ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 306 ภูมิหลังของแม่นางน้อยผู้นี้ค่อนข้างแปลกประหลาด

บทที่ 306 ภูมิหลังของแม่นางน้อยผู้นี้ค่อนข้างแปลกประหลาด

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนทั้งสองนี้ ชายหนุ่มก็หัวเราะ “ทำไม? กลัวข้ารึ?”

“เจ้า! กระจกนภาวิญญาณของเจ้า!” ซูหนานรู้สึกปวดหัวเล็กน้อยเมื่อนึกถึงกระจกบานนี้ แต่ชายชรากวาดพื้นกลับพูดขึ้นว่า “เจ้าไม่คิดว่า เพียงเจ้ามีศาสตราวิญญาณนี้ ข้าก็ทำอันใดเจ้าไม่ได้ใช่หรือไม่?”

“โอ้? งั้นหรือ?” ลู่เฉินมองดูชายชรากวาดพื้นด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็เดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายทีละก้าว

ชายชรากวาดพื้นขมวดคิ้วก่อนจะหายตัวไป ทว่าชายหนุ่มรู้ถึงความน่ากลัวของชายชราผู้นี้ดี เขาจึงเรียก ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ เพื่อแอบซ่อนตัวในนั้นและยิ้มออกมา “เจ้าต้องการจะโจมตีข้า?”

ในตอนนี้เอง ชายชรากวาดพื้นพลันมาหยุดยืนอยู่ด้านหลัง ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ ทว่าลู่เฉินได้หายตัวไปก่อนแล้ว

สิ่งนี้ทำให้ชายชรากวาดพื้นมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา “เจ้าวางแผนที่จะหดหัวอยู่ข้างในหรือ?”

คนถูกกล่าวหาหัวเราะพลางพูดว่า “ไม่ได้หดหัว ข้าเพียงต้องการเอ่ยบางอย่างกับพวกเจ้าเท่านั้น!”

“อันใด?” ชายชรากวาดพื้นเฝ้า ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ นี้ ขณะที่ลู่เฉินหัวเราะอยู่ข้างในและพูดว่า “มีคำกล่าวไว้ในม้วนตำราศักดิ์สิทธิ์ไร้หน้าว่า ใครก็ตามที่สามารถควบคุมกระจกนภาวิญญาณนี้ได้ ย่อมจะได้ควบคุมพระราชวังไร้หน้า พวกเจ้าไม่รู้หรือ?”

ชายชรากวาดพื้นตื่นตกใจ “เจ้าเห็นม้วนตำราศักดิ์สิทธิ์ไร้หน้าแล้ว?”

“แน่นอน!” ลู่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม แต่ใบหน้าของชายชรากวาดพื้นมีสีหน้าเปลี่ยนไปมา ในขณะที่ซูหนานแสดงความเคารพ “พวกเรายินดีรับฟังเจ้า!”

หลังจากเห็นประมุขวังยอมประนีประนอม ชายหนุ่มก็เดินออกมา ก่อนจะเก็บ ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ แล้วมองไปที่ชายชรากวาดพื้นด้วยรอยยิ้ม “เจ้าไม่เต็มใจหรือ?”

“ไม่ใช่ไม่เต็มใจ เพียงแต่เหตุใดเจ้าถึงควบคุมกระจกนภาวิญญาณนี้ได้” ชายชรากวาดพื้นสงสัย ทว่าเขาเพียงยิ้มให้อีกฝ่ายเท่านั้น “ข้าไม่จำเป็นต้องอธิบายให้เจ้าฟังกระมัง?”

ชายชรากวาดพื้นทำได้เพียงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วถามว่า “เช่นนั้นม้วนตำราเล่า?”

ลู่เฉินหยิบก้อนหินออกมา “มันยังอยู่ แต่ตอนนี้มันเปิดไม่ได้!”

“เปิดไม่ได้อีกแล้วหรือ?” ชายชรากวาดพื้นสงสัย และหลังจากที่อีกฝ่ายโยนมันมา ชายชรากวาดพื้นก็มองดู ก่อนจะพบว่าตนไม่สามารถเปิดม้วนได้เลย สีหน้าของเขาพลันแปรเปลี่ยนไป “นี่…”

ลู่เฉินโบกมือ ก้อนหินก็บินกลับมาอยู่ที่มืออีกครั้ง เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “กลับไป ข้ากำลังค้นคว้าอยู่”

ชายชรากวาดพื้นแสดงท่าทางแปลก ๆ ขณะที่ชายหนุ่มมองเขายิ้ม ๆ “ตอนนี้เราจะมาคุยกันดี ๆ ดีหรือไม่?”

“คุยอันใด” ชายชรากวาดพื้นไม่รู้ว่าคนผู้นี้ต้องการจะทำสิ่งใด

ลู่เฉินมองไปที่พวกเขาแล้วถามว่า “บรรพชนแห่งพระราชวังไร้หน้าของเจ้า เขาไปที่ใด เจ้ารู้หรือไม่?”

“บรรพชน?” ทั้งสองมองหน้ากัน

“ใช่ บรรพชนคนแรกที่สร้างพระราชวังไร้หน้า”

ซูหนานไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย เขาจึงได้แต่มองดูชายชรากวาดพื้น “ผู้อาวุโสเซียว ท่านรู้หรือไม่?”

“ไม่รู้ทิศทางไป ทั้งยังไม่มีบันทึก” ชายชรากวาดพื้นส่ายศีรษะอย่างช่วยไม่ได้ ขณะที่ลู่เฉินขมวดคิ้ว “ไม่มีใครรู้จริงหรือ?”

“ไม่!” ชายชรากวาดพื้นยืนยัน ส่วนซูหนานพูดกับชายหนุ่มว่า “ถ้าผู้อาวุโสเซียวไม่รู้ คนอื่นยิ่งไม่รู้”

“โอ้? งั้นหรือ?” ชายหนุ่มมองชายชรากวาดพื้นด้วยการกวาดสายตาขึ้นลง ขณะที่ชายชรากวาดพื้นพูดขึ้นมาว่า “หากเจ้าไม่เชื่อข้า เจ้าสามารถไปที่พระราชวังไร้หน้าเพื่อค้นหาได้”

เมื่อคิดว่าราชาหมื่นหน้านี้ไม่ทิ้งเบาะแสใด ๆ เลย ลู่เฉินจึงพูดว่า “ได้ เช่นนั้นข้าไปก่อนแล้ว”

“ไป? เจ้าจะไปที่ใด?” ชายชรากวาดพื้นสงสัย ขณะที่ซูหนานจ้องมองด้วยความระแวง

“เดินเล่นในพระราชวังไร้หน้าเสียก่อน แล้วข้าค่อยออกไป”

“เจ้า… เจ้าไม่อยู่หรือ?” ซูหนานถามอย่างสงสัย แต่ชายหนุ่มรู้สึกงงงวย “อยู่เพื่ออันใด?”

“จะ เจ้าเป็นผู้ควบคุมกระจกนภาวิญญาณ ดังนั้นเจ้าคือ เจ้าคือบุคคลที่มีสถานะสูงสุดในพระราชวังไร้หน้าของเรา ดังนั้นตามกฎของเรา เจ้าควร…”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เขาพลันรู้สึกปวดหัวขึ้นมา “อย่า! อย่าโยนพระราชวังไร้หน้ามาให้ข้า ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อเก็บขยะ!”

“ขยะ?” ซูหนานและชายชรากวาดพื้นมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที

การที่ต้องมาปวดหัวเพราะประตูไร้สิ่งสรรพก็มากพอแล้ว และตอนนี้ยังจะมีพระราชวังไร้หน้าอีกหรือ? ดังนั้นเขาจึงส่ายหัว “ข้าแค่ต้องการเสพสุขกับการอยู่คนเดียว เข้าใจหรือไม่?”

ทั้งสองสงสัยว่าทำไมอีกฝ่ายถึงไม่เต็มใจที่จะรับพระราชวังไร้หน้าของพวกเขา แต่ชายหนุ่มกลับเก็บข้าวของและเดินไปที่บันได ชายชรากวาดพื้นไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพูดกับซูหนานว่า “เจ้าปิดด่านฝึกตนกับสองคนนั้นต่อไป ส่วนข้าจะตามเขาไป”

“ตกลง!” ซูหนานตอบรับ ก่อนจะเดินออกจากที่แห่งนี้ไป จากนั้นก็ให้ทุกคนปิดด่าน ขณะที่ชายชรากวาดพื้นเดินตามลู่เฉินออกไปจากที่นี่

…

ที่ขอบสระน้ำ หวังอวี่กำลังรู้สึกสงสัย

“สตรีขี้เมา เจ้าคิดว่าท้ายที่สุดแล้วเจ้าหมอนั่นจะตายหรือไม่?”

“ใครจะรู้!” เถ้าแก้เนี้ยไม่ค่อยเข้าใจนัก

ในขณะนี้เองเฉินลู่ ‘เดิน’ จากระยะไกลเข้ามา จากนั้นก็ปรากฏตัวต่อหน้าทั้งสองคน ก่อนที่หวังอวี่จะถามด้วยความประหลาดใจว่า “เจ้าเข้าไปแล้วจริง ๆ หรือ?”

“เข้าไปแล้ว” ลู่เฉินพยักหน้า

หวังอวี่มองชายหนุ่มขึ้นลง และเห็นว่าไม่มีอันใดผิดปกติก็ถามว่า “เหตุใดเจ้าถึงไม่เป็นอันใดเลย?”

“เขาเป็นสัตว์ประหลาด” ยามนี้ชายชรากวาดพื้นเดินออกมา สีหน้าดูเศร้าหมองเล็กน้อย เมื่อเห็นเช่นนั้นเถ้าแก่เนี้ยพลันรู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น เพราะยามนี้ชายชรากวาดพื้นเต็มไปด้วย ‘ความเคารพยำเกรง’ ต่อลู่เฉิน

ลู่เฉินมองไปที่หวังอวี่ “เจ้าต้องการกำจัดปีศาจในร่างกายของเจ้าหรือไม่?”

“เจ้ามีวิธี?” หวังอวี่แสดงความประหลาดใจ ซึ่งชายหนุ่มก็พยักหน้าและพูดว่า “มี เพียงแต่เจ้าต้องบอกข้าว่าเหตุใดนางถึงตามเจ้า!”

หวังอวี่ดูเศร้าหมอง “ข้าตกเป็นเป้าหมายตั้งแต่เกิด”

“ตั้งแต่เกิด?” ลู่เฉินรู้สึกสงสัย ขณะที่หวังอวี่มองไปที่เถ้าแก่เนี้ย และเถ้าแก่เนี้ยก็มองไปยังชายชรากวาดพื้น “เจ้าเฒ่า เจ้าคงรู้จักภูมิหลังของนางดีที่สุดกระมัง!”

ลู่เฉินมองไปที่ชายชรากวาดพื้นอีกครั้ง

ชายชรากวาดพื้นไม่มีทางเลือกนอกจากพูดว่า “มารดาของนางมาจากพระราชวังไร้หน้าของเรา และเมื่อนางออกไปปฏิบัติภารกิจ นางเผลอกินผลไม้โดยไม่ได้ตั้งใจ กระทั่งหวังอวี่เกิด แม่ของนางก็เสียชีวิต แล้วปีศาจร้ายก็แอบเข้ามาเพื่อหวังแทนที่ร่างกายของนาง ข้ากับผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ช่วยกันปิดผนึกปีศาจ ทว่าเจ้าปีศาจนี้กลับแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลู่เฉินก็ถามด้วยความสงสัยอีกครั้งว่า “มิใช่ว่าพระราชวังไร้หน้าของพวกเจ้าแยกออกจากโลกหรือ? เหตุใดถึงยังรับภารกิจอีก? แล้วปีศาจตัวนี้ แอบเข้าไปในวังไร้หน้าได้อย่างไร?”

ชายชรากวาดพื้นถอนหายใจ “ในเวลานั้น มีรอยแตกร้าวในพระราชวังไร้หน้า และมีปราณปีศาจจำนวนมากอยู่ที่นั่น ทำให้ศิษย์บางคนถูกพิษปีศาจ ดังนั้นเพื่อแก้ปัญหาความชั่วร้ายนี้ จึงทำได้เพียงส่งคนออกไปหาทรัพยากรข้างนอก ส่วนปีศาจนั่นก็ออกมาจากรอยแตกนั้นด้วย!”

“รอยแตกอยู่ที่ใด?” เมื่อลู่เฉินได้ยินว่ามีรอยแตก เขาก็นึกถึงคำทำนายที่ราชาหมื่นหน้ากล่าว และมันยิ่งทำให้เขาอยากรู้ว่าเหตุใดจึงมีรอยร้าวมากมายในมหาทวีปจิ่วโหยว …ทั้งหมดนี้มีความสัมพันธ์อย่างไรกับกระดูกดำและวังเหมันต์สงัด?

ชายชรากวาดพื้นลังเล “รอยแตกนั้นถูกผนึกแล้ว”

“พาข้าไปดูหน่อย” ลู่เฉินกล่าว ขณะที่ชายชรากวาดพื้นก็พูดอย่างระแวงว่า “มีปราณปีศาจอยู่ล้อมรอบที่นั่น และมันถูกระบุว่าเป็นพื้นที่ต้องห้ามโดยพระราชวังไร้หน้าของเรา เจ้าแน่ใจหรือว่าต้องการจะไป?”