ซู่เป่าสามขวบครึ่ง: หนูน้อยอาคมเต๋ากับยอดคุณลุงทั้งแปด - บทที่ 355 กินอึไปเลย

บทที่ 355 กินอึไปเลย

ซู่เป่านั่งฟังอย่างตั้งใจจนเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด เธอจึงเอ่ยขึ้นด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “คุณมีเรื่องอะไรกับพี่สาวคนนั้นหรือเปล่า? ทำไมถึงต้องใจร้ายกับเธอขนาดนี้!”

เฉินซ่งในร่างปีศาจปากเสียรีบปฏิเสธ “ก็ไม่มีอะไรหรอก ฉันก็บอกแล้ว แค่ล้อเล่นเอง! ใครจะไปรู้ว่าชาวเน็ตจะตามน้ำกันง่ายขนาดนั้น? ฉันเองก็คิดไม่ถึง!”

พวกคนพวกนั้นพูดกันราวกับเห็นเหตุการณ์จริง แถมยังอุปโลกน์เรื่องราคาคืนละแปดพันขึ้นมาเสียดิบดี…

ผีเจ้าชู้แค่นหัวเราะเยาะหยัน “แต่เรื่องโสมมนี้แกเป็นคนเริ่ม! ฉันถามหน่อย แกเอาสิทธิ์ที่ไหนไปปั้นเรื่องใส่ร้ายคนอื่น? เพียงเพราะเขาหน้าตาดีงั้นหรือ?”

“ในหัวแกคิดอะไรอยู่กันแน่? เห็นผู้ชายคนนั้นจนกว่า เตี้ยกว่า ดูซอมซ่อกว่า แต่กลับได้เมียสวยเลยอิจฉาตาร้อนใช่ไหม? ในเมื่อตัวเองครอบครองไม่ได้ ก็เลยต้องทำลายชื่อเสียงเขาให้ย่อยยับใช่ไหมล่ะ!”

ปีศาจปากร้ายรีบเถียงคอเป็นเอ็น “ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น!”

เขาแค่ล้อเล่นจริง ๆ แต่ไม่รู้ว่าเรื่องจะบานปลายขนาดนี้

ผีเจ้าชู้เหยียดยิ้มสมเพช ผู้ชายประเภทที่คิดด้วยส่วนล่าง จะอ้างว่าแค่ล้อเล่นก็เป็นเพียงข้อแก้ตัวของคนจนตรอกเท่านั้น!

‘ขยะเปียกชัด ๆ! ถุย!’

ปีศาจปากร้ายยังคงพยายามล้างมลทินให้ตัวเอง “หลังจากนั้นพอเธอแจ้งความ ตำรวจมาหาที่บ้าน ฉันก็รีบขอโทษเธอทันทีเลยนะ แถมยังโพสต์อธิบายความจริงลงสเปซให้ด้วยไง!”

ผีขี้ขลาดนึกถึงความรุนแรงในอดีตก่อนตายของตนเองขึ้นมากะทันหัน…

‘บางเรื่อง ต่อให้พยายามชี้แจงแล้ว ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย’

ตอนยังมีชีวิตอยู่ เขาเป็นเพียงคนขี้อายและไม่สู้คน แต่กลับถูกพวกอันธพาลกุเรื่องใส่ร้ายว่าเป็นเกย์ เป็นชายไม่จริงหญิงไม่แท้ คนพวกนั้นใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในการรุมสั่งสอนเขา

สิ่งที่ปีศาจปากร้ายกำลังแก้ตัวอยู่นี้ จึงไม่ต่างจากการพยายามหาเหตุผลมาขัดเกลาความชั่วช้าของตนเองเลยสักนิด

ผีขี้ขลาดเอ่ยถามเสียงเย็น “แล้วยังไง? สิ่งที่คุณทำมันช่วยอะไรเธอได้บ้าง?”

ปีศาจปากร้ายนิ่งอึ้งไป

ก็จริง… มันไม่มีประโยชน์เลย

ต่อให้ตำรวจจะออกมาหักล้างข่าวลือ หรือตัวเขาถูกจับขังคุกไปสามวัน แต่หญิงสาวคนนั้นยังคงถูกผู้คนชี้นิ้วด่าทอและซุบซิบทุกครั้งที่ปรากฏตัวบนท้องถนน เพียงเพราะเธอหน้าตาสะสวยจนใคร ๆ ก็จำหน้าได้แม่น

แม้แต่ตอนออกไปซื้อของในตลาด ยังมีผู้ชายเลว ๆ ฉวยโอกาสจับมือเธอ แล้วถามหน้าด้าน ๆ ว่า คืนละแปดร้อยเอาไหม

ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่หญิงสาวพรั่งพรูออกมาในวันลงมือฆ่าเขา

“สามีขอหย่ากับเธอ คนในครอบครัวก็รู้สึกอับอายจนไม่ยอมมองหน้าเธอดี ๆ สุดท้ายยังถูกไล่ออกจากงานอีก…”

ปีศาจปากเสียเล่ามาถึงตรงนี้ก็เริ่มมีความละอายใจผุดขึ้นมาบ้าง ทว่าความรู้สึกนั้นกลับจางหายไปอย่างรวดเร็ว เพราะพอนึกถึงตอนถูกเธอฆ่าตาย ความเคียดแค้นก็เข้าบดบังความผิดชอบชั่วดีไปจนสิ้น

“พอทำอะไรไม่ได้ เธอเลยต้องมาตั้งแผงขายผลไม้เลี้ยงชีพ แต่ก็ยังมีคนใจร้ายแวะเวียนมาที่แผงเสมอ… ไม่ได้มาซื้อของ แต่มาเพื่อพ่นวาจาแย่ ๆ ใส่เธอ”

ซู่เป่ารู้สึกโกรธจัดจนสั่นไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ ความอัดอั้นแล่นพล่านอยู่ในอก

เด็กน้อยเกือบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่จึงแผดเสียงตะโกนด้วยความโมโห “คุณทำลายชีวิตพี่สาวคนนั้นไปแล้ว! แล้วยังจะมีหน้ามานั่งอยู่ตรงนี้โดยไม่สำนึกผิดอีก คุณมันก็แค่… แค่…”

เด็กน้อยพยายามค้นหาคำด่าในหัวแต่กลับนึกไม่ออก

“ก็แค่ผู้ชายสารเลวยังไงล่ะ!” ผีเจ้าชู้จึงช่วยเสริมจากข้าง ๆ

“ใช่! คุณมันก็แค่ผู้ชายสารเลว!” ซู่เป่ากำหมัดน้อย ๆ แน่นพลางตะเบ็งเสียง

เสียงของเด็กหญิงดังลั่นจนแม่บ้านคนหนึ่งเพิ่งเสร็จจากงานไร่ถึงกับชะงักฝีเท้า เธอหันมามองซู่เป่าด้วยความฉงน ก่อนเลื่อนสายตาไปทางซูอี้เชินอย่างเคลือบแคลง

“…..”

ท่ามกลางสายตาสุดสงสัยของเพื่อนบ้าน ลุงเล็กได้แต่จำใจอ้าปากยอมรับโชคชะตาแล้วเอ่ยตอบนิ่ง ๆ ว่า “ใช่… ใช่แล้วจ้ะ ลุง…ลุงเป็นผู้ชายสารเลวเอง…”

ซูอี้เชินแทบอยากร้องไห้ออกมาตรงนั้น เขาทั้งสะอาดบริสุทธิ์ ผู้หญิงสักคนยังไม่เคยแม้แต่จะแตะต้องปลายนิ้ว แต่จู่ ๆ กลับต้องกลายเป็นผู้ชายใจทรามในสายตาชาวบ้านไปเสียอย่างนั้น…

“พูดต่อสิ! แล้วยังไงต่ออีก?” ซู่เป่ายังไม่หายโกรธ

ปีศาจปากเสียถอนหายใจเฮือกใหญ่ “หลังจากนั้นเธอใช้ชีวิตอยู่ในอำเภอเดิมไม่ได้อีก เลยต้องดั้นด้นไปหางานทำในเมืองใหญ่ แต่ก็ยังมีคนขุดคุ้ยอดีตเน่า ๆ ที่ฉันสร้างไว้มาประจานเธอไม่จบไม่สิ้น…”

ตอนเขาสร้างเรื่องตลกนั้นขึ้นมา เขาไม่เคยคิดเลยว่ามันจะกลายเป็นตราบาปประทับแน่นอยู่บนตัวหญิงสาวไปตลอดกาล ไม่ว่าเธอจะหนีไปสุดขอบฟ้าเพียงใด มลทินนี้ก็ยังตามหลอกหลอนไม่เลิกรา

มันเกินจริงไปมาก… ขนาดตัวเขาเองยังไม่อยากเชื่อว่า แม้เธอจากบ้านเกิดไปแล้ว แต่สังคมก็ยังกัดไม่ปล่อยราวกับฝูงสุนัขล่าเนื้อ

“พวกคุณดูสิ หลังจากนั้นมันก็ไม่ใช่ความผิดของผมแล้วใช่ไหม? ผมยอมรับว่าตอนแรกผมผิดจริง แต่ช่วงหลังน่ะผมบริสุทธิ์ใจนะ!”

“แต่แล้วจู่ ๆ เธอก็กลับมาหาผมในวันหนึ่ง… พวกคุณรู้ไหมว่ามันน่าสยดสยองแค่ไหน!”

ปีศาจปากเสียเล่าถึงตรงนี้พลางทำท่าขนพองสยองเกล้า

“เธอมุดออกมาจากใต้เตียงของผม!”

“กลางดึก เธอคลานออกมาจากใต้เตียงพร้อมกับขวานในมือ…”

“เธอตั้งใจจะลากผมไปตายตกตามกันไป… พวกคุณไม่รู้หรอกว่าแววตาเธอมันเหมือนคนบ้าไปแล้ว!”

หญิงสาวคนนั้นเกิดคลุ้มคลั่ง เธอเงื้อขวานในมือขึ้นแล้วจามลงบนร่างของเขาโดยไม่ลังเล

เฉินซ่งไม่มีโอกาสแม้แต่จะขัดขืน เขาซวนเซล้มลงในทันที เด็กสาวก้าวเข้าไปเหยียบร่างของเขาไว้แน่น ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยรอยแค้นสลักลึกถึงกระดูก

“ล้างเท้าใช่ไหม!”

“ช่างนวดหมายเลข 8 ใช่ไหม!”

“แกบอกว่าเคยนอนกับฉัน คืนละแปดพันบาทใช่ไหมล่ะ!!”

ทุกครั้งที่เธอแผดเสียงออกมาหนึ่งประโยค ขวานคมกริบก็จะถูกฟาดสับลงไปบนปากของเขาหนึ่งที กระทั่งศีรษะของเขาแหลกละเอียดเป็นชิ้น ๆ เธอก็ยังไม่มีทีท่าหยุดมือ

“ฉันก็ตายแบบนั้น” ปีศาจปากร้ายเล่าถึงจุดนี้ด้วยแววตายังคงอาฆาต “ตอนตายสยดสยองมาก หลังตายเธอยังลากฉันไปตากแดดประจานบนดาดฟ้า”

วันนั้นบังเอิญตรงกับวันครีษมายัน ซึ่งเป็นวันที่แสงแดดแผดเผารุนแรงสุดในรอบปี ซ้ำร้ายยังเป็นเวลาเที่ยงตรงสิบสองนาฬิกาพอดิบพอดี แถมอาคารนั้นยังตั้งอยู่บนจุดที่พลังหยางเข้มข้นเป็นพิเศษ

ดวงวิญญาณของเขาจึงถูกจองจำอยู่บนดาดฟ้าแห่งนั้น ต้องวนเวียนรับรู้ความสยดสยองของการตายและการถูกแสงอาทิตย์เผาผลาญร่างซ้ำแล้วซ้ำเล่า…

ทุกข์ทรมานแสนสาหัสวันแล้ววันเล่า…

จนสุดท้ายก็กลายสภาพเป็นผีร้าย!

ซู่เป่าได้ฟังจนจบก็ลอบถอนหายใจยาว ก่อนเค้นเสียงพูดด้วยความโกรธแค้น “คุณสมควรโดนแบบนั้นแล้วค่ะ!”

ผีเจ้าชู้ “สมน้ำหน้า!”

ผีดวงซวย “ตายไปก็ไม่เสียเที่ยว!”

ผีขี้ขลาด “กรรมใดใครก่อ… ฉันขออยู่ข้างพี่สาวคนนั้นนะ เสนอให้ฆ่าไอ้หมอนี่ซ้ำอีกรอบ!”

ป้าหน้าเหวี่ยง “…โถ่เอ้ย!”

“…”

ซู่เป่าเอียงคอทำตามท่าทางของป้าหน้าเหวี่ยง “โถ่เอ้ย!!”

“ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้นี่! ใครจะไปรู้ว่าแค่คำพูดล้อเล่นเรื่องเดียวจะส่งผลร้ายแรงขนาดนั้น? ถ้าฉันรู้ ฉันคงไม่ทำหรอก! จริง ๆ นะ!” ปีศาจปากร้ายเริ่มร้องโวยวายทันควัน

“ไปกินขี้ซะไป!” ผีเจ้าชู้ทนฟังไม่ไหว สวนหมัดใส่หน้ามันเต็มแรง

ซู่เป่ารีบทำตามทันที เธอใช้เท้าเล็ก ๆ เหยียบลงบนหน้าอกของผีปากร้าย “ไปกินขี้ซะ!”

“……”

ซูอี้เชินหลานสาวตัวน้อยที่เคยอ่อนโยนกลับเปลี่ยนเป็นดุดันกะทันหัน

ปากก็พ่นคำว่า “ถุย!” บ้าง “ไปกินขี้ซะ” บ้าง…

หัวใจของคนเป็นลุงแทบหล่นลงไปอยู่บนตาตุ่ม

หลานสาวผู้แสนนุ่มนิ่ม น่ารักว่าง่ายของเขา ดูท่าคงถูกพวกผีสางชักจูงจนเสียคนไปเสียแล้ว!