ซู่เป่าสามขวบครึ่ง: หนูน้อยอาคมเต๋ากับยอดคุณลุงทั้งแปด - บทที่ 40 ทางตันของสะใภ้รอง

บทที่ 40 ทางตันของสะใภ้รอง

เหวยหว่านมองหานหานที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาด้วยดวงตาแดงก่ำ วันนี้เธอเดินทางไปหาคนตระกูลซูอีกรอบ หวังจะอ้อนวอนขอให้คุณนายซูอนุญาตให้พบหน้าลูกสาว กลับต้องพบความว่างเปล่าเพราะคนทั้งบ้านพากันมาตั้งแคมป์จนหมดสิ้น

เหวยหว่านหวนนึกถึงยามที่ยังไม่มีซู่เป่า สมาชิกในตระกูลซูต่างแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง ทว่ายามนี้ไม่เพียงแต่จะพร้อมหน้า พวกเขายังพากันมาพักผ่อนพร้อมหน้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

หากแต่ก่อนพวกเขาใส่ใจกันเช่นนี้ เธอกับซูจื่อหลินคงไม่ห่างเหินกันจนถึงขั้นแตกหัก…

“แม่คะ!” เสียงของหานหานปลุกให้เหวยหว่านได้สติ

“ลูกรักของแม่!” เธอรีบอ้ารับทันควัน

หานหานเติบโตมาภายใต้การเลี้ยงดูของเหวยหว่าน จึงยังคงโผเข้าสู่อ้อมกอดนั้นด้วยความดีใจ

ขอบตาของเหวยหว่านร้อนผ่าว ลูกน้อยที่น่าสงสารของเธอ…

เพียงสองวันที่ไม่ได้เจอกัน คงคิดถึงแม่ใจจะขาดสินะ?

“สองวันที่ผ่านมา หานหานทานข้าว และนอนหลับสบายดีไหมลูก?” เหวยหว่านเอ่ยถาม

“คุณปู่คุณย่าสั่งว่าต้องทานข้าวให้ตรงเวลา ถ้าเลยเวลาแล้วก็ไม่ให้ทานอะไรอีกค่ะ” หานหานนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า

เหวยหว่านไม่อยากเชื่อหูตนเอง

“แม้แต่ตอนที่ลูกหิวเขาก็ไม่ให้ทานอย่างนั้นเหรอ?”

เด็กน้อยส่ายหน้าอีกครั้ง

หากไม่ยอมทานข้าวตามเวลาเพียงเพราะมัวแต่เจ้าอารมณ์ เธอก็ต้องทนหิวจริง ๆ…

นั่นทำให้เด็กหญิงได้เรียนรู้ในภายหลังว่าต้องทานข้าวด้วยความว่าง่าย

เหวยหว่านรู้สึกรันทดใจยิ่งนักจนอดบ่นออกมาไม่ได้

“คุณย่าของลูกทำแบบนี้ไม่ถูกเลย! จะปฏิบัติกับเด็กแบบนี้ได้อย่างไร! ลูกยังตัวแค่นี้ แถมยังอยู่ในวัยกำลังโต พวกเขาทำลงไปได้อย่างไรกัน?”

“หิวเมื่อไหร่ค่อยกินก็ได้! ทำแบบนี้มันใจร้ายเกินไปแล้ว!” เหวยหว่านรู้สึกทั้งเจ็บปวดและโกรธแค้น

“หานหาน ไปกันเถอะลูก แม่จะพาหนูกลับไปบ้านคุณยาย”

เธอไม่อยู่เพียงสองวัน พวกเขากลับทารุณลูกสาวเธอถึงเพียงนี้!

แต่ไม่คาดคิดว่าเด็กน้อยซึ่งเคยติดแม่แจในอดีต ยามนี้กลับปฏิเสธที่จะตามไปด้วย

“ไม่ค่ะแม่ หนูไม่ไป หนูอยากเล่นที่นี่” หานหานลังเลพลางหันกลับไปมองทางเดิมก่อนส่ายหน้า เหวยหว่านหน้าถอดสีทันควัน

เธอไม่เข้าใจเลยสักนิด ในเมื่อคนพวกนั้นปฏิบัติกับหานหานเช่นนี้ ทำไมเด็กน้อยยังดื้อดึงจะอยู่ต่อ?

“หานหานไม่ต้องการแม่แล้วเหรอลูก?” เหวยหว่านสูดหายใจลึก แสร้งทำสีหน้าเวทนาพลางเอ่ยเสียงสะอื้นคำตัดพ้อนี้มักส่งผลกระทบรุนแรงต่อจิตใจเด็กส่วนใหญ่

“ไม่ใช่นะคะ!” หานหานรีบส่ายหน้าพัลวัน

เหวยหว่านรุกต่อ “งั้นก็ไปกับแม่สิ เดี๋ยวแม่จะพาไปเที่ยวสวนสนุก”

“หนูไม่ไป!” หานหานเริ่มขัดใจ

เธออยากจะเล่นตรงนี้! ทำไมทุกครั้ง แม่ถึงไม่ยอมปล่อยให้เธอเลือกทำตามใจตัวเองบ้าง?

“หานหาน เป็นเด็กดีนะ เชื่อแม่เถอะ เดี๋ยวอีกสองสามวันแม่จะพาลูกกลับมาเล่นที่นี่ใหม่ ตอนนี้เรากลับกันก่อน” เหวยหว่านพยายามโน้มน้าว

เธอมองเห็นซูจื่อหลินกับคนอื่น ๆ กำลังเดินมุ่งหน้ามาจึงเริ่มร้อนรน หลังจากเพิ่งสงบลงได้เพียงสองวัน หานหานก็เริ่มแผลงฤทธิ์ร้องไห้อาละวาดอีกครา

“หนูไม่เอา! หนูไม่ไป! หนูจะเล่นที่นี่!”

“เหวยหว่าน เธอเล่นละครพอหรือยัง!” ซูจื่อหลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ในเมื่อเธอไม่ยอมเซ็นข้อตกลงหย่าร้าง และไม่ยอมไปสำนักงานทะเบียนราษฎร์ ซูจื่อหลินจึงตัดสินใจยื่นฟ้องหย่า ซึ่งขณะนี้ศาลกำลังดำเนินกระบวนการพิจารณาคดี การฟ้องหย่าอย่างเร็วที่สุดต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าสามเดือนกว่าคดีจะสิ้นสุด

เมื่อถูกจับได้ เหวยหว่านจึงเลิกหลบซ่อน และปรากฏตัวออกมาอย่างเปิดเผย

“ฉันทำอะไรผิด! ในฐานะแม่ ฉันไม่มีสิทธิ์มาหาลูกหรือไง!”

“หานหาน ไปกันลูก! ในเมื่อลูกอยากเล่นที่นี่ แม่ก็จะอยู่เป็นเพื่อนลูกเอง!” เหวยหว่านจิกมือน้อยของหานหานไว้แน่น

“หนูไม่อยากเล่นกับแม่! หนูอยากเล่นกับซู่เป่า!” หานหานพยายามดิ้นรนแต่ไม่อาจสลัดหลุด เธอร้องไห้โฮพลางตะโกน เหวยหว่านเริ่มขุ่นเคืองลูกสาว แต่ยังคงดึงดันลากหานหานมุ่งตรงไปยังริมทะเลสาบ!

เล่นกับยัยเด็กนั่นน่ะหรือ?

เด็กเจ้าเล่ห์พรรค์นั้นมีแต่จะพาหานหานหลงระเริงไปในทางที่ผิด!

เพียงไม่ได้เจอหน้าแค่สองวัน หานหานก็เริ่มหมางเมินเธอเสียแล้ว มั่นใจได้เลยว่าต้องเป็นฝีมือยัยเด็กนั่นที่คอยเสี้ยมสอน และแน่นอนว่าคนในตระกูลซูก็ต้องมีส่วนด้วย พวกเขาคงรุมประจานความเลวร้ายของเธอให้ลูกฟังจนหูแฉะ!

“หานหานจำไว้นะ ซู่เป่าเป็นเด็กนิสัยเสีย ยัยนั่นตั้งใจทำลายความสัมพันธ์ของพ่อกับแม่ ลูกห้ามไปคลุกคลีด้วยเด็ดขาดรู้ไหม!”

“เดิมทีถ้าไม่มีซู่เป่า ลูกก็จะเป็นเจ้าหญิงเพียงคนเดียวของบ้านซู! จำป้าจิ่นอวี้ได้ไหม? เมื่อก่อนป้าเขาเป็นลูกสาวคนเดียว ทุกคนต่างรุมเอาใจ อยากได้อะไรปู่กับย่าก็ประเคนให้ทุกอย่าง!”

“แล้วก็ย่าของลูก! การไม่ให้ลูกกินข้าวคือการทารุณเด็ก! จำไว้ว่าโตขึ้นไม่ต้องไปกตัญญูกับย่า!”

“มีแต่แม่เท่านั้นที่รักลูกที่สุด! โตไปลูกต้องดีกับแม่คนเดียวเท่านั้น!”

เหวยหว่านเริ่มเป่าหูลูกสาวเพื่อบงการอีกครั้ง

หานหานตกใจกับน้ำเสียงอาฆาตมาดร้ายของเหวยหว่านจนร้องไห้สะอึกสะอื้น ทันใดนั้นข้อมืออีกข้างของเด็กน้อยก็ถูกคว้าไว้ ซูจื่อหลินผู้ไม่ถนัดเจรจาตัดสินใจเข้าชิงตัวลูกสาวกลับคืนมาโดยตรง

หานหานรู้สึกราวกับร่างของตนกำลังถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้น ๆ เธอจึงกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัวสุดขีด

“ปล่อยนะ! หานหานเจ็บ!” เหวยหว่านแผดเสียงใส่

แม้ปากร้องบอกเช่นนั้น แต่เธอกลับยื้อดึงร่างลูกสาวสุดแรงเกิด ตรงกันข้ามกับซูจื่อหลินที่เกรงว่าลูกจะบาดเจ็บจึงยอมคลายมือออกเสียเอง

แรงส่งจากการดึงทึ้งทำให้เหวยหว่านเสียหลักหงายหลังล้มตึงลงบนพื้นอย่างหมดสภาพ

ยามนี้พี่น้องตระกูลซูต่างพากันเดินเข้ามาล้อมวงไว้ ประมุขซูที่เข็นรถเข็นพาภรรยาตามมาถึงก็ขมวดคิ้วทอดมองเหวยหว่านด้วยความระอา

ไล่ตะเพิดไปแล้วแท้ ๆ ยังจะกล้าตามมาตอแยไม่เลิกราอีกหรือ?

“ยืนบื้ออยู่ทำไม! รีบพาหานหานกลับมานี่!” คุณผู้เฒ่าซูตวาดเสียงกร้าว

ซูจื่อหลินเตรียมพุ่งตัวเข้าไปหา ทว่าเหวยหว่านกลับรวบตัวกอดหานหานไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เธอคร่ำครวญทั้งน้ำตา

“ฉันยอมถอยให้ถึงขนาดนี้แล้ว พวกคุณยังจะเอาอะไรอีก! คิดบีบให้แม่ลูกอย่างเราตายกันไปข้างหนึ่งเลยใช่ไหม!”

เส้นเลือดบนหลังมือของซูจื่อหลินปูดโปนขึ้นมา เสียงกระดูกนิ้วลั่นดังเปรี๊ยะตามแรงบีบหมัดที่แน่นขึง!

ทันใดนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋าก็แผดเสียงดังขึ้น เขาเหลือบมองเบอร์แปลกแวบหนึ่งก่อนกดรับสาย

“สวัสดีครับคุณซู นี่จากสถานีตำรวจ 110 นะครับ…”

ปลายสายเอ่ยบางอย่างที่ทำให้ซูจื่อหลินจ้องเขม็งไปยังเหวยหว่านด้วยสายตาเย็นเยือก ก่อนตอบกลับว่า

“งั้นพวกคุณรีบมาที่นี่เลย!”

หัวใจของเหวยหว่านกระตุกวูบ ลางสังหรณ์บางอย่างเตือนว่ามหันตภัยกำลังคืบคลานเข้ามาหาเธอ!

“ปล่อยหานหานเดี๋ยวนี้!” ซูจื่อหลินสั่งเสียงเรียบแต่หนักแน่น เหวยหว่านเหลือบมองไปทางริมทะเลสาบซึ่งอยู่ไกลออกไปชั่วครู่ ดวงตาของเธอพลันฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างน่าขนลุก!

ไม่ยอมให้เธอพาหานหานไปใช่ไหม?

จะบีบบังคับกันให้ถึงที่สุดใช่ไหม!

เหวยหว่านกอดหานหานไว้แน่นโดยไม่สนใจการดิ้นรนของเด็กน้อยพลางยันตัวลุกขึ้นยืน!

“พวกคุณบังคับฉันเองนะ…”

เบื้องหลังรถเข็นของคุณยายซู ซู่เป่าถือกระทะใบเล็กไว้ในมือ ดวงตาคู่กลมโตเต็มไปด้วยความระแวดระวังและสงสัย ก่อนหน้านี้ป้าสะใภ้รองมีเพียงไอสีดำปกคลุมใบหน้า แต่ยามนี้รอบกายกลับมีพลังงานสีดำชั่วร้ายพันธนาการอยู่หนาตา

พลังงานสีดำพรรค์นี้คืออะไรกันแน่?

“เหอะ… คิดจะพาลูกสาวไปตายด้วยกันเลยรึนี่” จี้ฉางซึ่งยืนอยู่ข้างกายหรี่ตามอง เขาหยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมาเปิดดู “วันนี้ไม่ใช่วันตายของพวกเธอ แต่กลับมีดาวร้ายพิฆาตตนเองปรากฏขึ้น”

นั่นหมายความว่า เหวยหว่านกำลังพาหานหานมุ่งหน้าไปยังริมทะเลสาบเพื่อจบชีวิตลงสินะ…

เธออาจไม่ได้คิดจะฆ่าตัวตายจริง แค่ต้องการใช้มุกนี้ข่มขู่คนตระกูลซู

ใบหน้าจิ้มลิ้มของซู่เป่าฉายแววงุนงง “อะไรคือการพิฆาตตนเองคะ?”

จี้ฉางปิดสมุดเล่มเล็ก ทันทีที่เขายกมือขึ้น สมุดเล่มนั้นก็เลือนหายไป เขาเอ่ยเรียบ ๆ ว่า

“ก็หมายถึงการฆ่าตัวตายนั่นแหละ”

“คุณป้าสะใภ้รองจะพาพี่หานหานไปฆ่าตัวตายเหรอคะ!” ซู่เป่าตกตะลึงไปชั่วขณะพลางจ้องมองเหวยหว่าน สิ้นคำพูดนั้น คุณนายผู้เฒ่าซูก็ใจหายวาบ “ขวางเธอไว้!”

สีหน้าของเหวยหว่านเปลี่ยนไปทันทีเมื่อจุดประสงค์ถูกเด็กน้อยเปิดโปงจนหมดเปลือก

เธอรีบอุ้มหานหานขึ้นแนบอกแล้ววิ่งถลาไปยังริมทะเลสาบทันที!

เหล่าพี่น้องตระกูลซูรู้เท่าทันและมีปฏิกิริยาฉับไว พวกเขาพุ่งเข้าขวางทางเธอไว้ได้ทันท่วงที!

“อย่าเข้ามานะ! ทำไมพวกคุณต้องบีบคั้นฉันขนาดนี้ ทำไมกัน!” เหวยหว่านวางมือลงบนลำคอของหานหานพลางร้องไห้ตะโกนลั่น เธอค่อย ๆ ถอยร่นไปยังริมตลิ่ง ร้องไห้โฮราวกับหัวใจแตกสลาย รู้สึกเหมือนคนทั้งโลกกำลังรุมทำร้ายเธอ

เธอเพียงต้องการเป็นสะใภ้รองของตระกูลซูต่อไปเท่านั้น เธอทำผิดประการใดกัน?

เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อหกปีก่อนผ่านพ้นไปนานแล้ว ทำไมพวกเขาถึงไม่ยอมใช้ชีวิตอย่างสงบสุข และให้อภัยความผิดพลาดในอดีตของเธอเสียที!

“ปี๊บ! ปี๊บ! ——”

จังหวะนั้นเอง รถยนต์คันหนึ่งก็ขับผ่านมาพอดี!

เหวยหว่านตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว เธออุ้มหานหานพุ่งทะยานเข้าหารถคันนั้นทันที!

ซูจื่อหลินใจหายวาบ เห็นชัดว่าไม่อาจยับยั้งได้ทันท่วงที

ทว่าในวินาทีวิกฤต กลับมีตะหลิวชิ้นเล็ก ๆ ลอยละลิ่วมาจากทิศทางใดไม่ทราบ

ตุ้บ!

เสียงกระแทกดังขึ้น มีบางอย่างพุ่งเข้ามาปะทะเข้ากลางศีรษะของเหวยหว่านอย่างจัง…