ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 193 แผ่นหินที่ทำให้คนคุ้มคลั่ง

บทที่ 193 แผ่นหินที่ทำให้คนคุ้มคลั่ง

จิ่วโหยวกลัวว่าปิงหลิวหลีจะถามในสิ่งที่ไม่ควร ดังนั้นเขาจึงรีบเตือนว่า “อย่าถามเรื่องของเขาเข้าใจหรือไม่?”

เมื่อรู้ว่าตนเองพูดมากเกินไป ปิงหลิวหลีก็รีบขอโทษ “ข้าจะไม่ถามอันใดอีกแล้ว!”

“เจ้ารู้แค่ว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา และเจ้าต้องเชื่อฟังเขาทุกอย่าง! เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว” จิ่วโหยวกำชับ

“เจ้าค่ะ ท่านบรรพชน!”

หลังจากเห็นว่าลู่เฉินดูยุ่งตลอดเวลา ปิงหลิวหลีก็มีท่าทีฉงน “ท่านบรรพชน นั่นเขากำลังทำอันใดอยู่หรือ?”

“สร้างค่ายกลเหมันต์เยือกแข็ง น่าจะเพื่อการฝึกฝนของเจ้า”

“ค่ายกลเหมันต์เยือกแข็ง?” ปิงหลิวหลีผู้นี้พลันสงสัย ดังนั้นจิ่วโหยวจึงอธิบายว่า “ตอนนั้นข้าตกตะลึงมากเมื่อเห็นค่ายกลนี้ แต่ค่ายกลนี้ก็นับเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อการฝึกฝนของเจ้า!”

“แล้วหากอยู่ในค่ายกลนี้ ข้าต้องใช่เวลาเท่าใดถึงจะทะลวงระดับขั้นได้?”

จิ่วโหยวมีท่าทีลังเล “อย่างเร็วก็ไม่ถึงหนึ่งปี อย่างช้าก็สองสามปี!”

“เร็วขนาดนั้นเลยหรือ?” ใบหน้าของปิงหลิวหลีเปลี่ยนสีไปอย่างมาก

“สำหรับเขา มันค่อนข้างช้า”

“นี่…” เนื่องจากปิงหลิวหลีรู้ฐานะของลู่เฉิน นางจึงไม่สงสัยในความสามารถของลู่เฉินอีกต่อไป เพียงรู้สึกว่าอีกฝ่ายทรงพลังเกินไป!

จิ่วโหยวพูดอย่างปลงอนิจจังว่า “โชคดีที่มีเขาอยู่ ไม่เช่นนั้นสำนักเก้าสุขสงบของข้าคงจะล่มสลายแล้วจริง ๆ”

ปิงหลิวหลีพยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นพวกเขาก็คุยกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ณ ยอดเขาเต๋าเมฆา

จิ่วโหยวยิ้มออกมาหลังจากได้ยินสิ่งนี้ “นับว่าพวกเขาโชคดี”

“โชคดี?”

“โชคดีที่พบเขาในยามที่ขั้นพลังยังไม่ฟื้นตัว หากเจ้าพบเขาที่อยู่ในจุดสูงสุด ไม่ต้องพูดถึงดินแดนศักดิ์สิทธิ์ขนาดเล็กนั่นเลย การทำลายทั้งมหาทวีปจิ่วโหยวก็เป็นเรื่องง่ายดายราวกับดีดนิ้ว” จิ่วโหยวกล่าวด้วยน้ำเสียงเลื่อมใส

ปิงหลิวหลีสูดลมหายใจเข้าลึก ส่วนลู่เฉินที่จัดการธุระเสร็จแล้วพลันเดินมาด้วยรอยยิ้ม “อันใดนะ? เจ้ากำลังพูดถึงข้าในทางไม่ดีหรือ?”

เมื่อปิงหลิวหลีเห็นลู่เฉิน นางก็เอ่ยอย่างตะกุกตะกัก “มะ ไม่!”

“ข้าบอกแล้วนะเจ้าสำนักปิง ปัญหาการพูดติดอ่างของเจ้าจะดีขึ้นเมื่อใด?” ลู่เฉินรู้สึกไม่สบอารมณ์เล็กน้อย ส่วนปิงหลิวหลีนั้นก็ไม่อยากติดอ่าง แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดพอเอ่ยปากก็พูดติดอ่างทันที “ข้า… ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน!”

จิ่วโหยวพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฐานะของเจ้าน่ากลัวเกินไป ดังนั้นนางจึงไม่สามารถพูดตามปกติได้”

ลู่เฉินยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ “ไปกันเถอะ ไปที่ใจกลางค่ายกล”

ปิงหลิวหลีเดินไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่ลู่เฉินกลับดึงนางไปยังบริเวณที่มีหมอกสีขาว

หลังจากที่ลู่เฉินขอให้นางนั่งขัดสมาธิ เขาก็เริ่มเปิดใช้งานค่ายกล

ทันใดนั้น แสงสีฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนก็มารวมตัวกันบนร่างของปิงหลิวหลี ทำให้นางเข้าสู่ ‘การหลับใหล’ ทันที

จิ่วโหยวกังวลขึ้นมา “เจ้าคิดว่านางสามารถต้านทานค่ายกลเหมันต์เยือกแข็งนี้ได้หรือไม่?”

“นี่คือค่ายกลเหมันต์เยือกแข็งที่ได้รับการปรับแต่งจากข้า มันจะไม่เจ็บปวดเหมือนเมื่อก่อน” ลู่เฉินหัวเราะ ส่วนจิ่วโหยวก็จำได้ทันทีเมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้ “ตอนแรกเจ้าขอให้ข้าลอง แต่ข้าลงเอยด้วยการค้างอยู่ในนั้น และพอออกมาได้ ผิวหนังก็ลอกออกมาทั้งตัว”

ลู่เฉินถามด้วยรอยยิ้ม “โอ้? เจ็บปวดขนาดนั้นเลยหรือ?”

จิ่วโย่วพูดอย่างอาย ๆ ว่า “ถึงมันจะเจ็บปวด แต่ก็มีความสุข โดยเฉพาะตอนที่ทะลุระดับได้!”

ลู่เฉินยิ้มและพูดว่า “ข้าต้องออกไปข้างนอกสักพัก ส่วนนาง เจ้าก็ดูแลนางเองเถิด”

“ข้าได้ยินมาว่าอีกแค่หนึ่งเดือน…” จิ่วโหยวพลันนึกถึงบางสิ่งได้และเริ่มสงสัย ในขณะที่ลู่เฉินกล่าวปลอบโยนเสียก่อนว่า “วางใจ ข้าจะกลับมาในหนึ่งเดือนและจัดการพวกเขาแน่นอน”

“ก็ได้ เจ้าไปเถิด”

ลู่เฉินจึงออกไปจากที่นี่ ส่วนจิ่วโหยวก็มองไปยังค่ายกลสีฟ้าที่กะพริบวิบวับแล้วพึมพำว่า “มันแตกต่างไปจริง ๆ”

…

ยามนี้หลี่ว์ซือซึ่งอยู่นอกถ้ำไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นข้างใน แต่เขาก็ยังคงรออย่างเงียบ ๆ จนกระทั่งลู่เฉินออกมา

หลี่ว์ซือถามด้วยความสงสัยว่า “เจ้าสำนักปิงเล่า?”

“นางกำลังกักตัวฝึกฝน”

หลังจากเห็นทุกคนกักตัวฝึกฝน หลี่ว์ซือก็พูดอย่างอาย ๆ ว่า “เอ่อ เจ้าบอกว่ามีสถานที่ซึ่งเหมาะกับข้า?”

“อืม แต่ก่อนออกจากที่นี่ ข้าต้องจัดการเรื่องในสำนักเก้าสุขสงบก่อน” หลังจากพูดจบ ลู่เฉินก็พาหลี่ว์ซือไปหาไป๋อู่จินและคนอื่น ๆ จากนั้นก็ออกคำสั่งแล้วถึงได้ไปหาผู้เฒ่าเหยา

ยามนี้เป็นเวลาดึกแล้ว

ที่พักของผู้เฒ่าเหยายังคงมีไฟสว่างไสว

ลู่เฉินมาที่นี่เพื่อตามหาฉินหลิน เพราะไป๋อู่จินบอกลู่เฉินว่าช่วงนี้ฉินหลินและผู้เฒ่าเหยากำลังค้นคว้าบางอย่าง

และแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่ามันคืออันใด แต่ลู่เฉินก็ยังต้องการลองเพื่อดูว่าจะมีโอกาสหรือไม่

แต่หลังจากเคาะประตูที่ชั้นล่างสักพัก มันกลับไม่มีเสียงใด ๆ ตอบกลับมา “ผู้เฒ่าเหยา เจ้าอยู่หรือไม่?”

ยังคงไม่มีการเคลื่อนไหวที่ชั้นบน แต่ลู่เฉินสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของพวกเขา

สิ่งนี้ทำให้ลู่เฉินรู้สึกเหมือนมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น ดังนั้นชายหนุ่มจึงขอให้หลี่ว์ซือช่วยเปิดประตู

ว่าแล้วหลี่ว์ซือก็พังประตูด้วยหมัดเดียว ก่อนที่ลู่เฉินจะขึ้นไปชั้นบนพร้อมกับเขา

ยามนี้ในห้องที่มีแสงสว่างจ้า ผู้เฒ่าเหยาและฉินหลินกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงนั้น

ทว่าสองมือของฉินหลินถือแผ่นหินไว้แน่น และแผ่นหินนี้ก็เปล่งแสงสีดำเรือง ๆ ออกมา

ในเวลาเดียวกัน ใบหน้าของฉินหลินก็ซีดเผือด มุมปากของเขาขยับมุบมิบ ราวกับว่ากำลังพูดขณะหลับ บนหน้าผากมีเหงื่อผุดพรายอย่างบ้าคลั่ง และดวงตาทั้งสองก็ยังคงปิดสนิท

ส่วนผู้เฒ่าเหยา เขาวางมือบนหลังของฉินหลิน คล้ายกับว่ากำลังทำการรักษา

จนกระทั่งลู่เฉินมาถึงที่นี่ ผู้เฒ่าเหยาก็ลืมตาขึ้นและพูดอย่างอ่อนแรงว่า “ข้าขอโทษ ข้ากำลังรักษาเขาอยู่ ข้าจึงลงไปเปิดประตูให้เจ้าไม่ได้”

“เกิดอันใดขึ้น?” ลู่เฉินถามอย่างสงสัย

ผู้เฒ่าเหยาจึงกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “ก่อนหน้านี้ข้าไม่รู้ว่าเขาได้แผ่นหินมาจากไหน เขาบอกว่าสามารถศึกษาทักษะทางการแพทย์ที่ทรงพลังจากมันได้ ดังนั้นเขาจึงศึกษามันเป็นเวลานาน ทว่าในที่สุดเขาก็กลายเป็นบ้า ราวกับคนที่ถูกธาตุไฟเข้าแทรกอย่างไรอย่างนั้น”

“แผ่นหินนี้…” ลู่เฉินกำลังจะดู แต่ผู้เฒ่าเหยาซึ่งมีใบหน้าซีดเซียวกลับเอ่ยด้วยความตกใจว่า “อย่าแตะต้อง! มีบางอย่างผิดปกติกับแผ่นหินนี้”

ทว่าลู่เฉินกลับคิดอีกแบบ …ว่าแล้วแผ่นหินนั้นก็ถูกยกลอยออกจากมือของฉินหลิน ทำให้ดวงตาแดงก่ำของฉินหลินเบิกกว้าง ตัวคนรีบกระโจนเข้ามาหมายจะชิงแผ่นหินนี้กลับไป

ผู้เฒ่าเหยาตกตะลึง แต่ลู่เฉินกลับหยิบเข็มเงินออกมาและโจมตีไปที่หน้าผากของฉินหลิน ทำให้ดวงตาของฉินหลินว่างเปล่าทันที ก่อนที่ร่างของเขาจะสั่นเทาอยู่ครู่หนึ่งและสงบนิ่งไป

ผู้เฒ่าเหยารีบสัมผัสร่างของฉินหลินทันที “เขา…”

“ไม่เป็นไร แค่หมดสติไปเท่านั้น” ลู่เฉินกล่าว

หลังจากที่ผู้เฒ่าเหยาถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้ว อีกฝ่ายก็มองไปยังแผ่นหินสีดำซึ่งลอยค้างอยู่ “สิ่งนี้ชั่วร้ายจริง ๆ”

“ขอข้าดูก่อนว่ามันคืออันใด” หลังจากเอ่ยจบ ลู่เฉินก็ใช้ ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ เพื่อสำรวจแผ่นหิน

แผ่นหินนี้ดูเหมือนจะไม่มีอันใด แต่กลับแฝงไว้ด้วยไอมารที่ทรงพลัง! ทว่าชายหนุ่มไม่กังวลแม้แต่น้อย เขายื่นมือออกไปคว้าแผ่นหิน ทำให้ผู้เฒ่าเหยาที่เห็นดังนั้นถึงกับหน้าซีดเผือด ทว่าเมื่อเห็นว่าลู่เฉินไม่เป็นอันใด ชายชราก็ตกตะลึง

“เจ้า เหตุใดเจ้าถึงไม่เป็นอันใด?”

“ข้ามีวิธีของข้า” ลู่เฉินไม่กลัวไอมารอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงกล้าที่จะจับมัน

เพียงแต่ลู่เฉินไม่เข้าใจว่าเหตุใดแผ่นหินนี้ถึงมีไอมารแฝงอยู่

ชายหนุ่มจึงพลิกมันดู ก่อนที่แมวมารมายาตนนั้นจะพูดขึ้นจากภายในจิตใจของลู่เฉินว่า “ในนี้มีไอมารจำนวนมากสถิตอยู่!”