ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 192 เมื่อรู้ฐานะของเขา ก็กลัวจนขาอ่อนปวกเปียก พูดตะกุกตะกัก!

บทที่ 192 เมื่อรู้ฐานะของเขา ก็กลัวจนขาอ่อนปวกเปียก พูดตะกุกตะกัก!

ลู่เฉินมองไปที่ทุกคนแล้วเอ่ยว่า “ต่อไปให้พวกเจ้าทำตามที่ข้าพูด!”

ทุกคนพลันตอบรับ

จากนั้นลู่เฉินก็ถ่ายทอดเคราะห์วิญญาณอัคคีให้กับพวกเขา

และคนเหล่านี้ก็พากันโคจรปราณธาตุไฟในร่างกายตามวิธีการของลู่เฉิน

ครู่ต่อมา คนเหล่านี้ก็กลายเป็น ‘มนุษย์เพลิง’ เพียงแต่เปลวเพลิงนั้นมีขนาดเล็กมากและไม่โดดเด่น มันดูเหมือนกับกลุ่มเปลวเพลิงเล็ก ๆ ที่นั่งขัดสมาธิอยู่อย่างไรอย่างนั้น

ทุกคนจึงตกใจกลัวและทยอยกันถามว่าเกิดอันใดขึ้น

“ตอนแรกมันจะค่อนข้างอ่อนแอ ขอแค่ฝึกฝนไปสักระยะก็จะค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้น”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็ดูเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ทว่าพวกเขาก็ยังคงฝึกฝนต่อไป

เห็นเพียงว่า ‘มนุษย์เพลิง’ เหล่านี้แข็งแกร่งขึ้นทีละน้อย ส่วนโจวอวี๋ซึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงกลางนั้นย่อมแข็งแกร่งกว่าคนอื่น ๆ เพราะการสำแดงเคราะห์วิญญาณอัคคีนั้น มีเขาเป็น ‘แกนกลางอัคคี’

ดังนั้นพลังที่ ‘แกนกลางอัคคี’ มีอยู่ จึงซ้อนทับด้วยพลังของทุกคนที่อยู่รอบตัว

ดังนั้นโจวอวี๋คนนี้จึงเหมือนไฟที่โหมกระหน่ำ!

พลังมหาศาลนี้ควบคุมได้ยากเล็กน้อย แต่ลู่เฉินก็คอยชี้แนะจนกระทั่งโจวอวี๋ผ่านมันไปได้ ก่อนที่เจ้าตัวจะหลับตาลงและฝึกฝนต่อไป

หลังจากนั้นไม่นาน คนเหล่านี้ก็เข้าสู่สภาวะรู้แจ้งในทันที

ลู่เฉินพอใจมากกับผลลัพธ์เช่นนี้ จากนั้นเขาก็ออกจากภูเขาไป

ตอนนี้เป็นเวลาสายแล้ว ปิงหลิวหลีและคนอื่น ๆ ยังคงรออยู่ที่ตีนเขา

ส่วนหนานเหยานั้นเมื่อเห็นว่าโจวอวี๋และคนอื่น ๆ ไม่ได้ลงมาจากภูเขา นางจึงถามอย่างสงสัย “ท่านอาจารย์ โจวอวี๋เล่า?”

“พวกเขากำลังฝึกฝนอยู่ที่นั่น และจะไม่ออกมาสักพักหนึ่ง” ลู่เฉินตอบ แต่หนานเหยาก็ยังคงถามต่อไปด้วยความสงสัยว่า “ท่านอาจารย์ พวกเขากำลังฝึกอันใด เหตุใดมันจึงทำให้ทั้งภูเขาเกิดประกายไฟเจิดจ้าเช่นนั้นได้?”

ลู่เฉินจึงหันกลับไปและยิ้มให้เปลวไฟที่เปล่งประกายเจิดจ้าพวกนั้น “พวกเขากำลังฝึกฝนสิ่งที่น่าสนใจอยู่”

ทุกคนพลันงงงวย

ลู่เฉินมองไปที่หนานเหยาและเจี่ยลัวแล้วเอ่ยว่า “ไปกันเถอะ สำหรับพวกเจ้าสองคน สิ่งที่ต้องทำก่อนอื่นใดคือหาคู่หูสักคน!”

“คู่หู?” หนานเหยางงงวย และเจี่ยลัวก็สงสัยเช่นกัน ส่วนปิงหลิวหลีและหลี่ว์ซือนั้น พวกเขายิ่งฉงนเข้าไปใหญ่

ทว่าลู่เฉินไม่สนใจและไม่คิดตอบสิ่งใด เพียงพาทุกคนไปที่ลานกว้างของสำนัก จากนั้นก็เลือกคนที่มีพรสวรรค์รากวิญญาณระดับแปดดาวขึ้นไป

เมื่อคนเหล่านี้ถูกพาตัวไป ตอนแรกพวกเขายังคงสับสน แต่หลังจากที่ลู่เฉินหาถ้ำที่เหมาะสมพบแล้ว เขาก็พาคนเหล่านั้นเข้าไปโดยทิ้งปิงหลิวหลีและพวกไว้ด้านนอก

ส่วนทางด้านนอกถ้ำ ปิงหลิวหลีและหลี่ว์ซือไม่รู้ว่าลู่เฉินกำลังจะทำอันใด ดังนั้นพวกเขาจึงได้แต่รออยู่ที่ปากทางเข้าถ้ำ

ในขณะที่ภายในถ้ำนั้น ลู่เฉินได้ขอให้คนเหล่านั้นนั่งขัดสมาธิ จากนั้นชายหนุ่มก็วางค่ายกลรอบตัวพวกเขา ทำให้เกิดแสงส่องประกายรอบ ๆ ตัวคน

ทุกคนงงงวยทว่าไม่กล้าถามถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ก่อนจะเป็นหนานเหยาที่ถามด้วยความสงสัยว่า “ท่านอาจารย์ สิ่งเหล่านี้คืออันใด?”

“ค่ายกลหมื่นวิญญาณ” ลู่เฉินตอบ

“ค่ายกลหมื่นวิญญาณคืออันใด?”

ลู่เฉินไม่ได้อธิบาย แต่ขอให้คนเหล่านั้นนั่งขัดสมาธิ และหลังจากที่คนเหล่านั้นนั่งลงแล้ว พวกเขาก็พบว่าปราณในร่างกายของพวกเขาไหลเวียนได้เร็วขึ้น

ซึ่งหมายความว่าความเร็วในการฝึกฝนเพิ่มขึ้น!

และด้วยสิ่งนี้ มันก็สามารถทำให้คนที่ติดอยู่ที่จุดคอขวดสามารถเข้าสู่การรู้แจ้งได้ทันที ส่วนคนที่ยังไม่ถึงจุดคอขวด พวกเขาก็สามารถย่นระยะเวลาการฝึกฝนได้มากเช่นกัน!

ด้วยเหตุนี้ คนเหล่านั้นจึงตื่นเต้นกันไม่หยุด

“ค่ายกลนี้น่าทึ่งมาก”

“ใช่!”

“เป็นเรื่องดีที่เราไม่ทิ้งสำนักเก้าสุขสงบไป!”

คนเหล่านี้ต่างก็รู้สึกโชคดีและขอบคุณลู่เฉินอย่างซาบซึ้งใจ

ซึ่งลู่เฉินก็ขอให้พวกเขาฝึกฝนที่นี่โดยไม่ต้องคิดถึงเรื่องอื่น

แน่นอนว่าคนเหล่านี้ส่งเสียงรับคำ ก่อนจะหลับตาลงและเริ่มฝึกฝน

หนานเหยารู้สึกสงสัยขึ้นมา “ท่านอาจารย์ ค่ายกลนี้สามารถเร่งการฝึกฝนได้หรือ?”

“อืม!”

หนานเหยาพลันรู้สึกประหลาดใจ “ค่ายกลนี้มีประโยชน์กับพวกเราเหมือนกันหรือ?”

“ค่ายกลหมื่นวิญญาณ ย่อมมีประโยชน์กับทุกคนอยู่แล้ว” ลู่เฉินยิ้ม

หลังจากที่หนานเหยาและเจี่ยลัวมองหน้ากัน พวกเขาก็นั่งขัดสมาธิ และพบว่าความเร็วในการฝึกฝนของพวกเขาเพิ่มขึ้นถึงสิบเท่า

สิบเท่านี้ไม่เพียงทำให้เวลาสั้นลงเท่านั้น แต่ความเร็วของการฝึกฝนยังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

ดังนั้นหนานเหยาและเจี่ยลัวจึงรู้สึกเหลือเชื่ออย่างมาก แม้กระทั่งตอนฝึกฝนอยู่ยังรู้สึกเหมือนว่าลืมอันใดไปอย่างไรอย่างนั้น

ลู่เฉินออกจากถ้ำไปอย่างเงียบ ๆ

เมื่อออกมาข้างนอก ปิงหลิวหลีที่เห็นว่ามีเพียงลู่เฉินเท่านั้นที่ออกมาจึงถามด้วยความสงสัยว่า “พวกเขาล่ะ?”

“กำลังฝึกฝน”

“พวกเขาคนหนึ่งคือผู้ฝึกวิถีภูตผี และอีกคนหนึ่งคือผู้ฝึกวิถีซากศพ จะฝึกฝนได้อย่างไร?”

“ข้ามีวิธีของข้า”

ปิงหลิวหลีที่ไม่มีทางเลือกอื่นจึงเลือกทีจะหยุดถาม

ลู่เฉินมองไปทางหลี่ว์ซือแล้วคลี่ยิ้ม “แล้วเจ้าล่ะ?”

“ข้า?” หลี่ว์ซือไม่รู้ว่าลู่เฉินคิดจะพูดอันใดกันแน่

“คนเหล่านั้นข้าจัดการให้พวกเขาได้ฝึกฝนแล้ว แล้วเจ้าล่ะ ต้องการหรือไม่?” ลู่เฉินยิ้มให้หลี่ว์ซือ ซึ่งหลี่ว์ซือก็เอ่ยอย่างเชื่องช้าว่า “ข้าต้องพึ่งเม็ดยานั่น เจ้าก็รู้”

ลู่เฉินยิ้ม “ข้าเข้าใจแล้ว แต่ไม่ต้องกังวล อีกเดี๋ยวข้าจะปรุงยาให้เจ้า”

หลี่ว์ซือกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจว่า “ขอบคุณ!”

“แต่แค่มียามันไม่พอ ข้าต้องหาสถานที่ให้เจ้าฝึกฝนได้เร็วขึ้น”

“สถานที่?” หลี่ว์ซือพลันสงสัย

“ข้าจะพาเจ้าไปที่นั่นหลังจากที่ข้าจัดการเรื่องที่นี่เสร็จ!”

หลี่ว์ซือที่ได้ยินเช่นนั้นรู้สึกสงสัยนักว่าเป็นที่ใดกันที่เหมาะกับตน

แม้แต่ปิงหลิวหลีเองก็สงสัยว่าคนที่ฝึกฝนกายเนื้อจะฝึกฝนได้อย่างไร

ทว่าลู่เฉินกลับมองไปที่ปิงหลิวหลีเสียก่อน “ถึงตาเจ้าแล้ว!”

“ข้า?”

“ในฐานะเจ้าสำนัก เจ้าควรเพิ่มขั้นพลังให้มากกว่านี้”

ปิงหลิวหลีกล่าวอย่างขัดเขินว่า “ข้าอยู่ในขั้นก่อกำเนิดระดับสมบูรณ์พร้อมแล้ว หากอยากเพิ่มพลังคงต้องพึ่งโอกาส หรืออาจจะต้องรออีกหนึ่งหรือสองพันปี”

“ถ้าเจ้าไม่พบข้า อาจใช้เวลาหนึ่งหรือสองพันปี แต่เมื่อพบข้า ข้าจะสร้างโอกาสให้เจ้าเอง” หลังจากพูดจบ ลู่เฉินก็พาปิงหลิวหลีกลับไปที่ถ้ำเก้าสุขสงบ

ระหว่างทางเข้าไปในถ้ำสุขสงบ ปิงหลิวหลีมองแผ่นหลังของลู่เฉินสักพักแล้วถามขึ้นมาว่า “ข้ามีคำถาม ถามได้หรือไม่?”

“พูดมา”

“เจ้าคือจอมมารผู้ยิ่งใหญ่เมื่อหนึ่งแสนปีก่อนใช่หรือไม่” ในที่สุดปิงหลิวหลีก็อดไม่ได้ที่จะถาม

ลู่เฉินเพียงยิ้มเล็กน้อยแล้วถามกลับไปว่า “คำถามนี้สำคัญมากหรือ?”

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของลู่เฉิน ปิงหลิวหลีก็ตกใจ “เจ้าคือเขาจริง ๆ งั้นหรือ?”

“ถ้าเจ้าคิดว่ามันใช่มันก็ใช่ หากไม่ใช่มันก็ไม่ใช่”

เมื่อปิงหลิวหลีได้ยินเช่นนี้ นางก็สามารถสรุปได้ว่าลู่เฉินคือจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ตนนั้น ทำให้ใบหน้าของนางเริ่มซีดเผือด ขาของนางก็เริ่มอ่อนแรง ราวกับว่าตนเองได้พบเจอเข้ากับสิ่งที่น่ากลัวอย่างไรอย่างนั้น

ลู่เฉินยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “อันใด? เจ้ากลัวแล้วหรือ?”

“ไม่ ไม่กลัว แค่นิดหน่อย…” ปิงหลิวหลีไม่รู้จะพูดอันใดดีเพราะนางตกใจอย่างมาก

ลู่เฉินยิ้ม “อย่าคิดมาก”

“ผู้ ผู้อาวุโส… เจ้า” ปิงหลิวหลีพูดตะกุกตะกัก แต่ลู่เฉินกลับแทรกขึ้นเสียก่อน “ตอนนี้เจ้าก็คือเจ้าสำนักเก้าสุขสงบ และวันข้างหน้าเจ้าจะต้องนำสำนักเก้าสุขสงบกลับสู่จุดสูงสุด ขึ้นเป็นสำนักอันดับหนึ่งให้ได้”

“สำ… สำนักอันดับหนึ่ง?” ปิงหลิวหลีตกตะลึง

“ข้าสัญญากับบรรพชนของเจ้าไว้” ลู่เฉินยิ้มและไม่พูดอันใดอีก

แต่ในหัวของปิงหลิวหลีนั้นเลอะเลือนไปหมดแล้ว!

ลู่เฉินพาปิงหลิวหลีเข้าไปข้างใน และหลังจากที่จิ่วโหยวพบเห็นคนทั้งสอง เขาก็พลันถามอย่างฉงนว่า “นางเป็นอันใดไป?”

“เจอปีศาจกระมัง…” ลู่เฉินพูดส่งเดช จากนั้นเขาก็เริ่มวางค่ายกลที่นี่

จิ่วโหยวที่ไม่ได้รับคำตอบจากชายหนุ่มก็หันไปถามปิงหลิวหลีแทน และเมื่อปิงหลิวหลีเห็นบรรพชนของนางอีกครั้ง นางก็พลันถามอย่างลนลานว่า “บรรพชน เขาคือจอมมารผู้ยิ่งใหญ่เมื่อหนึ่งแสนปีก่อนใช่หรือไม่?”

“โอ้? เจ้ารู้แล้ว?” จิ่วโหยวถามด้วยความประหลาดใจ

หลังจากได้รับคำตอบยืนยัน ปิงหลิวหลีก็ตะลึงงันไป ก่อนที่จิ่วโหยวจะกระแอมเบา ๆ “อย่าบอกความลับนี้กับใครเข้าใจหรือไม่?”

“บรรพชน มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่? เหตุใดเขาถึงมีเพียงพลังขั้นสร้างรากฐาน?” ปิงหลิวหลีที่มีคำถามมากมายอยู่ในใจเริ่มถามออกไปทันที