ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 670 เฮยหลวนใช้เคล็ดวิชาวิญญาณต้องห้าม

บทที่ 670 เฮยหลวนใช้เคล็ดวิชาวิญญาณต้องห้าม

เมื่อเผชิญหน้ากับการยั่วยุของเฮยหลวน ลู่เฉินก็ยิ้มมุมปากและตอบกลับไป “ข้าจะรอดูว่าพวกเจ้าจะใช้กลยุทธ์ใด”

“อีกไม่นานเจ้าก็จะได้เห็น!” เฮยหลวนแสยะยิ้ม

และในขณะนั้นเอง ผู้อาวุโสสิบก็พูดขึ้นมา “ทั้งสองกลุ่ม ขึ้นมาได้!”

กานจิ่วเม่ยและคนอื่น ๆ รีบขึ้นไป เมื่ออยู่บนลานประลอง หญิงสาวก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา จึงมองไปที่ลู่เฉิน “ต่อไป… ควรทำอย่างไร?”

“พวกเจ้าไม่ต้องทำอะไรทั้งสิ้น ดูอยู่ข้าง ๆ ก็พอ” คำพูดของลู่เฉินทำให้กานจิ่วเม่ยและกู่ซานฉงตะลึง

ครั้นผู้คนรอบ ๆ ลานประลองได้ยินชายหนุ่มบอกให้คนในกลุ่มทั้งสองคนรอดูเรื่องสนุก แต่ละคนจึงมีสีหน้าตะลึง บางคนก็พูดด้วยความแปลกใจว่า “เจ้าหนุ่มผู้นี้ บ้าไปแล้วหรือ?”

“ใช่ คิดจะหนึ่งต่อสามงั้นหรือ?”

“นี่เหมือนจะดูถูกเฮยหลวนกับพวกเกินไปแล้ว?”

ลู่เฉินคร้านจะอธิบาย ส่วนเป้าหมายของเฮยหลวนและคนอื่น ๆ คือชายหนุ่ม ดังนั้นนางจึงไม่สนใจกู่ซานฉงและกานจิ่วเม่ย แต่ตอนนี้อีกฝ่ายไม่ให้พวกเขาลงมือ เห็นได้ชัดว่าตนและคนอื่นกำลังได้เปรียบอยู่

เมื่อเฮยหลวนที่อยู่บนลานประลองเห็นลู่เฉินเดินขึ้นมาจึงตะโกนขึ้น “เจ้าหนุ่ม เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

“พวกเจ้าทั้งสามคิดจะจัดการข้ามิใช่หรือ? ดังนั้นข้าก็จะช่วยพวกเจ้าให้สมหวังเอง” ลู่เฉินมองอีกฝ่ายราวกับรู้ทุกอย่าง

หญิงสาวมีสีหน้าเปลี่ยนไป “เช่นนั้นคงต้องจัดการพวกเขาก่อน แล้วค่อยมาจัดการเจ้า!”

“ไม่ต้อง พวกเขาจะไม่เข้ามายุ่ง!”

“ข้าคร้านจะฟังคำไร้สาระของเจ้าแล้ว!”

ผู้อาวุโสสิบมองเวลา ก่อนจะพูดขึ้น “เริ่ม!”

ทันใดนั้นเฮยหลวนก็ปล่อยกลุ่มหมอกสีดำออกมา เมื่อทุกคนหันไปมองก็เห็นว่าบนลานประลองดูมืดสลัวไป

ไม่เพียงเท่านั้น ทุกคนยังได้เห็นนกสีดำจำนวนมากบินอยู่ และเป้าหมายของพวกมันก็คือกานจิ่วเม่ยและกู่ซานฉง

เดิมทีชายหนุ่มคิดจะให้กุ่ยเจี๋ยออกมา แต่อีกฝ่ายมีหน้าที่คอยเฝ้ามอง ดังนั้นเขาจึงนำศิลาออกมา

ในศิลานี้มีลิ่วกุ่ย

เมื่อเห็นลู่เฉินสั่งการลิ่วกุ่ยแล้ว ศิลาก็เริ่มซึมซับวิญญาณรอบ ๆ

นกสีดำเหล่านี้ แท้จริงแล้วไร้กายเนื้อ เป็นเพียงวิญญาณนก ดังนั้นตอนที่นกเหล่านี้คิดจะโจมตีกานจิ่วเม่ยและกู่ซานฉงก็ถูกศิลานี้ดูดซับเข้าไป

ทุกคนตะลึงและสงสัยว่าศิลาที่เขาถือไว้ในมือ แท้จริงแล้วคือสมบัติวิญญาณอะไรกันแน่

ไม่เพียงคนเหล่านี้ แม้แต่ผู้อาวุโสสี่ก็รู้สึกแปลกใจ “ผู้อาวุโสเจ็ด ศิลานั่นคือสิ่งใดกัน? เหตุใดจึงสามารถดูดวิญญาณของนกเหล่านั้นได้”

“เจ้าถามข้า แล้วข้าจะถามใครกัน?” ผู้อาวุโสเจ็ดย้อนถามกลับอย่างไม่เข้าใจเช่นกัน

“เจ้าหนุ่มผู้นี้ ช่างทำให้คนคาดเดาไม่ได้จริง ๆ” ผู้อาวุโสสี่พึมพำ

ผู้อาวุโสเจ็ดแสดงท่าทางเห็นด้วยคำพูดของผู้อาวุโสสี่ ก่อนจะพูดขึ้นมา “ช่างเป็นเจ้าหนุ่มที่ประหลาดจริง ๆ”

เฮยหลวนที่อยู่บนลานประลองแสดงสีหน้าแปลกใจขึ้นมา “เจ้าหนุ่ม นี่คือสมบัติวิญญาณใดกัน?”

“เจ้าเรียกว่าข้าว่าอาจารย์ แล้วข้าจะบอกเจ้า”

ทุกคนคิดว่าลู่เฉินกำลังหยอกล้อเฮยหลวน แต่หญิงสาวกลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังดูถูก นางจึงพูดด้วยความโมโหขึ้นมา “คอยดูว่าข้าจะจัดการกับเจ้าอย่างไร!”

“ข้าจะรอดู”

เฮยหลวนมองไปที่ฝาแฝดทั้งสองทันที “มา ใช้!”

“เจ้าค่ะ!”

ทันใดนั้นแฝดทั้งสองจึงยืนขึ้นมาพร้อมกัน จากนั้นเงาสีดำก็ได้ปกคลุมทั้งสองไว้ ก่อนทั้งคู่จะกลายเป็นเงา ผนึกร่างเข้าไปในหลังของเฮยหลวน

ไม่นานทุกคนก็ได้เห็นภาพที่น่าหวาดกลัว

เงาร่างของฝาแฝดดูเลือนรางจนหายไปในที่สุด จากนั้นร่างของเฮยหลวนก็ค่อย ๆ เลือนรางเช่นกัน ทันใดนั้นเงาวิญญาณขนาดใหญ่ก็ปรากฏตัวขึ้นมา

เงาวิญญาณนี้มีท่าทางเหมือนเฮยหลวน แต่ด้านหลังของนางมีปีกคู่หนึ่ง ปีกคู่นี้ ข้างหนึ่งสีแดง ส่วนอีกข้างหนึ่งสีน้ำเงิน ทว่ากลิ่นอายด้านบนนั้นกลับเป็นกลิ่นอายของฝาแฝด

ทุกคนที่ได้เห็นรู้สึกสับสนกับภาพตรงหน้า ฝ่ายผู้อาวุโสพลันมีสีหน้าเปลี่ยนไป

ผู้อาวุโสสิบที่อยู่ใกล้ลานประลองพูดขึ้นว่า “เคล็ดวิชาวิหควิญญาณสวรรค์!”

คนส่วนมากไม่รู้ว่าเคล็ดวิชาวิหควิญญาณสวรรค์คือสิ่งใด แต่บางคนที่รู้นั้นต่างก็เบิกตากว้างขึ้น อีกทั้งบางคนยังพูดขึ้นมาว่า “หรือว่า… นี่จะเป็นเคล็ดวิชาวิหควิญญาณสวรรค์ที่เป็นหนึ่งในสามของเคล็ดวิชาวิญญาณที่แข็งแกร่งที่สุดของหุบเขาลึกของพวกเรา?”

“มันสามารถหลอมรวมวิญญาณของผู้อื่นลงไปบนวิญญาณของตนได้ เพื่อให้มีทักษะพลังวิญญาณที่หลากหลายขึ้น!”

“น่ากลัวเกินไปแล้ว!”

ไม่เพียงเท่านั้น ดวงตาทั้งสองข้างของเฮยหลวนข้างหนึ่งเป็นสีแดง และข้างหนึ่งเป็นสีน้ำเงิน พลังวิญญาณยังพุ่งสูงขึ้น แม้แต่กานจิ่วเม่ยและกู่ซานฉงที่ยืนอยู่ด้านหลังลู่ฉินต่างก็รู้สึกว่าวิญญาณกำลังสั่นไหวอยู่

ผู้คนรอบ ๆ ลานประลองก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน มีบางคนพูดขึ้นมาด้วยความร้อนใจ “ข้าขยับไม่ได้แล้ว!”

“ข้าก็ขยับไม่ได้เช่นกัน!”

“พลังวิญญาณของข้า เหตุใดจึงหายไป?”

“เคล็ดวิชาวิหควิญญาณสวรรค์ สามารถทำให้ในระยะหนึ่งร้อยก้าว ผู้ใดที่อ่อนแอกว่าผู้ใช้เคล็ดวิชาจะสูญเสียพลังวิญญาณไปชั่วขณะ ราวกับถูกแช่แข็งอยู่” ผู้อาวุโสสิบขมวดคิดพลางอธิบาย

เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้นต่างก็หวาดกลัวจนเบิกตากว้าง

กานจิ่วเม่ยที่อยู่บนลานประลองกังวลใจขึ้นมา “ข้าก็ขยับไม่ได้แล้ว”

เมื่อได้ยินดังนั้น กู่ซานฉงจึงลองดู ก่อนจะพบว่าตนไม่สามารถควบคุมร่างกายได้ และเมื่อพลังวิญญาณหายไป จึงมีสีหน้าไม่ดีนัก

เฮยหลวนดีใจ ทั้งยังลูบปีกคู่นั้นพลางยิ้มและมองลู่เฉิน “เจ้าหนุ่ม เป็นอย่างไร? รู้ถึงความเก่งกาจของข้าแล้วใช่หรือไม่!”

“เคล็ดวิชาวิญญาณนี้ของเจ้าก็น่าสนใจดี หากคิดจะจัดการกับผู้ที่มีพลังวิญญาณอ่อนแอกว่าเจ้าก็นับว่ามีประโยชน์อยู่ แต่คิดจะจัดการข้านั้น นับว่าไร้สาระ!”

เฮบหลวนไม่เชื่อ นางยิ้มพลางมองชายหนุ่ม “เจ้าอยู่ขั้นหลอมแก่นแท้ ส่วนข้า… หลอมรวมพลังวิญญาณของน้องสาวทั้งสอง ทำให้พลังวิญญาณของข้ามากกว่าเดิมถึงสองเท่า ในขณะเดียวกันข้าก็พันธนาการพลังวิญญาณของผู้คนรอบ ๆ ไว้ จึงยิ่งทำให้พลังวิญญาณของข้าเพิ่มพูน ดังนั้นพลังวิญญาณของข้าตอนนี้ อย่างน้อยก็เพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมถึงสิบเท่า!”

สิบเท่า…

บรรดาศิษย์ที่อยู่ในลาน เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็เบิกตากว้าง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่คิดว่าเมื่อเฮยหลวนใช้เคล็ดวิชาวิหควิญญาณสวรรค์แล้วจะน่ากลัวได้ถึงเพียงนี้!

ไม่เพียงแต่บรรดาศิษย์ ทว่าผู้อาวุโสสิบที่อยู่ตรงนั้นก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะรีบออกจากลานประลอง และเดินไปหาผู้อาวุโสเจ็ดและผู้อาวุโสสี่ทันที

“รู้สึกอย่างไร?” ผู้อาวุโสเจ็ดรีบถาม

ผู้อาวุโสสิบขมวดคิ้ว “แข็งแกร่งมากจริง ๆ!”

ผู้อาวุโสเจ็ดพูดด้วยท่าทางจริงจัง “เช่นนั้นตอนนี้ควรจะทำอย่างไร?”

ผู้อาวุโสสี่ลังเลก่อนจะพูดขึ้นว่า “หากเขาไม่สามารถเอาชนะเฮยหลวนได้ พวกเราก็ไม่สามารถแนะนำเขาได้”

“หากไม่ได้จริง ๆ ข้าสามารถใช้ทักษะค่ายกลที่แข็งแกร่งเป็นข้ออ้างในการแนะนำเขาได้เช่นกัน” ผู้อาวุโสเจ็ดกล่าว

ผู้อาวุโสทั้งสองพยักหน้ารับ และในขณะนั้นเอง เฮยหลวนก็ยิ้มพลางมองลู่เฉิน “กลัวแล้วใช่หรือไม่?”

ทุกคนคิดว่าชายหนุ่มจะกลัว เพราะเฮยหลวนนั้นนับว่าแข็งแกร่งมากนัก แม้แต่ผู้อาวุโสเหล่านั้นต่างก็อาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหญิงสาว

แต่เขากลับยิ้มพลางมองอีกฝ่าย “เมื่อครู่ข้าได้พูดไปแล้ว เคล็ดวิชานี้ไม่มีประโยชน์กับข้า!”

“เจ้าหนุ่ม อย่าพยายามนักเลย มันไม่มีประโยชน์!” เฮยหลวนคิดว่าลู่เฉินกำลังพยายามอยู่ ดังนั้นนางจึงหัวเราะขึ้นมา

ทว่าลู่เฉินกลับแสยะยิ้มพลางมองนาง “ข้าเกรงว่าหากโจมตีเจ้า ตอนนี้เจ้าคงจะพ่ายแพ้ไปแล้ว!”

“ดูเหมือนว่าเจ้าอยากจะให้ข้าโจมตีจนล้มลงไปจริง ๆ สินะ เจ้าจึงจะรู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของข้า!” เมื่อเฮยหลวนพูดจบก็ก้าวไปหาลู่เฉินทีละก้าว

ส่วนคนอื่น ๆ คิดว่าชายหนุ่มจะเหมือนทุกคน นั่นคือไม่สามารถขยับกายได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงให้เฮยหลวนเข้ามาจัดการ

เฮยหลวนมายืนตรงหน้าลู่เฉิน และมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา “เจ้าดูตัวเจ้าสิ แม้แต่จะขยับก็ยังทำไม่ได้!”