรอ!”

เฉินเจียคังเดือดพล่าน “นี่มันโกหกหน้าด้าน ๆ! เตรียมตัวไปเน่าในคุกได้เลย!”

พี่เลี้ยงเริ่มหวาดกลัวขึ้นมาจริง ๆ เพราะในมือถือไม่ได้มีแค่คลิปของคุณปู่เฉิน แต่มันยังมีร้ายแรงกว่านั้น… คลิปอื่น ๆ ในกลุ่มลับของพวกเธอ หากสิ่งเหล่านั้นตกถึงมือตำรวจ โทษทรมานคนแก่คงเป็นเรื่องเล็กไปเลย เพราะความลับในกลุ่มนั้นอาจทำให้เธอและพวกพ้องถึงขั้นโดนประหารชีวิต!

หลี่เจียหน้าซีดเผือด ทรุดลงคุกเข่าอ้อนวอน “คุณเฉิน ฉันผิดไปแล้ว ฉันแค่ถูกคนอื่นยุยงมา ขอร้องละคะ ปล่อยฉันไปเถอะ…”

“เห็นแก่ลูกของฉันเถอะค่ะ พ่อแม่ที่แก่เฒ่าก็ต้องดูแล สามีก็ไม่ทำงาน ทุกคนพึ่งพาเงินจากฉันคนเดียว…”

“เห็นแก่ลูกเธอเหรอ? มีแม่สันดานแบบเธอ พวกเขาไม่ยิ่งน่าสงสารกว่าเดิมหรือไง!” เฉินเจียคังหัวเราะเสียงเย็น

เสียงไซเรนรถตำรวจเริ่มดังแว่วมาจากด้านนอก หลี่เจี่ยรู้ตัวว่าถึงคราวอับจนหนทาง ในสภาพสุนัขจนตรอก เธอจับจ้องไปยังซู่เป่าด้วยสายตาดุร้าย ก่อนพุ่งเข้าใส่หวังจับเด็กน้อยเป็นตัวประกันเพื่อเปิดทางหนีเป็นครั้งสุดท้าย!

แต่สิ่งที่เธอไม่มีวันรู้เลยก็คือ… ซูจิ่นอวี้และจี้ฉางที่ลอยอยู่ด้านข้าง ต่างจ้องมองเธอด้วยสายตาเวทนา…