ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 222 นำความไปบอกนักบุญหญิงแห่งวังเหมันต์สงัด ทำให้นางตกตะลึง!

บทที่ 222 นำความไปบอกนักบุญหญิงแห่งวังเหมันต์สงัด ทำให้นางตกตะลึง!

มู่หรงหยิงเริ่มถาม และคำถามที่ถามก็คล้ายกับของลู่เฉิน

แต่หลังจากทราบผลลัพธ์แล้ว มู่หรงหยิงก็โกรธเป็นอย่างมาก นางมองไปที่ลู่เฉินแล้วเอ่ยว่า “เจ้าจะทำอันใดกับคนผู้นี้ต่อไป?!”

“เขาหรือ? …ข้าไม่ต้องการ”

“แล้วเจ้าต้องการอันใด?” มู่หรงหยิงงุนงง

“ครั้งที่แล้วข้าบอกคนของเจ้าแล้วว่าถ้าอยากให้ข้าช่วยรักษา …ย่อมได้ แต่เจ้าต้องช่วยข้าหาคนที่ใช้เคล็ดวิชาเปลี่ยนร่างนั่น”

“เมื่อครู่เขาพูดแล้ว” มู่หลงหยิงชี้ไปที่เสี่ยเจี้ยนซึ่งหมดสติไปแล้ว

“นั่นเพราะฝีมือข้า”

“แล้วเจ้าต้องการอันใด?”

“รอให้เจ้าจับผู้อาวุโสม่ออะไรนั่นแล้วค่อยมาหาข้า” ลู่เฉินมองไปยังมู่หรงหยิง ซึ่งนางก็รับปากว่าไม่มีปัญหา!

หลังจากเอ่ยจบ มู่หรงหยิงก็พาคนจากสำนักมารราตรีไปที่ทางออก ส่วนลู่เฉินก็เปิดทางออกอีกครั้ง และคนเหล่านั้นรวมถึงผู้ฝึกตนพเนจรที่อยู่รอบ ๆ ต่างก็จากไปทีละคน

ทิ้งไว้เพียงคนจากสำนักที่เหลืออีกหลายร้อยคน พวกเขาเอาแต่มองหน้ากันไปมาโดยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

ลู่เฉินมองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม “คาดว่าสำนักของพวกเจ้าจะได้รับข่าวในไม่ช้า และก่อนจะออกไป ข้าอยากให้พวกเจ้าทำอย่างหนึ่ง….”

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนกังวล เพราะถึงอย่างไรเสียพวกเขาก็ไม่อาจตัดสินใจอันใดในสำนักได้ แต่ลู่เฉินกลับยิ้มให้คนเหล่านั้นแล้วกล่าวว่า “สิ่งที่พวกเจ้าต้องทำนั้นง่ายมาก นั่นคืออย่าให้สำนักของพวกเจ้ามาวุ่นวายกับข้า ไม่เช่นนั้น…”

เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้น พวกเขาก็บอกว่าต่อไปจะไม่สร้างปัญหาให้ลู่เฉินและสำนักเก้าสุขสงบอีก!

ลู่เฉินคลี่ยิ้ม จากนั้นจึงปล่อยคนเหล่านี้ไป

เมื่อมองดูคนเหล่านี้จากไป ลู่เฉินก็ยิ้มออกมา จากนั้นจึงเอาประตูไร้สิ่งสรรพออกมา เขาเปิดออกแล้วเดินเข้าไปข้างในเพื่อพบกับผู้คนจากแดนศักดิ์สิทธิ์

ภายในนั้น กู่ทงเริ่มร้องขอความเมตตา “ปล่อย… ปล่อยพวกเราไปเถิด”

“ปล่อยพวกเจ้าไปหรือ?” ลู่เฉินเผยรอยยิ้มแปลก ๆ และเมื่อกู่ถงเห็นรอยยิ้มของชายหนุ่ม เขาก็พูดอย่างกระวนกระวายว่า “พวก… พวกเราไม่กล้าอีกแล้ว”

“คำพูดของเจ้า เชื่อถือได้แน่หรือ?” ลู่เฉินหัวเราะอย่างเย็นชา

“แล้ว… แล้วเจ้าต้องการอันใด?”

ลู่เฉินพลันเดินไปรอบ ๆ ปากก็กล่าวว่า “อยากให้ข้าปล่อยเจ้าไป …ย่อมได้ ทว่าพวกเจ้ายังต้องจัดการธุระบางอย่างแทนข้า”

“ธุระ?” คนเหล่านี้มองหน้ากันไปมา

“ช่วยข้าจับหนานกงมู่”

กู่ทงตกใจ “นางเป็นสตรีของบุตรศักดิ์สิทธิ์ พะ… พวกเราไม่อาจทำอันใดนางได้โดยง่าย”

“แล้วพวกเจ้าอยากตายหรือไม่?”

“พะ… พวกเราจะพยายามเต็มที่” กู่ทงให้คำมั่น ทว่าลู่เฉินจะเชื่อพวกเขาง่าย ๆ ได้อย่างไร? ดังนั้นชายหนุ่มจึงสลักอักขระยันต์หุ่นเชิดลงบนตัวคน ก่อนจะปล่อยพวกเขาให้จากไป

หลังจากที่คนเหล่านี้จากไป ลู่เฉินก็เดินออกจากประตูไร้สิ่งสรรพ หยิบกู่ฉินเพลิงโบราณออกมา และยิ้มให้เยว่เซียวที่อยู่ข้างใน “เราต้องคุยกัน”

เมื่อรู้ว่าไม่มีทางหนี เยว่เซียวก็เริ่มประนีประนอม “ตราบใดที่เจ้าไม่ฆ่าข้า เจ้าจะทำอันใดก็ได้”

“อันใดนะ? ประนีประนอมเร็วขนาดนั้นเลยหรือ?”

“มิฉะนั้นข้าจะทำอันใดได้อีก?” เยว่เซียวพูดอย่างหดหู่ ส่วนลู่เฉินก็มองเขาด้วยรอยยิ้ม “มา… บอกเรื่องศาสตราวุธวิถีมารที่พวกเจ้าผนึกไว้ในสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ของพวกเจ้ากับข้าเถิด”

“ศาสตราวุธวิถีมาร?” เยว่เซียวมองลู่เฉินด้วยความประหลาดใจ

“มีปัญหาอันใดหรือ?”

“เหตุใดเจ้าจึงรู้ว่าพวกเราผนึกศาสตราวุธวิถีมาร” เยว่เซียวรู้สึกฉงน

“เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ?”

เยว่เซียวรู้ว่าไม่สามารถปกปิดมันได้ มิฉะนั้นผลที่ตามมาคงจะร้ายแรง “ใช่ มีผนึกไว้ แต่ศาสตราวุธวิถีมารนี้ถูกสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ของเรากดเอาไว้ นอกจากผู้อาวุโสและเจ้าสำนักที่รู้ คนอื่นก็ไม่รู้”

“ไม่ต้องกังวลว่าข้ารู้ได้อย่างไร เจ้าแค่ต้องบอกข้าว่าสิ่งนั้นอยู่ที่ไหน” ลู่เฉินวางกู่ฉินเพลิงโบราณลงและเอ่ยว่า “ได้เวลาไปสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์แล้ว”

หลังจากนั้น ชายหนุ่มจึงเดินออกจากภูเขาเก้าสุขสงบ

…

สิ่งที่เกิดขึ้นในภูเขาเก้าสุขสงบนั้นแพร่ออกไปในพริบตา ทำให้หลายคนสงสัยเกี่ยวกับที่มาของลู่เฉินว่าเหตุใดคนผู้นี้จึงน่ากลัวเช่นนี้

อย่างไรก็ตาม ทุกคนรู้เพียงว่าเขามาจากตระกูลลู่ แต่พวกเขาไม่รู้ว่าภูมิหลังของชายหนุ่มเป็นอย่างไร

นอกจากนี้ ภายในวังเหมันต์สงัด โหย่วหลงที่สูญเสียพลังบ่มเพาะกลับมาถึงวังอย่างรวดเร็ว

และจู่ ๆ เสียงของสตรีคนหนึ่งก็ดังขึ้น “เหตุใดเจ้าจึงมีสภาพจนตรอกเช่นนี้?”

“นักบุญหญิง คนผู้… นั้น… น่ากลัวเกินไป” โหย่วหลงรายงานด้วยสีหน้าย่ำแย่

“บอกข้าเถิด! เกิดอันใดขึ้น!” นักบุญหญิงเผยสีหน้าเคร่งขรึมทันที

โหย่วหลงจึงอธิบายทุกอย่างไปรอบหนึ่ง

เมื่อนางได้ฟังก็พลันตกใจ “อันใดนะ?!”

“ข้าคิดว่าเขาต้องไม่ใช่ผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานธรรมดาแน่ ๆ” โหย่วหลงเอ่ยอย่างหดหู่

นักบุญหญิงจึงสั่งว่า “ส่งคนไปสอบสวนเขา และค้นหาว่าเบื้องหลังของคนผู้นี้ ที่แท้เป็นอย่างไรกันแน่”

“ข้าเคยสอบสวนแล้วและพบว่าเขาเป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้น”

“เราต้องขุดให้ลึกกว่านี้!” เสียงของสตรีนางนั้นดูไม่ยินดีนัก

“แต่…” โหย่วหลงไม่รู้จะทำอย่างไรดี ทว่านักบุญหญิงกลับถามออกมาก่อน “แล้วคนที่ไปกับเจ้าอยู่ที่ใด?”

“พวกเขาคงยอมจำนนหมดแล้ว” โหย่วหลงตอบ

“อันใดนะ? ยอมจำนน? เกิดอันใดขึ้น?”

โหย่วหลงจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น ทำให้คนฟังเอ่ยอย่างโกรธเคืองว่า “เชียนหลงและเกาจี้นั้น พวกมันเป็นแกนนำ ทุกคนต่อต้านข้า!”

“แล้วยังติดต่อพวกเขาได้หรือไม่?”

โหย่วหลงรู้สึกงงงวย “นักบุญหญิง ท่านต้องการติดต่อพวกเขาเพื่ออันใด?”

“ข้าแค่อยากรู้ว่าสุดท้ายจะเกิดอันใดขึ้นกับคนเหล่านี้” นักบุญหญิงเริ่มมีสีหน้าเคร่งขรึม ส่วนโหย่วหลงก็ครุ่นคิดแล้วกล่าวว่า “ข้าจะลองดู!”

หลังจากพูดจบ โหย่วหลงก็หยิบแผ่นป้ายของวังเหมันต์สงัดออกมา จากนั้นก็แทรกจิตวิญญาณเข้าไป

หลังจากนั้นไม่นาน โหย่วหลงก็ได้รับข่าว ยิ่งไปกว่านั้น สีหน้าของเขายังเต็มไปด้วยความตกใจ “นี่มัน…”

“เป็นอันใด?”

“ชายคนนั้น ปล่อยคนในสำนักทั้งหมดออกมา” โหย่วหลงตอบ

“ปล่อยคนหมดเลยหรือ?”

“ใช่”

“เพราะเหตุใด?” นักบุญหญิงรู้สึกแปลก ๆ

“เขาบอกว่าตราบใดที่ทุกคนไม่ล่วงเกินสำนักเก้าสุขสงบและเขา คนคนนั้นก็จะออกไปได้ ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะฝากคำพูดมาให้ท่านด้วย”

“ฝากมาให้ข้าหรือ?”

“บางที… ชายผู้นี้อาจรู้จักท่าน?”

“ข้าไม่เคยออกจากวังเหมันต์สงัด จะรู้จักชายคนนี้ได้อย่างไร” นักบุญหญิงรู้สึกงงงวย แต่โหย่วหลงกลับพูดหลังจากขบคิดเรื่องนี้ว่า “หรือว่าเคยรู้จัก?”

“เขามีนามว่าอันใด?” นักบุญหญิงชักจะอยากรู้ชื่อของชายคนนั้นขึ้นมา

“ลู่เฉิน!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น นักบุญหญิงก็พลันตกใจ “เป็นไปไม่ได้ จะเป็นเขาได้อย่างไร?!”

“ผู้ใด?”

“เมื่อหนึ่งแสนปีที่แล้ว มารชั่วผู้นั้น จอมมารลู่.. ลู่เฉิน” นักบุญหญิงตอบ

แต่โหย่วหลงปฏิเสธทันทีว่า “ไม่ใช่เขาแน่!”

“เจ้าแน่ใจได้อย่างไร?”

“ชายคนนั้นเพิ่งอยู่ในขั้นสร้างรากฐานเท่านั้น เขาจะเป็นจอมมารลู่ผู้ยิ่งใหญ่เมื่อแสนปีก่อนได้อย่างไร?”