ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 396 พบพลังแมลงบรรพกาลในร่างของพวกมัน!

บทที่ 396 พบพลังแมลงบรรพกาลในร่างของพวกมัน!

หลังจากที่แมลงปอเลือดและแมลงอมตะพูดจบ ยุงเกราะโลหิตก็เริ่มบินไปทางลู่เฉินด้วยความรวดเร็ว จากนั้นซูฮวาอวิ๋นและสวีเตาก็เห็นภาพที่น่าสะพรึงกลัว

ยุงเกราะโลหิตเหล่านี้เกาะกลุ่มซ้อนทับกันโดยห่อหุ้มลู่เฉินไว้ด้านใน

ไม่เพียงเท่านั้น ยุงเกราะโลหิตเหล่านี้ยังส่องแสงสีโลหิตแดงฉาน และมีชั้นของผลึกโลหิตก่อตัวขึ้นบนพื้นผิวด้านนอก

ในขณะเดียวกัน เข็มที่แหลมคมก็ยื่นออกมาจากปากของยุงแต่ละตัว หมายมาดจะเจาะแทงเข้าไปในร่างกายของลู่เฉิน!

“จบสิ้นแล้ว” เมื่อเห็นสิ่งนี้ ใบหน้าของสวีเตาเปลี่ยนไปอย่างมาก

ซูฮวาอวิ๋นต้องการช่วย แต่ไม่สามารถใช้พลังวิญญาณของเธอได้ ดังนั้นจึงได้แต่มองไปที่สวีเตา “หาทางเร็วเข้า!”

สวีเตาพูดอย่างกังวลใจว่า “แมลงชนิดนี้มีการป้องกันที่แข็งแกร่งมาก แม้ว่าเราจะสามารถใช้คาถาได้ เราก็ไม่สามารถทำร้ายพวกมันได้”

“ไม่มีทางอื่นแล้วหรือ?” ซูฮวาอวิ๋นถามอย่างกังวล

สวีเตามีสีหน้าบิดเบี้ยว ส่วนแมลงอมตะหัวเราะเสียงดังอยู่ในความมืด “ตายซะ ตายซะ!”

ลู่เฉินเปิด ‘กำแพงพันชั้น’ ขึ้นมาสี่ร้อยชั้น พริบตาเดียวก็ถูกยุงเหล่านี้ฝ่าทะลวงไปสามร้อยกว่าชั้น เป็นไปได้ว่าแมลงเหล่านี้แข็งแกร่งกว่าผู้ฝึกขั้นแปลงเซียนทั่วไปอย่างมาก

แต่แมลงเหล่านี้ยังไม่ยินยอม และวางแผนที่จะโจมตีลู่เฉินต่อไป

ส่วนลู่เฉินปล่อยให้กุ่ยเจี๋ยโจมตีพวกมัน แต่ชั้นผลึกบนผิวของแมลงเหล่านี้กลับต้านทานการโจมตีของวิญญาณได้ ดังนั้นไม่ว่าจะโดนกุ่ยเจี๋ยโจมตีอย่างไร แมลงเหล่านั้นก็ยังไม่สะทกสะท้าน

ไม่เพียงเท่านั้น ฝ่ามือของลู่เฉินและเคล็ดวิชาเถาวัลย์ธรณียังไม่สามารถกล้ำกรายพวกมันได้ด้วย

สิ่งนี้ทำให้ชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นมา “น่าสนใจนี่!”

“เจ้าหนุ่ม เจ้ากลัวหรือยัง!?” แมลงอมตะหัวเราะอย่างมีชัย

เกรงกลัวหรือ? นั่นไม่มีทางเป็นไปได้

เห็นเพียงเมื่อลู่เฉินใช้ ‘กำแพงพันชั้น’ เพื่อต่อต้านแมลงเหล่านี้ เขาก็เริ่มหยิบศิลาวิญญาณและสมุนไพรออกมา จากนั้นจึงวาดอักขระแปลก ๆ ลงบนพื้น

แมลงอมตะเย้ยหยัน “เจ้าคิดว่าการวาดอักขระยันต์บนพื้นดินสามารถทำร้ายแมลงเหล่านี้ได้หรือ?”

“เดี๋ยวเจ้าก็จะรู้เอง” ลู่เฉินยิ้มอย่างมั่นใจ

แมลงอมตะคิดว่าลู่เฉินกำลังฝืนทนจึงหัวเราะเยาะ “เป็นบ้าไปเถิด รอจนกว่าแมลงพวกนี้ทำลายการป้องกันของเจ้าทีละน้อย แล้วเจ้าจะรู้ว่าพวกมันน่ากลัวเพียงใด!”

ลู่เฉินไม่พูด แต่ยังคงยุ่งอยู่เช่นนั้นต่อไป

สวีเตาที่เฝ้าดูอยู่หันมองไปที่ซูฮวาอวิ๋นและถามแปลก ๆ ว่า “เขากำลังทำอันใด?”

“ข้าจะรู้ได้อย่างไร” ซูฮวาอวิ๋นรู้สึกหดหู่ใจ

พลันตอนนี้เอง ลู่เฉินหันไปหาซูฮวาอวิ๋น “เจ้ามีหญ้าลวงตาหรือไม่?””

หญ้าลวงตาเป็นสมุนไพรชนิดหนึ่งที่จิตรกรชอบใช้มากที่สุด เนื่องจากส่วนผสมนี้ถูกเติมเข้าไปในภาพที่พวกเขาวาดเพื่อให้สมจริงมากขึ้น แต่เนื่องจากมันมีค่ามากและยากต่อการเก็บรักษา คนส่วนใหญ่จึงไม่มี

แต่ซูฮวาอวิ๋นมีอยู่จริง ๆ เขาจึงพยักหน้าและพูดว่า “อืม”

“เอามาให้ข้า”

ซูฮวาอวิ๋นหยิบขวดเล็ก ๆ ออกมาโดยไม่ลังเลและโยนมันออกไป

ขวดเล็ก ๆ พุ่งไปที่มือของเขาทันทีด้วยการควบคุมของลู่เฉิน

แมลงอมตะในความมืดเอ่ยล้อเลียน “เจ้าหนุ่ม เจ้าคงไม่คิดว่าเจ้าจะทำให้แมลงพวกนี้เป็นอัมพาตได้ด้วยหญ้าลวงตากระมัง?”

ทว่าลู่เฉินก็ยังไม่คิดจะสนใจอีกฝ่าย

สิ่งนี้ทำให้แมลงอมตะเย้ยหยันทันที “เอาล่ะ เจ้าเป็นบ้าต่อไปเถอะ”

สวีเตามองไปที่ซูฮวาอวิ๋น “หญ้าลวงตามีฤทธิ์อย่างไรหรือ?”

“เมืองฮวาเทียนของเรามักใช้มันเพิ่มลงในวัสดุวาดภาพเพื่อให้ภาพวาดมีความสมจริงมากขึ้น” ซูฮวาอวิ๋นอธิบาย

“หรือว่าเขาต้องการวาดภาพ” สวีเตารู้สึกสับสน

“ไม่ เขาไม่ได้วาดภาพธรรมดา แต่วาดอักขระยันต์” ซูฮวาอวิ๋นรู้จักภาพวาดเป็นอย่างดี ดังนั้นเมื่อเห็นสิ่งนี้ เขาก็รู้แล้วว่าลู่เฉินกำลังวาดวาดอักขระยันต์

ทว่าซูฮวาอวิ๋นไม่เคยเห็นอักขระยันต์เช่นนี้มาก่อน ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าอักขระยันต์ของลู่เฉินจะสามารถจัดการกับแมลงเหล่านี้ได้หรือไม่

แต่หลังจากนั้นไม่นาน ลู่เฉินก็ปัดมือไปมาพลางมองไปยังแมลงที่ ‘ฆ่าไม่ตาย’ เหล่านี้แล้วยิ้ม “เล่นกันเองให้สนุก”

เล่นกันเอง?

ทุกคนไม่รู้ว่ามันหมายถึงสิ่งใด แต่ไม่นานหลังจากนั้น ครั้นลู่เฉินใส่พลังวิญญาณเข้าไปในอักขระยันต์บนพื้น แสงสีทองก็พุ่งออกมาจากพื้นทันที ยุงเกราะโลหิตที่อยู่ใต้แสงสีทองก็ดูเหมือนจะสูญเสียสติสัมปชัญญะและเริ่มอาละวาดขึ้นมา

ขณะเดียวกัน แมลงเหล่านี้ก็เริ่มโจมตีกันเอง

แต่เพราะการป้องกันที่แข็งแกร่งของแมลงเหล่านี้ เมื่อมันโจมตีคู่ต่อสู้ คู่ต่อสู้จะไม่ได้รับบาดเจ็บ ทว่าพวกมันยังคง ‘ตื่นเต้น’ และเพิ่มความรุนแรงมากขึ้น โจมตีกันอยู่อย่างนั้น

แมลงอมตะร้อนรนจึงเอ่ยถามว่า “เจ้าทำอันใดกับพวกมัน?”

“ตอนนี้พวกมันมองไปไหนก็ราวกับว่าเห็นเป็นหน้าข้า ดังนั้นพวกมันจึงโจมตีข้า” ลู่เฉินยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

“อันใดนะ!” แมลงอมตะตกใจ พลันรู้สึกต้องการให้แมลงเหล่านี้ถอยออกไป แต่พวกมันบ้าคลั่งไปแล้วจึงไม่ฟังคำสั่งแมลงอมตะอีกเลย

ฉากนี้ทำให้ซูฮวาอวิ๋นตกใจ “แค่วาดอักขระยันต์ และเพิ่มหญ้าลวงตา มันน่ากลัวได้เพียงนี้เชียวหรือ?”

สวีเตาถอนหายใจ “เขาเป็นยอดฝีมือในเมืองฮวาเทียนของเจ้ากระมัง”

“เขาไม่ใช่คนเมืองฮวาเทียน” ซูฮวาอวิ๋นส่ายหัวและพูดตอบ

สวีเตาไม่คาดคิดว่าลู่เฉินจะไม่ใช่คนเมืองฮวาเทียน ส่วนแมลงอมตะตัวนั้นกำลังคลุ้มคลั่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อลู่เฉินใช้ประโยชน์จากแมลงที่กำลังบ้าคลั่งเอาชนะพวกมันทีละตัว

เห็นเพียงชายหนุ่มคว้ายุงเกราะโลหิตและดูดซับพลังของมันอย่างบ้าคลั่ง ทำให้มันตัวแห้งเหือด นอกจากนี้ พลังที่มีอยู่ในแมลงนี้ก็ทรงพลังอย่างมาก แม้แต่ลู่เฉินก็ยังพบพลังที่ค่อนข้างโบราณอยู่ในแมลงเหล่านี้

“มีพลังหนึ่งในหมื่นของแมลงบรรพกาลหรือ?”

แมลงบรรพกาลเป็นแมลงที่มีพลังในยุคโบราณที่ไม่เหมือนผู้ใด และนั่นเป็นยุคสมัยที่โบราณเก่าแก่ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องยากที่จะพบความสามารถนี้ในแมลงหายากบางชนิด

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญ จุดที่สำคัญคือแมลงเหล่านี้มีพลังหนึ่งในหมื่นของพลังแมลงบรรพกาล ซึ่งหมายความว่า ณ ที่ที่มันอาศัยอยู่จะต้องมีบางสิ่งที่ส่งผลกระทบต่อพวกมัน

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงอยากดูว่ามันคืออันใด

ลู่เฉินกลืนแมลงส่วนใหญ่ลงไป และคว้าจับตัวแมลงมาหนึ่งตัว ก่อนจะวาดอักขระยันต์ผนึกแมลงลงบนตัวของมัน

จากนั้นจิตวิญญาณของเขาก็แทรกซึมเข้าไปในพื้นที่จิตวิญญาณของมัน จ้องมองไปยังวิญญาณของมันแล้วกล่าวว่า “หากเจ้าไม่อยากตายก็ตอบคำถามของข้าให้ดี”

วิญญาณของยุงเกราะโลหิตกระวนกระวาย “เจ้า เจ้าจะทำอันใด?”

“บอกข้ามา เจ้าฝึกฝนมาจากไหน และเจ้าได้รับพลังของแมลงบรรพกาลมาได้อย่างไร” ลู่เฉินถาม

ยุงเกราะโลหิตพูดอย่างกระวนกระวาย “ที่…ที่นี่มีวังใต้ดิน และมีกระดูกแมลงอยู่ที่นั่น เราแค่ฝึกฝนอยู่กับมันที่นั่นเป็นระยะเวลาหนึ่ง แต่เราจะรู้สึกมีพลังอย่างมาก รวมถึงการป้องกันของเราก็จะแข็งแกร่งขึ้นด้วย”

“หืม? บอกรายละเอียดสถานที่มา!”

แมลงตัวนี้ไม่กล้าโกหก มันเล่าทุกอย่างที่รู้ให้ลู่เฉินฟัง และหลังจากที่ชายหนุ่มทำตราประทับวิญญาณแล้ว เขาก็ปล่อยแมลงตัวนี้ให้ออกห่างจากฝูงยุง

หลังจากแมลงปอเลือดและแมลงอมตะเห็นว่ามียุงตัวหนึ่งบินออกมา พวกเขาก็ต้องการดูว่าเกิดอันใดขึ้น แต่ยุงตัวนี้หายไปตามคำสั่งของลู่เฉิน

แมลงอมตะโกรธมาก ทว่าก็ทำได้เพียงถอนหายใจในความมืด “เจ้าหนุ่ม รอก่อนเถิด ข้าจะทำให้เจ้าอยู่ไม่สู้ตาย!”

“ยังจะมาอีกหรือ?” หลังจากที่ลู่เฉินดูดซับยุงเกราะโลหิตตัวสุดท้ายแล้ว เขาก็ยิ้มให้กับแมลงปอเลือดและแมลงอมตะในความมืด