ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 466 ทางออกมีไม่เลือก กลับเลือกทางตัน!

บทที่ 466 ทางออกมีไม่เลือก กลับเลือกทางตัน!

ผู้อาวุโสกระดูกที่อยู่ไม่ไกลเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา “ราชาหมาป่าเหมันต์สงัด!”

“ว่าอย่างไรนะ?” ฟาเทียนและหานลั่วสุ่ยหวาดกลัวขึ้นมา

มีเพียงลู่เฉินที่พูดด้วยท่าทางนิ่งเฉย “มาพอดี!”

พอดี?

ฟาเทียนและหานลั่วสุ่ยไม่รู้ว่าลู่เฉินหมายความว่าอย่างไร

ในตอนนั้นเอง ผู้อาวุโสกระดูกร่ายคาถาบางอย่าง จากนั้นจึงทะยานตัวขึ้นไปบนอากาศ คล้ายกับคอยดูเรื่องสนุกอยู่ด้านบน

“กรร!”

เสียงคำรามดังขึ้น พื้นดินแยกออกจากกัน จากนั้นหมาป่าเหมันต์สงัดตัวใหญ่ก็พุ่งพรวดออกมา หมาป่าเหมันต์สงัดตัวนี้ลำตัวสีขาวหิมะ รอบกายถูกล้อมไปด้วยพลังปราณสีดำ

เมื่อมันกระโจนออกมา ฟาเทียนและหานลั่วสุ่ยต่างก็หวาดกลัวขึ้นมา

หมาป่าเหมันต์สงัดตัวนี้ มีความสูงเทียบเท่าหอห้าชั้น ยามที่มันก้มมองพวกเขานั้น ภายในปากยังมีควันสีดำพวยพุ่งออกมา บนหน้าผากนั้นมีคำว่า ‘ราชา’ สีแดงอยู่ ดูแล้วมีอำนาจมาก

“มนุษย์เพียงไม่กี่คนเองรึที่ทำให้ข้าตื่นขึ้นมา” ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดรู้สึกไม่พอใจเท่าไหร่นัก มันเงยหน้าขึ้นไปมองผู้อาวุโสกระดูกที่อยู่กลางอากาศ

ผู้อาวุโสกระดูกตอบกลับอย่างสุภาพ “ท่านนักบุญให้ข้าปลุกท่านขึ้นมา”

“นักบุญ?” ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นจึงจ้องมองไปยังพวกลู่เฉิน

ขณะนั้นเอง เสียงของนักบุญหญิงดังขึ้นมาจากมุมหนึ่ง “อย่าลืมจัดการคนพวกนั้นให้ข้า!”

“เพียงแค่มนุษย์ตัวเล็ก ๆ สามคน ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด” ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดขุ่นเคืองใจ เห็นได้ชัดว่าไม่ชอบถูกปลุกขึ้นมาเช่นนี้

นักบุญหญิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อย่าดูถูกเจ้าหนุ่มขั้นหลอมแก่นแท้ผู้นี้ เขาไม่ง่ายอย่างที่คิด!”

ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดมองไปยังลู่เฉินเป็นพิเศษ “ขั้นหลอมแก่นแท้งั้นรึ แค่ลมหายใจของข้าก็ทำให้เขาแข็งตายได้แล้ว!”

เมื่อพูดจบ ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดก็พ่นลมหมอกออกมาทางจมูก โดยมีหมอกสีดำตามออกมาด้วย

เมื่อหมอกนี้สัมผัสรอบกายลู่เฉิน พื้นบริเวณรอบ ๆ ก็แตกร้าวดังเพล้ง แต่ลู่เฉินที่ยืนอยู่ตรงนั้นกลับไม่เป็นอันใด เพราะยังมีลูกไฟหกลูกล้อมรอบกายเขาอยู่

ฟาเทียนและหานลั่วสุ่ยเห็นแบบนี้แล้วก็คลายกังวลอยู่บ้าง

ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดสงสัยขึ้นมา “เจ้าหนุ่ม เจ้าสวมสมบัติวิญญาณใดอยู่อย่างนั้นหรือ?”

“จะจัดการเจ้า จำเป็นต้องสวมสมบัติวิญญาณด้วยหรือ?” ลู่เฉินจ้องมองไปยังราชาหมาป่าเหมันต์สงัดก่อนจะยิ้มออกมา เมื่อราชาหมาป่าเหมันต์สงัดเห็นดวงตาคู่นั้น มันก็ราวกับมองเห็นสายตาบางอย่างที่น่าหวาดกลัว!

“เป็นไปไม่ได้! ไม่ใช่เขาเด็ดขาด!” จู่ ๆ ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดก็เบิกตากว้าง

ลู่เฉินแสยะยิ้ม “มาเถิด นำทักษะที่แท้จริงของเจ้าออกมาใช้ต่อเถิด!”

ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดเห็นลู่เฉินยิ้มอย่างพึงพอใจ มันจึงรู้สึกว่ามีบางอย่างต่างออกไป มันพึมพำออกมา “ไม่น่าจะเป็นจอมมารผู้นั้น!”

“มัวตกใจอันใดอยู่หรือ?” ลู่เฉินถามมัน

เมื่อได้สติกลับมา ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดก็ตะโกนขึ้นมา “เมื่อครู่เป็นเพราะข้าไม่สนใจเท่านั้น”

“โอ้? อย่างนั้นหรือ?”ลู่เฉินเผยรอยยิ้มประหลาด

ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดอ้าปาก ครั้งนี้กลุ่มหมอกสีดำพุ่งตรงไปยังลู่เฉิน ก่อนจะล้อมรอบลู่เฉินอยู่ตรงนั้น

ฟาเทียนและหานลั่วสุ่ยเริ่มกังวลใจขึ้นมาอีกครั้ง

ผู้อาวุโสกระดูกที่เฝ้ามองอยู่ตรงนั้นพึมพำออกมา “ตอนนี้ ถึงเวลาตายแล้ว!”

ตาย? จะเป็นไปได้อย่างไร?

ลูกไฟของลู่เฉินค่อย ๆ จัดการหมอกเหล่านี้จนหมดสิ้นไป ชายหนุ่มมองไปยังราชาหมาป่าเหมันต์สงัด “เอาอีกสิ!”

“รนหาที่ตาย!” ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดบันดาลโทสะ กางกรงเล็บบนอุ้งเท้าขวาแล้วตะปบลงไป

ลู่เฉินเปิด ‘กำแพงพันชั้น’ แปดร้อยชั้นออกมา มันทำลายกำลังไปถึงหกร้อยชั้น ผงสีทองลอยออกไปที่ร่างของราชาหมาป่าเหมันต์สงัด ทำให้มันกลายเป็นรูปปั้นหมาป่าสีทองในทันที

แต่ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดไม่ได้เป็นเพียงสัตว์ร้ายธรรมดาทั่วไป ดังนั้นเมื่อมันคำรามออกมา ก็ทำให้เศษผงสีทองเหล่านั้นกระเด็นออกไปจากร่างกายทันที

มันสบถว่า “เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ ไปตายซะ!”

ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดพ่นลมหายใจออกมา

ครั้งนี้แตกต่างกับครั้งก่อน เพราะมวลอากาศครั้งนี้มีความเร็วเป็นอย่างมาก

ตูม!

เสียงโครมครามดังขึ้น พลังอันแข็งแกร่งนี้ยังทำให้ลู่เฉินกระเด็นออกไป

แต่พลังส่วนใหญ่ก็ถูก ‘กำแพงพันชั้น’ ต้านทานไว้ได้ ลู่เฉินจึงไม่เป็นอันใดมาก

ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดคำรามแล้วกระโจนตัวออกไป มันคิดจะเหยียบลู่เฉินด้วยฝ่าเท้า แต่กลิ่นอายของ ‘ราชันย์อสูร’ บนร่างของลู่เฉินถูกเปิดออก ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดจึงรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ปกติ มันรีบถอยออกไปสองถึงสามก้าวทันที

มันจ้องมองไปยังลู่เฉิน “เจ้ามันไม่ใช่คน!”

ลู่เฉินมองมันพร้อมรอยยิ้ม “แล้วเจ้าคิดว่าอย่างไรกัน?”

ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดเผยรอยยิ้มประหลาดออกมา จากนั้นจึงหันไปถามผู้อาวุโสกระดูกที่อยู่กลางอากาศ “เจ้านี่ไม่ใช่คน!”

“ไม่ใช่คน?” ผู้อาวุโสกระดูกสับสน

นักบุญหญิงพูดขึ้นมาจากมุมหนึ่ง “ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร จัดการเขาให้ข้าซะ!”

ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดจึงทำได้เพียงทำตามเท่านั้น เมื่อเตรียมที่จะพุ่งตัวเข้าไปนั้น ลู่เฉินจึงนำธนูเงามารออกมา เมื่อให้แมวมารมายามอบไอมารให้แล้ว เขาก็เพิ่มไอมารของตัวเองเข้าไปอีก ทำให้ไอมารเกิดการหลอมรวม

เมื่อเห็นธนูนั้น ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดจึงเรียกโล่เหมันต์ขึ้นมา

ทำให้ทั่วทั้งร่าง ราวกับได้สวม ‘เกราะ’ ไว้ มันมองลู่เฉินด้วยสายตาดูถูก “ข้าให้เจ้าได้ดูว่าการป้องกันของข้าแข็งแกร่งเพียงใด!”

ลู่เฉินยิ้ม

ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดไม่รู้ว่าเหตุใดลู่เฉินจึงยิ้มออกมา จนกระทั่งลู่เฉินปล่อยธนูออกมา

ธนูนั้นพุ่งตัวออกไป

ธนูแทงทะลุผ่าน ‘เกราะ’ ก่อน จากนั้นจึงโจมตีไปบนร่างของราชาหมาป่าเหมันต์สงัด ทำให้มันหลั่งเลือดออกมา เพียงแต่ไม่ได้บาดเจ็บอันใดมาก หากแต่ความขุ่นเคืองใจนี้ก็ทำให้ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดรู้สึกหมดความภาคภูมิใจ

มันตะโกนขึ้นมาว่า “ข้าจะฆ่าเจ้า!”

เมื่อพูดจบ ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดก็เริ่มกลายร่าง เปลี่ยนเป็นเงาหนึ่ง

ฟาเทียนสงสัย “นี่คืออันใดกัน?”

หานลั่วสุ่ยอธิบายว่า “ว่ากันว่า ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดสามารถเปลี่ยนเป็นเงาภูตได้ ภูตผีที่สามารถพุ่งเข้าไปภายในร่างของผู้อื่น และสามารถทำให้วิญญาณของคนผู้นั้นถูกแช่แข็งอยู่ภายในไม่สามารถตื่นมาได้ตลอดกาล!”

ฟาเทียนมีสีหน้าเปลี่ยนไป “เช่นนั้นหมายความว่า เขาจะลงมือกับผู้อาวุโส?”

“ใช่!” หานลั่วสุ่ยขานรับ

ฟาเทียนกังวลใจ แต่ลู่เฉินที่ยืนอยู่ตรงนั้นกลับเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา “มาเถิด!”

เมื่อราชาหมาป่าเหมันต์สงัดเห็นว่าลู่เฉินยังกล้ายั่วยุตน มันก็โมโห กระโจนตัวไปหาลู่เฉินทันที

ลู่เฉินรีบปิดพื้นที่จิตทันที เมื่อราชาหมาป่าเหมันต์สงัดเห็นความว่างเปล่าที่มืดสนิทนั้น ดวงตาก็เต็มไปด้วยความสงสัย “เจ้าเป็นเพียงแค่ผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้คนหนึ่งชัด ๆ เหตุใดพื้นที่จิตจึงกว้างเพียงนี้?”

ลู่เฉินที่อยู่ในมุมมืดยิ้มพลางเอ่ยออกมา “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใด?”

“หากข้ารู้ ยังจะถามเจ้าหรือ?” ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดกล่าวอย่างโกรธเคือง

ขณะนั้นเอง เงาวิญญาณของลู่เฉินก็ปรากฏออกมา เมื่อราชาหมาป่าเหมันต์สงัดมองเห็นโอกาส มันก็รีบพ่นไอหมอกออกมาทันที คิดจะปิดผนึกวิญญาณของลู่เฉิน ต้องการให้ลู่เฉินหลับใหลไปตลอดกาล

เพียงแค่ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดคิดไม่ถึงว่าที่นี่นั้นลู่เฉินคือราชา!

ลู่เฉินจึงหายตัวไปในพริบตา

ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดสบถด้วยความโมโห “หากเจ้ามีดีก็อย่าเอาแต่หลบซ่อน!”

“ทำไม เจ้าทำอันใดข้าไม่ได้ใช่หรือไม่?!” ลู่เฉินปรากฏตัวอยู่ด้านหลังราชาหมาป่าเหมันต์สงัดพลางหัวเราะเยาะ

ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดรีบหมุนตัวไปทันที จึงได้เห็นลู่เฉินที่กำลังหัวเราะเยาะตนอยู่ด้านหลัง

“อยากตายหรือ!” ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดเร่งฝีเท้า

เมื่อราชาหมาป่าเหมันต์สงัดมาถึงตรงหน้าลู่เฉิน ชายหนุ่มก็ใช้คำสาปภูตพันตัวมันไว้ ทำให้มันได้แต่เอ่ยอย่างตกตะลึงว่า “เหตุใดวิญญาณของเจ้าจึงแข็งแกร่งเพียงนี้!”