ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 696 ตรงกันข้าม ช่วยได้มาก และกุ่ยเจี๋ยบรรลุ

บทที่ 696 ตรงกันข้าม ช่วยได้มาก และกุ่ยเจี๋ยบรรลุ

ขณะนี้ดวงวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนพลันปรากฏตัวขึ้นใกล้ ๆ

วิญญาณเหล่านี้มีทั้งวิญญาณสัตว์ วิญญาณมนุษย์ และแม้แต่วิญญาณอาวุธ ซึ่งวิญญาณทั้งหลายต่างเดินเข้ามาด้วยสภาพ ‘สับสน’ ดุจดวงวิญญาณร่อนเร่ ทว่าพลังวิญญาณที่พวกมันปล่อยออกมาจากร่างนั้นกลับแข็งแกร่งมาก และดูน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง

“มากถึงเพียงนี้เชียวรึ?” ชายชราคนหนึ่งสะดุ้ง

ผู้อาวุโสใหญ่สูดหายใจเข้าลึก “นี่…”

ราชันคุมวิญญาณจ้องลู่เฉินที่ ‘งุนงง’ ก่อนหัวเราะ “เจ้าหนุ่ม ขอข้าดูหน่อยเถอะว่าแผ่นหินโง่ ๆ ของเจ้า หรือวิญญาณของข้าจะมีพลังมากกว่ากัน!”

หลังจากพูดอย่างนั้น วิญญาณเหล่านั้นก็ ‘แห่’ เข้าไปในค่ายกล

ตอนนี้วิญญาณเหล่านั้นเปรียบเสมือนกองทัพที่รุมเข้าใส่ลู่เฉิน

แผ่นหินของชายหนุ่มดูดซับพลังได้ช้า ดังนั้นจึงมีบางส่วนถูกดูดซึมเข้าไป แต่ส่วนใหญ่พุ่งเข้าสู่ร่างของลู่เฉิน โดยทั้งหมดต่างพุ่งตรงเข้าสู่พื้นที่จิตของเขาทันที

ลู่เฉินเปิดใช้งานค่ายกล ก่อนจะหลับตาลง

ราชันคุมวิญญาณที่เฝ้าดูอยู่หัวเราะและพูดว่า “ไร้ประโยชน์ ข้ามีวิญญาณนับหมื่นดวง หากเจ้าคิดต้านทานด้วยพลังวิญญาณของตัวเองคนเดียวย่อมเป็นไปไม่ได้!”

ชายชราเหล่านั้นเองก็คิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ สุดท้ายไม่ว่าลู่เฉินจะแข็งแกร่งแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถต้านทานวิญญาณจำนวนมหาศาลได้

ผู้อาวุโสใหญ่เคร่งขรึมเพราะไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

ราชันคุมวิญญาณยังล้อเลียนต่อ “เจ้าหนุ่ม หากเจ้ายอมรับความพ่ายแพ้ตอนนี้ ข้าจะปล่อยให้วิญญาณเหล่านั้นไว้ชีวิตเจ้าก็ได้ ไม่เช่นนั้นเจ้าอาจจะตายโดยไม่รู้ตัว!”

ลู่เฉินไม่ได้พูดอะไร แต่ยังคงอยู่ในสภาพ ‘เหม่อลอย’

ความจริงแล้วพื้นที่จิตของลู่เฉินตอนนี้ดูน่าสนใจมาก

เพราะหลังจากวิญญาณเหล่านั้นเข้ามา พวกมันก็ถูกกลืนหายไปโดยกุ่ยเจี๋ยทีละคน ทำให้กุ่ยเจี๋ยไปถึงราชันภูตสงครามสองพันชั้น

“เจ้าช่วยข้าได้มากจริง ๆ” ลู่เฉินหัวเราะเมื่อเห็นกุ่ยเจี๋ยมีแสงมืดสองพันชั้น

จากนั้นลู่เฉินก็ลืมตาขึ้น เขาลุกขึ้นยืนพลางจ้องมองไปที่ราชันคุมวิญญาณด้วยรอยยิ้ม “จะเข้ามาอีกครั้งหรือไม่?”

เดิมทีราชันคุมวิญญาณกำลังชมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างเพลิดเพลิน แต่ยามนี้เมื่อเห็นว่าลู่เฉินดูดซับวิญญาณทั้งหมดเข้าสู่ร่างแล้วยังไม่เกิดอะไรขึ้น เขาพลันรู้สึกเหลือเชื่อ ก่อนจะโพล่งถามว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้าทำอะไรลงไป?!”

“ข้าไม่คิดว่าจำเป็นต้องบอกอะไรเจ้านะ” ชายหนุ่มต้องการหลอกล่อให้อีกฝ่ายปล่อยวิญญาณออกมาให้ตนซึมซับเพิ่ม

ราชันคุมวิญญาณมีสีหน้ามืดมน “ถ้าอย่างนั้นข้าก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากใช้ท่านี้”

ทุกคนนึกอยากรู้ว่าราชันคุมวิญญาณเตรียมที่จะใช้วิธีใด แต่ในขณะนี้เอง ร่างของราชันคุมวิญญาณพลันปรากฏขึ้นอีกตำแหน่งหนึ่ง ก่อนที่บริเวณโดยรอบจะกลายเป็นหมอกสีดำ

ไม่เพียงเท่านั้น จู่ ๆ ทุกคนก็ตกอยู่ในภาพลวงตา จากนั้นก็โจมตีค่ายกลอย่างบ้าคลั่ง

ค่ายกลนี้รวมเข้ากับป่าประหลาด ดังนั้นไม่ว่าคนเหล่านี้จะโจมตีรุนแรงขนาดไหน พวกเขาก็ไม่สามารถทำอะไรค่ายกลได้ แต่ลู่เฉินพบว่าดวงตาของผู้อาวุโสใหญ่นั้นดูกระจ่างใส ราวกับว่านางแค่แกล้งทำเป็นโจมตี

เขาลอบคิด ‘ผู้อาวุโสใหญ่คนนี้น่าสนใจทีเดียว’

ชายหนุ่มจึงพูดกับผู้อาวุโสใหญ่ด้วยรอยยิ้มว่า “ผู้อาวุโสใหญ่ เรามาคุยกันดีหรือไม่?”

ผู้อาวุโสใหญ่สะดุ้ง ก่อนจะจ้องมองอีกฝ่ายแล้วพูดว่า “เจ้ามองออกรึว่าข้ามีสติ?”

“แน่นอน พวกเขาทั้งหมดเหมือนถูกครอบงำ แต่ข้าบอกได้ว่าเจ้าสบายดี”

ผู้อาวุโสใหญ่ดูเคร่งขรึม “เจ้าต้องการอะไร?”

“เจ้าอยากเป็นหุ่นเชิดของราชันคุมวิญญาณผู้นั้นหรือไม่?”

ผู้อาวุโสใหญ่พูดอย่างไม่เต็มใจ “หากอาการบาดเจ็บของข้าดีขึ้น ข้าคงไม่ตกอยู่สภาพนี้!”

ลู่เฉินยิ้มหลังจากได้ยินสิ่งนี้ “ถ้าอย่างนั้น มาร่วมมือกับข้าเพื่อจัดการกับเขา”

“เจ้ามีวิธีรึ?” ผู้อาวุโสใหญ่กล่าวด้วยท่าทางไม่มั่นใจ

“ถ้าไม่มีทางเลือกอื่น เขาอาจโกรธมากจนควบคุมเจ้าให้โจมตีค่ายกลนี้แทนนะ?”

ผู้อาวุโสใหญ่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เหตุใดข้าต้องเชื่อเจ้าด้วย?”

“ถ้าเจ้าไม่เชื่อข้า เจ้าก็จะเป็นเหมือนผู้อาวุโสเก้า ถูกเขาควบคุม แล้วก็ตายไปโดยไม่รู้เรื่อง” คำพูดของลู่เฉินทำให้ผู้อาวุโสใหญ่นึกหวาดกลัว

ผู้อาวุโสใหญ่จึงถามว่า “แล้วข้าต้องทำอย่างไร?”

“ง่ายมาก เจ้าแค่ค้นหาตำแหน่งคร่าว ๆ ของชายคนนั้นจากข้างนอก แล้วข้าจะจัดการเขาเอง”

ผู้อาวุโสใหญ่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเริ่มค้นหาในหมอก จากนั้นตัวนางเองก็เริ่มเดิน ‘เตร่’

ขณะนี้ราชันคุมวิญญาณซ่อนตัวอยู่ในฝูงชน บางครั้งก็กลายเป็นเงาดำ บางครั้งก็กลายเป็นร่างมนุษย์ ซึ่งดูแปลกประหลาดมาก

การรับรู้ของลู่เฉินได้รับผลกระทบจากสถานการณ์รอบ ๆ ทำให้ระยะที่มองเห็นได้นั้นค่อนข้างใกล้ ประกอบกับหมอกที่รายล้อม จึงเป็นเรื่องยากที่จะยืนยันตำแหน่งของราชันคุมวิญญาณ ดังนั้นชายหนุ่มจึงไม่สามารถตอบโต้อย่างรุนแรงได้

ดังนั้นผู้อาวุโสใหญ่จึงกลายเป็นผู้ช่วยของลู่เฉิน

ตอนนี้ราชันคุมวิญญาณไม่รู้ถึงการเคลื่อนไหวของผู้อาวุโสใหญ่ และคิดว่านางยังคงได้รับผลกระทบอยู่ ซึ่งเขาไม่คาดเลยว่าอีกฝ่ายจะบอกลู่เฉินถึงตำแหน่งของตนเอง

ชายหนุ่มยิ้มรับ หลังจากได้รับตำแหน่งแล้วก็สั่งให้กุ่ยเจี๋ยล่องหน

กุ่ยเจี๋ยหลีกเลี่ยงคนเหล่านั้น และพบตำแหน่งของราชันคุมวิญญาณในเวลาสั้น ๆ

ทว่าราชันคุมวิญญาณผู้นี้มีสัมผัสที่แข็งแกร่งมาก เมื่อกุ่ยเจี๋ยเข้ามาใกล้ เขาก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทันใดนั้นจึงฟาดฝ่ามือทมิฬออกไป กุ่ยเจี๋ยจึงถูกบังคับให้ปรากฏตัว

แต่กุ่ยเจี๋ยมีการป้องกันถึงสองพันชั้น ดังนั้นฝ่ามือนั้นจึงไม่มีผลกระทบต่อเขา

ราชันคุมวิญญาณสะดุ้ง เขาพยายามควบคุมคนเหล่านั้นให้โจมตีกุ่ยเจี๋ย

เนื่องจากกุ่ยเจี๋ยเป็นภูต จึงใช้ได้เพียงเคล็ดวิชาภูตหรือวิญญาณในการโจมตีเท่านั้น แต่การโจมตีเหล่านี้ไม่สามารถทำร้ายกุ่ยเจี๋ยซึ่งมีการป้องกันถึงสองพันชั้นได้

สิ่งนี้ทำให้ราชันคุมวิญญาณคาดไม่ถึง เขาไม่นึกว่ากุ่ยเจี๋ยนี้จะจัดการได้ยากเย็น จากนั้นจึงหยิบลูกหนังออกมา แล้วเหวี่ยงมันไปที่กุ่ยเจี๋ยอีกครั้ง

กุ่ยเจี๋ยเริ่มสั่นไหวราวกับว่าได้รับผลกระทบเล็กน้อย

ลู่เฉินไม่มีทางเลือกนอกจากต้องนำกุ่ยเจี๋ยกลับ

หลังจากราชันคุมวิญญาณถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาก็ยังคงควบคุมคนเหล่านั้นให้โจมตีค่ายกลแล้วหัวเราะ “เจ้าหนุ่ม เจ้าคิดใช้ภูตมาจัดการกับข้างั้นหรือ?”

“ดูเหมือนว่าข้าจะประเมินเจ้าต่ำไป แต่แค่เจ้าสามารถจัดการมันได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะทำได้เช่นกัน!”

เมื่อลู่เฉินพูดจบ กุ่ยเจี๋ยก็ออกไปอีกครั้งและพุ่งเข้าหาชายชราทีละคน

เนื่องจากผู้เฒ่าเหล่านั้นถูกควบคุม การต่อต้านจึงต่ำมาก พวกเขารู้เพียงว่าจะเชื่อฟังคำสั่งอย่างไร

เพราะกุ่ยเจี๋ยซ่อนอยู่ในร่างกายของผู้อื่น ดังนั้นราชันคุมวิญญาณจึงหาเขาไม่พบ และทำได้เพียงสาปแช่ง “เจ้าหนุ่ม ออกมาสิ!”

“ไม่ต้องรีบร้อน รอจนกว่าข้าจะจัดการสมุนของเจ้าหมดเถอะ”

หลังจากลู่เฉินยิ้ม เขาก็ยังคงปล่อยให้กุ่ยเจี๋ยจัดการเหล่าชายชรา และด้วยความร่วมมือของเงาสายฟ้า ดวงวิญญาณของชายชราเหล่านั้นจึงได้รับผลกระทบ จากนั้นก็ล้มลงทีละคน

ผู้อาวุโสใหญ่เองก็ย่อมต้องทำตามเช่นกัน ดังนั้นนางจึงล้มลงด้วย

ด้วยวิธีนี้ ราชันคุมวิญญาณจึงถูกทิ้งให้ยืนอยู่เพียงลำพัง โดยถือลูกหนังอย่างระมัดระวังทุกสิ่งที่เข้ามาใกล้ตัวเอง

เสียงหัวเราะของชายหนุ่มดังขึ้น “เจ้าทำได้แค่นี้รึ?”

“เจ้าหนุ่ม ข้าจะทำให้เจ้ารู้เดี๋ยวนี้ว่าเหตุใดข้าถึงถูกเรียกว่าราชันคุมวิญญาณ!” ราชันคุมวิญญาณคลั่ง ก่อนกลายเป็นเงาดำหายไป

ความมืดบนท้องฟ้าก็หายไปเช่นกัน

เขาลอบสงสัย ‘หนีไปแล้วรึ?’

แต่ครู่ต่อมาท้องฟ้าก็เปลี่ยนสีอีกครั้ง ทว่าไม่ใช่เมฆมืดครึ้มที่รวมตัวกัน กลับกลายเป็นฉากที่แตกต่างออกไป