ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 428 เขียนอักขระยันต์พิเศษให้กับทุกคน สร้างพลังมหาศาล!
บทที่ 428 เขียนอักขระยันต์พิเศษให้กับทุกคน สร้างพลังมหาศาล!
ลู่เฉินซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่งของภูเขาเยาเหล่าไม่รู้ว่าหลงฉีถูกพาไปที่สระน้ำประหลาดแห่งหนึ่ง
แต่ชายหนุ่มและคนอื่น ๆ เห็นว่าระหว่างทางมีปีศาจน้อยลงเรื่อย ๆ
เนื่องจากปีศาจเหล่านั้นรู้ว่าลู่เฉินน่ากลัวมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาสามารถทำให้พลังของพวกมันหมดไป ดังนั้นพวกมันจึงไม่กล้าเข้าใกล้
เมื่อเป็นเช่นนี้ ลู่เฉินและคนอื่น ๆ ก็มาถึงทางเข้าถ้ำได้อย่างง่ายดาย
ทางเข้าของถ้ำนี้มีไอปีศาจที่แข็งแกร่งมาก
ผู้คนที่อยู่นอกถ้ำเริ่มรู้สึกกังวลเล็กน้อยเมื่อเห็นเช่นนี้
ฮวากูเทียนมองไปยังลู่เฉินอีกครั้งเพื่อยืนยันว่า “พวกเราจะไหวใช่หรือไม่?”
“ไหว แต่ก่อนที่จะเข้าไป ข้าต้องวาดอักขระยันต์บนร่างกายของพวกเจ้า” ลู่เฉินกล่าว
“อักขระยันต์หรือ?” คนเหล่านั้นมองหน้ากันโดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงอันใด
ชายหนุ่มไม่ได้อธิบายอันใดมาก เขาพูดเพียงว่า “มีอักขระยันต์เหล่านี้ ปีศาจเหล่านั้นไม่สามารถทำร้ายพวกเจ้าได้ และมันยังทำให้มีพลังที่จะทำให้ปีศาจหวาดกลัวได้”
“จริงหรือ?” ฮวากูเทียนตกใจ
คนอื่น ๆ ก็แสดงสีหน้าแปลกใจเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าจะมีอักขระยันต์วิเศษเช่นนี้
ลู่เฉินมองดูพวกเขาหลายสิบคนแล้วพูดว่า “นั่งลง”
ทุกคนจึงนั่งลงทีละคน
แล้วชายหนุ่มก็เริ่มวาดอักขระยันต์บนมือและหน้าผากของพวกเขา ส่วนผู้เฒ่ามู่ที่อยู่ใกล้ ๆ รู้สึกสงสัยขึ้นมา “เจ้าหนุ่มนี่กำลังจะทำอันใดกันแน่”
ทว่าไม่มีใครอธิบาย ผู้เฒ่ามู่ทำได้เพียงเฝ้าดูอย่างเงียบ ๆ ที่นั่น
ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา ลู่เฉินก็หยุดมือ แล้วคนเหล่านั้นก็มองดูตัวเองทีละคน ก่อนจะพบว่ามีอักขระยันต์ที่คล้ายกับดวงตาอยู่บนฝ่ามือและหน้าผาก
นี่ทำให้ทุกคนสงสัยว่ามันคืออันใด
ลู่เฉินยังคงไม่อธิบาย แต่เพียงพูดกับพวกเขาว่า “ไอปีศาจจะเข้าสู่อักขระยันต์ พวกเจ้าสามารถใช้มันเป็นพลังวิญญาณได้ จะทำให้ปีศาจเหล่านั้นไม่กล้าเข้าใกล้พวกเจ้า”
ทุกคนคิดว่ามันไม่น่าเชื่อ ดังนั้นพวกเขาจึงลองทีละคน และแน่นอนว่าพอหลังจากไอปีศาจที่อยู่รอบ ๆ เข้าไปในอักขระยันต์เหล่านั้น พวกเขาก็รู้สึกราวกับว่าทั้งร่างของพวกเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยพละพลัง
สิ่งนี้ทำให้ทุกคนมีความสุข
ลู่เฉินมองฝูงชนที่กำลังดีใจ “เข้าไปได้แล้ว”
เมื่อมีอักขระยันต์นี้ก็ทำให้ทุกคนมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม บางคนถึงกับอยากลองอักขระยันต์เหล่านี้เพื่อดูว่าพวกเขาไม่กลัวปีศาจจริง ๆ หรือไม่
ทุกคนจึงเข้าไปพร้อมกัน
ไอปีศาจในถ้ำนี้แข็งแกร่งมาก แต่ด้วยมีอักขระยันต์นี้อยู่ ทุกคนจึงยังสบายดี
แต่พวกเขาไม่เห็นปีศาจตัวใด นี่ทำให้พวกเขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เมื่อทั้งหมดมาถึงส่วนหนึ่งของถ้ำ พวกเขาก็ถูกค่ายกลขวางไว้ และภายในค่ายกล ก็มีปีศาจจำนวนมากจ้องมองมาที่พวกเขาอยู่
ปีศาจแต่ละตัวดูดุร้าย
ปีศาจหินก็อยู่ที่นั่นด้วยเช่นกัน
แต่ปีศาจหินตัวนี้อ่อนแอกว่าครั้งที่แล้วมาก ทว่าเมื่อมันเห็นลู่เฉิน มันก็พูดด้วยความโกรธว่า “เจ้าหนู เจ้ากล้ามาก กล้ามาที่ถ้ำปีศาจของเราหรือ!”
“ก็แค่ถ้ำปีศาจ หาใช่เรื่องใหญ่อันใด” ลู่เฉินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ปีศาจเหล่านั้นราวกับถูกกระตุ้น พวกมันคลุ้มคลั่งทีละตัว และแทบอดรนทนไม่ไหวที่จะพุ่งตัวออกมา
ปีศาจหินเย้ยหยัน “ไม่ใช่เรื่องใหญ่?”
“ไม่ใช่งั้นหรือ?”
“ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่รู้จริง ๆ ว่าเราอยู่ที่นี่แล้วน่ากลัวเพียงใด” หลังจากที่ปีศาจหินพูดจบ กำแพงรอบ ๆ ก็สั่นสะเทือน จากนั้นก็มีสิ่งที่คล้ายตุ๊กแกจำนวนหนึ่งคลานออกมาจากกำแพง
ฮวากูเทียนและคนอื่น ๆ ตื่นตัวทันที
ทว่าบางคนหันฝ่ามือไปที่ ‘ตุ๊กแก’ แล้วผนึกสีดำก็พุ่งออกไป และเมื่อโดนตัว ‘ตุ๊กแก’ พวกมันพลันกรีดร้องอยู่ตรงจุดนั้น ก่อนจะตกลงบนพื้นไปตาม ๆ กัน
ปีศาจเหล่านั้นสงสัยว่าเกิดอันใดขึ้น
ฮวากูเทียนและคนอื่น ๆ รู้สึกลิงโลดเป็นอย่างยิ่งแล้วก็เริ่มทำตามกัน
จากนั้นปีศาจบนกำแพงก็ร่วงลงมาทีละตัว
คนจากเมืองฮวาเทียนต่างส่งเสียงโห่ร้องอย่างมีความสุข
ฟาเทียนรู้สึกตื่นเต้นยิ่งขึ้น “ผู้อาวุโส อักขระยันต์ของท่านมีพลังมากจริง ๆ!”
ลู่เฉินเพียงยิ้ม แล้วเขาก็หันไปมองปีศาจหินในค่ายกล “เห็นหรือไม่”
ปีศาจหินไม่คิดเชื่ออย่างยิ่ง “เป็นไปไม่ได้ เจ้าได้พลังมาได้อย่างไร?!”
“อยากรู้หรือ?” ลู่เฉินยิ้มพิกล
แน่นอนว่าปีศาจหินอยากรู้ เขาจึงจ้องเขม็งไปที่ลู่เฉิน “เจ้าหนุ่ม เกิดอันใดขึ้นกันแน่?!”
“ข้าให้อักขระยันต์ปราบปีศาจพวกเขาไป และเพียงแค่มีไอปีศาจก็สามารถเพิ่มพลังให้กับอักขระยันต์” ลู่เฉินตอบอย่างไม่ปิดบัง
สีหน้าของปีศาจหินเปลี่ยนไปอย่างมากหลังจากได้ยินสิ่งนี้ และปีศาจตัวอื่น ๆ ก็หวาดกลัวเช่นกัน ทำให้พวกมันปรึกษากันว่าจะทำอย่างไร
“เอาล่ะ ข้าจะไม่พูดเรื่องไร้สาระกับเจ้าอีกแล้ว”
สิ้นคำนั้น ชายหนุ่มก็เดินไปที่ค่ายกล
ปีศาจหินยังคงพูดอย่างมั่นใจว่า “อย่าเปลืองแรงเปล่า ๆ เลย ค่ายกลนี้ทรงพลังมาก”
“งั้นหรือ? ทรงพลัง? มันทรงพลังเพียงใดกันเล่า?” ลู่เฉินไม่ได้สนคำกล่าวนั้นแม้แต่น้อย เขาวางมือข้างหนึ่งบนค่ายกล และโยนศิลาวิญญาณออกไปสองสามก้อน
เห็นเพียงหลังจากที่ศิลาวิญญาณเหล่านี้มาถึงตำแหน่งต่าง ๆ มันก็ทำลายสมดุลของค่ายกลในทันที ทำให้ค่ายกลพังทลายลงอย่างสมบูรณ์
ปีศาจเหล่านั้นแตกตื่นในบัดดล
แล้วฮวากูเทียนกับคนอื่น ๆ ก็เริ่มโจมตีปีศาจเหล่านั้นอย่างบ้าคลั่ง ปีศาจต่างบาดเจ็บล้มตายหลังจากถูกพลังของทุกคนโจมตี ทำให้ปีศาจตัวอื่นไม่กล้าอยู่ต่อ และรีบหายเข้าไปในถ้ำทีละตัว
“ผู้อาวุโส ดูสิ” หลังจากเห็นพวกมันหนีไป ฟาเทียนก็มองไปที่ลู่เฉินด้วยความสงสัยว่าจะไล่พวกมันไปที่ไหน
ไม่ใช่แค่ฟาเทียนเท่านั้น แต่ฮวากูเทียนก็มองไปที่ลู่เฉินด้วย “คุณชายลู่คิดว่าอย่างไร?”
“ตามข้ามา” ลู่เฉินพูดกับฮวากูเทียน
หลังจากฮวากูเทียนขานรับ เขาก็กล่าวกับทุกคนว่า “ตามข้ามา”
ทุกคนก้าวตามลู่เฉินไปทันที และเดินไปในเส้นทางเส้นทางหนึ่งด้วยกัน
…
ตอนนี้ ณ มุมที่มืดมิดในถ้ำปีศาจ มีเงาหลายเงากำลังพูดคุยกัน
“ผู้เฒ่าหม่า เจ้าคิดว่าอย่างไร” เสียงแหบห้าวกล่าวถาม
“ข้าจะคิดอันใดได้ ไปหาผู้เฒ่าหยางดูว่าเขาสามารถทำอันใดได้บ้าง!” ปีศาจชื่อผู้เฒ่าหม่ากล่าวอย่างหดหู่
“ผู้เฒ่าหยาง ข้าไปหามาแล้ว แต่เขาไม่อยู่ที่นี่!” ปีศาจตนหนึ่งกล่าวอย่างหดหู่
“ไปหาปีศาจต้นฉัตรเฒ่ามาหรือยัง?” ผู้เฒ่าหม่ายังคงถามอย่างกระวนกระวาย
“ต้นฉัตรเฒ่าบอกว่าจะปิดถ้ำฝึกฝน” ปีศาจตนหนึ่งตอบ
“ให้ตายเถอะ” ผู้เฒ่าหม่าสบถ
ปีศาจตัวอื่น ๆ มองหน้ากัน และในตอนนี้เองพลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้น “ข้ามีวิธีจัดการกับมัน”
เมื่อเหล่าปีศาจได้ยินเสียงนี้ พวกเขาก็ตื่นเต้นทันที “ผู้เฒ่าหยาง”
ชายที่ถูกเรียกว่าผู้เฒ่าหยาง จ้องมองผู้อื่นจากในความมืด “พวกมันมีอักขระยันต์ที่ไม่เหมือนใคร”
เหล่าปีศาจพยักหน้าพร้อมกับก่นด่าสาปแช่ง
ผู้เฒ่าหยางอธิบายว่า “จริง ๆ แล้ว อักขระยันต์เหล่านี้จำเป็นต้องพึ่งพาไอปีศาจ ดังนั้นเราแค่ต้องนำพวกเขาไปยังสถานที่ที่ไม่มีไอปีศาจ”
“ที่ที่ไม่มีไอปีศาจหรือ เช่นนั้นเราก็จะไม่ได้รับพลังเสริมน่ะสิ?” ผู้เฒ่าหม่าสงสัย
ปีศาจตัวอื่นก็คิดว่ามันสมเหตุสมผลเช่นกัน
“ขอแค่จัดการพวกมันในระยะเวลาอันสั้น ก็ไม่จำเป็นต้องใช้เสริมพลัง” ผู้เฒ่าหยางตอบ
ปีศาจทุกตัวคิดว่ามันสมเหตุสมผล ดังนั้นพวกมันจึงถามผู้เฒ่าหยางว่าที่ใด
ผู้เฒ่าหยางตอบว่า “ในพื้นที่ไร้ปีศาจของถ้ำปีศาจ!”
หลังจากที่เหล่าปีศาจเข้าใจแล้ว พวกมันก็จัดการให้ปีศาจตัวอื่นหนีไปด้วยกันทันที และล่อให้ลู่เฉินกับคนอื่น ๆ ไปที่นั่น
ส่วนผู้เฒ่าหยางยังคงหัวเราะอยู่ในความมืด
…
แน่นอนว่าลู่เฉินและคนอื่น ๆ ไม่รู้ว่าปีศาจเหล่านั้นกำลังพาพวกเขาไปยังพื้นที่ไร้ปีศาจ
YOU MAY ALSO LIKE
