ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 366 แมลงสงครามเกราะวิญญาณ

บทที่ 366 แมลงสงครามเกราะวิญญาณ

หลวงจีนฟาเทียนถูกปกคลุมไปด้วยอากาศหนาวเย็น ดวงตาของเขาพร่ามัว เปล่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

ไม่เพียงแค่นั้น ยังมีจุดสีม่วงเข้มมากมายปรากฏขึ้นทั่วร่างกาย

“นั่นแหละ นอกจากจุดสีเข้มบนผิว ในร่างกายไม่พบอันใดผิดปกติ” ฉินหลินพูดอย่างช่วยไม่ได้

ลู่เฉินรีบรุดไปข้างหน้า วางมือข้างหนึ่งบนแขนของหลวงจีนน้อยและตรวจสอบดู

ศิษย์ของสำนักเก้าสุขสงบที่ด้านข้างไม่กล้าออกมา เพราะสำนักเก้าสุขสงบมีข้อบังคับว่า ไม่ว่าใครก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากสำนักเก้าสุขสงบโดยพลการ ดังนั้นในขณะนี้ทุกคนจึงเฝ้ามองชายหนุ่มอยู่ในค่ายกล และพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์กัน

ส่วนจิตวิญญาณของลู่เฉินนั้น หลังจากไหลเวียนอยู่ในร่างของฟาเทียนมาระยะหนึ่ง เขาก็ไม่พบสิ่งใด เขาจึงเข้าไปในพื้นที่จิตวิญญาณของฟาเทียน

ทว่าพื้นที่จิตวิญญาณของฟาเทียนนั้น ‘ปิดสนิท’ และจิตวิญญาณของคนธรรมดาไม่สามารถทะลุทะลวงเข้าไปได้เลย

แต่จิตวิญญาณของลู่เฉินทะลุเกราะของพื้นที่จิตวิญญาณเข้าไปได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะเข้าสู่พื้นที่จิตวิญญาณ จากนั้นจึงได้เห็นจิตวิญญาณของฟาเทียนนั่งอยู่ที่นั่นและดูเจ็บปวดอย่างยิ่ง

ในขณะเดียวกัน รอบ ๆ จิตวิญญาณยังมีกลุ่มของเงาสีม่วง ซึ่งเงาสีม่วงเหล่านั้นดูเหมือนพวกแมลง

เห็นเพียงแมลงเหล่านี้โจมตีฟาเทียนไปรอบ ๆ ส่วนจิตวิญญาณของฟาเทียนก็ต้องการที่จะต่อต้าน แต่จิตวิญญาณของเขาอ่อนแอเกินไป และไม่ใช้คู่ต่อสู้ของแมลงเหล่านั้น จึงถูกแมลงเหล่านั้น ‘กัด’ ไปทีละน้อย

ระหว่างที่ถูกกัดนั้นย่อมเจ็บปวด จึงเป็นสาเหตุให้ฟาเทียนส่งเสียงกรีดร้องเจ็บปวดออกมา

นอกจากนี้ ในพื้นที่แห่งจิตวิญญาณนี้ยังมีแมลงที่ค่อนข้างใหญ่อยู่สองตัว ตัวหนึ่งมีสีแดงเพลิงและอีกตัวมีสีน้ำเงิน

ยามนี้แมลงตัวสีน้ำเงินกำลังสั่งการอยู่เบื้องหลังแมลงเหล่านี้ และในบางครั้งก็จะปล่อยไอเย็นเพื่อห่อหุ้มจิตวิญญาณของฟาเทียน ทำให้เขาหนาวเหน็บทรมาน

ส่วนแมลงสีแดงเพลิงตัวใหญ่ขดตัวอยู่ในระยะไกลราวกับกำลังพักผ่อน

เมื่อเห็นเช่นนี้ ลู่เฉินก็พุ่งเข้าไปทันที

แมลงสีแดงเพลิงพลันลืมตาและบินมาขวางหน้าลู่เฉินไว้ จากนั้นแมลงตัวใหญ่ก็กางปีกออกราวกับเป็นเงาของ ‘แมลงปีกแข็ง’ สีแดง

“แมลงสงครามเกราะวิญญาณอัคคี!” ชายหนุ่มแสยะยิ้มทันทีหลังจากได้เห็นร่างที่แท้จริงของมัน

“เจ้าหนุ่ม เจ้ารู้ว่าข้าเป็นใคร เช่นนั้นก็อย่าเข้ามาเกี่ยวในเรื่องนี้เลย!” แมลงสงครามเกราะวิญญาณอัคคีเอ่ยอย่างเย็นชา

ลู่เฉินรู้ว่าแมลงสงครามเกราะวิญญาณเหล่านี้ ส่วนใหญ่ได้รับการเพาะพันธุ์โดยนักเพาะพันธุ์แมลง และการที่แมลงเหล่านี้สามารถพูดได้ ย่อมมีผู้ที่ควบคุมพวกมันอยู่เบื้องหลัง พวกมันจึงสามารถพูดได้

ดังนั้น แมลงสงครามเกราะวิญญาณอัคคีจึงเอ่ยเตือน ย่อมหมายความว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังค้นพบตัวเขาแล้ว จากนั้นจึงเตือนตัวเขาผ่านแมลงตัวนี้

แต่ลู่เฉินพูดอย่างเย็นชาว่า “ถ้าเจ้าไม่อยากให้แมลงสงครามเกราะวิญญาณอัคคีของเจ้าตาย ก็ออกไปเสีย!”

“โอ้ เจ้าหนุ่ม คุยโวไม่เบา ต่อหน้าแมลงสงครามเกราะวิญญาณของข้า เจ้ากล้าเพียงนี้เชียวหรือ” เสียงหัวเราะเยาะของชายผู้หนึ่งดังออกมาจากแมลงสงครามเกราะวิญญาณอัคคี

“เจ้าเชื่อหรือไม่ ข้าจะทำให้แมลงของเจ้าอยู่ไม่สู้ตาย” ชายหนุ่มยังคงพูดอย่างเย็นชา

ชายคนนั้นเย้ยหยันว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้าเป็นเพียงผู้ฝึกขั้นขั้นหลอมแก่นแท้ระดับต้น กลับกล้าโอหังต่อหน้าแมลงของข้าหรือ”

ลู่เฉินคร้านเกินกว่าที่จะพูดเรื่องไร้สาระ ปากก็ร่ายคาถาปราบภูตผีทันที

นอกจากนี้ยังมีการก่อตัวของ ‘ยาเม็ดภูตผี’ ซึ่งทำให้คาถาปราบภูตผีของเขามีพลังมาก

ไม่เพียงเท่านั้น ห่วงพันธนาการภูตผีที่ก่อตัวขึ้นมานั้นหนาพอ ๆ กับแขน และเปล่งไอภูตที่แข็งแกร่งออกมา

เมื่อแมลงสงครามเกราะวิญญาณอัคคีติดพันอยู่ครู่หนึ่ง ห่วงพันธนาการก็ยังคงส่องแสงสีแดง ทำให้แมลงสงครามเกราะวิญญาณอัคคีกรีดร้องครั้งแล้วครั้งเล่า ส่วนคนที่อยู่ข้างในพลันตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว “สารเลว! เจ้าทำอันใดกับแมลงของข้า?”

“เมื่อครู่ข้าให้โอกาสเจ้าได้ออกไป แต่เจ้าก็ยังไม่ออกไป เช่นนั้นข้าก็จะส่งมันไปตาย!” สิ้นประโยคนั้น เขาก็เพิ่มพลังของตนเอง

วิญญาณของแมลงสงครามเกราะวิญญาณอัคคีค่อย ๆ สลายไปหลังจากถูกทำลายโดยห่วงพันธนาการนี้

ชายคนนั้นโกรธจัดและตะโกนใส่แมลงสงครามเกราะวิญญาณที่กำลังโจมตีฟาเทียน “เร็วเข้า มาช่วยข้า!”

แมลงเหล่านั้นเข้ามาทีละตัว แต่เสียงของเด็กชายในแมลงสงครามเกราะวิญญาณเยือกแข็งแฝงแววจริงจัง “ก็แค่คนตัวเล็ก ๆ รับมือยากขนาดนั้นเลยหรือ?”

“การโจมตีของชายผู้นี้ช่างน่ากลัว ไม่เชื่อเจ้าก็ลองดู!” ชายในแมลงสงครามเกราะวิญญาณอัคคีไม่ยินยอม แต่แมลงสงครามเกราะวิญญาณอัคคีกลับอ่อนแอลงเรื่อย ๆ เขาจึงไม่กล้าพูดอันใดมาก ได้แต่หุบปากปล่อยให้เด็กน้อยนั่นดูหมิ่น

ส่วนแมลงสงครามเกราะวิญญาณตัวอื่น ๆ ที่กำลังจะเข้ามานั้น เมื่อลู่เฉินร่ายคาถาปราบภูตผี เขาก็กำจัดแมลงสงครามเกราะวิญญาณเหล่านั้นได้อย่างง่ายดาย

ท้ายที่สุดก็เหลือเพียงแมลงสงครามเกราะวิญญาณอัคคีที่มีเสียงเบาลง และแมลงสงครามเกราะวิญญาณเยือกแข็งที่กำลังเข้ามาเท่านั้น

เสียงจากแมลงสงครามเกราะวิญญาณเยือกแข็งเอ่ยถามเมื่อเขาอยู่ห่างจากจิตวิญญาณของลู่เฉินในระยะหนึ่ง “เจ้าหนุ่ม เจ้าเป็นใคร!”

ลู่เฉินกลับมองไปที่ฟาเทียนที่อ่อนแอเล็กน้อย และเมื่อเห็นลู่เฉิน ฟาเทียนก็ตะโกนอย่างตื่นเต้น “ผู้อาวุโส!”

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” ชายหนุ่มเหินตัวเข้ามา

เมื่อเห็นลู่เฉินเมินเฉย แมลงสงครามเกราะวิญญาณเยือกแข็งก็พูดอย่างขัดใจว่า “เจ้าหนู ข้าถามเจ้าอยู่!”

ชายหนุ่มไม่ได้สนใจอีกฝ่าย เพียงตรงมาหาฟาเทียนผู้นั้น ส่วนฟาเทียนก็เอ่ยเท็จว่า “ข้าไม่เป็นไร”

“ไม่เป็นไรก็ดี!” ลู่เฉินถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งผิดปกติกับอีกฝ่าย

ทว่าแมลงสงครามเกราะวิญญาณเยือกแข็งนี้ได้กลายเป็นบ้าไปแล้ว และอากาศเย็น ๆ ก็คืบคลานเข้ามาใกล้ลู่เฉินในทันใด

เขาหันไปจ้องมองพลางเอ่ยว่า “รนหาที่ตาย”

คาถาปราบภูตผีถูกร่ายอีกครั้ง

โซ่ตรวนวิญญาณเกี่ยวพันเข้ากับแมลงสงครามเกราะวิญญาณเยือกแข็งครั้งแล้วครั้งเล่า จนถึงกับต้องกรีดร้องและสาปแช่งออกมา “ข้าจะฆ่าเจ้า!”

ในขณะนี้ แมลงสงครามเกราะวิญญาณเยือกแข็งระเบิดออกอย่างกะทันหัน อากาศหนาวเย็นพลันแผ่กระจายออกมา ราวกับว่าจะแช่แข็งพื้นที่จิตวิญญาณทั้งหมด

ชายที่อยู่ในแมลงสงครามเกราะวิญญาณอัคคีสาปแช่ง “เด็กบ้า!”

จากนั้นวิญญาณของแมลงสงครามเกราะวิญญาณอัคคีก็สลายไปอย่างสมบูรณ์

ส่วนรอบ ๆ ไอเย็นนั้นยังมีจิตวิญญาณของเด็กน้อยแมลงสงครามเกราะวิญญาณเยือกแข็งคนนั้นอยู่ “ไปตายเสีย!”

ใครจะรู้ว่าลู่เฉินจะร่าย ‘วิชาหมื่นวิญญาณ’ และกลืนอากาศอันเยือกเย็นทั้งหมดในคราวเดียว ทำให้พื้นที่จิตวิญญาณกลับสู่ ‘ความสงบ’ อีกครั้ง

จิตวิญญาณของแมลงเด็กน้อยปรากฏขึ้น

เมื่อลู่เฉินมองไปที่มัน เขาก็เห็นเด็กชายอายุเจ็ดแปดขวบกำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยความโกรธ จนกระทั่งในที่สุดเขาก็ออกคำเตือนว่า “รอก่อนเถิด ร่างจริงของข้าจะมาจัดการเจ้าแน่นอน!”

ลมหายใจถัดมา เงานั้นก็สลายไป

ฟาเทียนพูดด้วยความตกใจ “ผู้อาวุโส ท่านช่างน่าทึ่งจริง ๆ!”

“บอกมาเถิด เกิดสิ่งใดขึ้น?” ลู่เฉินอยากรู้ว่าเกิดอันใดขึ้น

ฟาเทียนเล่าว่า “ครั้งล่าสุดที่เราจากกันไป ผู้อาวุโสขอให้ข้าค้นหาที่อยู่ของบรรพบุรุษปรมาจารย์ปรุงยาของสำนักข้า ดังนั้นข้าจึงไปและพบสถานที่สุดท้ายที่บรรพบุรุษของเราปรากฏตัว แต่เมื่อไปถึงที่นั่น ข้าก็พบกับคนประหลาดและแมลงกลุ่มหนึ่ง”

“คนประหลาดและแมลงกลุ่มหนึ่ง?”

“อืม”

“แล้วเจ้าไปยุ่งกับพวกเขาได้อย่างไร?” ลู่เฉินถามด้วยความสงสัย

“บรรพบุรุษของเราทิ้งจดหมายสั่งเสียทิ้งไว้ ส่วนเนื้อหาในจดหมายบอกว่านางทำศาสตราอาคมหายไป นางจึงไปตามหามัน แต่สุดท้ายพบว่าศาสตราอาคมตกไปอยู่ในมือของพวกคนประหลาด และแมลงประหลาดเหล่านั้น บรรพบุรุษมีบางสิ่งที่สำคัญที่ต้องทำ นางจึงจากไป ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงอยากได้ศาสตราอาคมนี้ เพราะอย่างไรเสีย มันก็เกี่ยวข้องกับบรรพบุรุษของเรา”

หลังจากเข้าใจความตั้งใจของฟาเทียนแล้ว ลู่เฉินก็พูดว่า “ถ้าเช่นนั้น เจ้าต้องการค้นหาศาสตราอาคมนั้น แล้วใช้จิตวิญญาณของศาสตราอาคมนี้เพื่อค้นหาเบาะแสเกี่ยวกับบรรพบุรุษของเจ้า”

“ใช่แล้ว เป็นเช่นนั้น” ฟาเทียนกล่าว

“เช่นนั้นแล้ว สำนักของคนประหลาดเหล่านี้อยู่ที่ใด?”