ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 741 ต้นไม้ชราต้นนี้ซ่อนความลับเอาไว้มากมาย!

บทที่ 741 ต้นไม้ชราต้นนี้ซ่อนความลับเอาไว้มากมาย!

“เจ้ามีพลังใดกัน นำออกมาให้หมดเถิด” ลู่เฉินไม่เกรงกลัว กระทั่งแสยะยิ้มมองอีกฝ่าย

หลิงเจี้ยนอวี่ขมวดคิ้วมุ่น “ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ข้าก็จะไม่เกรงใจแล้ว”

ชั่วพริบตาถัดมา บริเวณรอบ ๆ พลันเกิดลูกกลมแสงสีเขียวมากมายขึ้น และพุ่งเข้าสู่ร่างของหลิงเจี้ยนอวี่ทีละลูก

หลังจากนั้นร่างกายของหลิงเจี้ยนอวี่ก็ค่อย ๆ สมบูรณ์มากขึ้น ดูราวกับไม่ใช่ร่างหนังหุ้มกระดูกเหมือนก่อนหน้า

เมื่อเห็นดังนั้น ลู่เฉินจึงยิ้มออกมา “น่าสนใจไม่น้อย”

“น่าสนใจง่าย ๆ เช่นนี้เชียวหรือ?” หลิงเจี้ยนอวี่จ้องมองลู่เฉินด้วยแววตาเย็นชา

จากนั้นเพียงความคิดเดียว เถาวัลย์สีเขียวมากมายก็พันรัด ‘เงาร่าง’ ของชายหนุ่มเอาไว้ทันที แต่ใครจะคิดว่า ‘เงาร่าง’ ของลู่เฉินกลับหนีไปได้ทัน

ไม่เพียงเท่านั้น ชายหนุ่มยังเคลื่อนไหวด้วย ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ ไม่นานจึงสามารถ ‘ดูดซับ’ พลังของเถาวัลย์รอบ ๆ ได้ทันที

ดังนั้นเพียงไม่นาน เถาวัลย์เหล่านี้จึง ‘เหี่ยวเฉา’ ลงไปทันที

เมื่อเห็นเถาวัลย์เหี่ยวเฉาลง หลิงเจี้ยนอวี่ก็ชะงักไป “เกิดสิ่งใดขึ้น?”

“ทักษะของข้าสามารถกำราบเถาวัลย์เหล่านี้ได้”

หลิงเจี้ยนอวี่แสดงสีหน้าแปลกใจออกมา และจ้องมองลู่เฉิน “โอ้? อย่างนั้นหรือ?”

“ไม่เชื่อหรือ? เช่นนั้นเจ้าลองปล่อยบางส่วนออกมาอีก แล้วข้าจะทำให้เจ้าได้เห็น” ลู่เฉินยิ้มพลางมองหลิงเจี้ยนอวี่

หลิงเจี้ยนอวี่สูดหายใจเข้าลึก จากนั้นจึงปล่อยกองเถาวัลย์ออกมา

เถาวัลย์ค่อย ๆ ฟาดไปยังลู่เฉินทีละเส้น ราวกับว่าจะฟาดเขาให้ตาย

แต่ไม่คิดว่าเถาวัลย์เหล่านี้ยังไม่ทันฟาดไปยังลู่เฉิน ก็เหี่ยวเฉาลงไปอย่างรวดเร็ว

“เหี่ยวเฉาแล้ว?” หลิงเจี้ยนอวี่พลันมีสีหน้าประหลาดใจ

“เป็นอย่างไร?” ลู่เฉินยิ้มพลางมองหลิงเจี้ยนอวี่

หลิงเจี้ยนอวี่พึมพำภายในใจ ‘เจ้าหนุ่มผู้นี้คือตัวประหลาดใดกันแน่? เหตุใดจึงยังจัดการไม่ได้!’

ลู่เฉินเห็นท่าทางตกตะลึงของอีกฝ่าย จึงยิ้มพลางเอ่ยถาม “เหตุใดไม่ลงมือต่อเล่า?”

หลิงเจี้ยนอวี่เองก็คิดเช่นกัน แต่ลู่เฉินจัดการได้ยาก เขาจึงพูดด้วยความลำบากใจ “เจ้าต้องการผลไม้มิใช่หรือ?”

“ข้าต้องการผลไม้เหล่านี้จริง ๆ” ชายหนุ่มตอบกลับ

“แต่เจ้าไม่ได้มัน” หลิงเจี้ยนอวี่พูดด้วยความลำบากใจ

“เหตุใดข้าจึงไม่ได้กัน?” เขาย้อนถาม

หลิงเจี้ยนอวี่จึงอธิบาย “ผลไม้เหล่านี้เป็นของปลอมทั้งสิ้น!”

“ของปลอม?” ลู่เฉินแสดงสีหน้าสงสัยออกมา

หลิงเจี้ยนอวี่ชี้นิ้วไปยังผลไม้ที่อยู่บนต้นไม้ “ผลไม้เหล่านี้เป็นเพียงวิญญาณของพวกมันเท่านั้น ส่วนผลไม้ที่แท้จริงได้ถูกคนเด็ดไปก่อนหน้านี้แล้ว”

ลู่เฉินไม่เชื่อ พร้อมจ้องมองผลไม้เหล่านั้น แม้ผลไม้เหล่านี้จะมีเงา แต่ ‘เนื้อผลไม้’ ที่แท้จริงนั้นไม่มีอยู่แล้ว

เรื่องนี้ทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมา “แท้จริงแล้วเกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่?”

หลิงเจี้ยนอวี่เอ่ยถามด้วยความสงสัย “หากข้าบอก เจ้าจะมอบกระบี่คืนให้แก่ข้า จากนั้นก็ออกไปจากที่นี่หรือไม่?”

ขณะนั้นหลิงเจี้ยนอวี่ได้วางตัวตนของตนเองลง เป้าหมายเพื่อให้ลู่เฉินจากไป ในขณะเดียวกันยังสามารถนำกระบี่ของตนกลับมาได้

ลู่เฉินครุ่นคิด ก่อนจะพูดออกมา “ต้องดูว่าสิ่งที่เจ้าพูดจะช่วยอะไรข้าได้บ้าง!”

หลิงเจี้ยนอวี่จึงพูดออกมา “เมื่อประมาณหมื่นปีก่อน ตอนที่ข้าค้นพบที่นี่ สถานที่แห่งนี้มีผลไม้อยู่มากมายจริง ๆ แต่มีคนผู้หนึ่งเก็บผลไม้นี้ไป เหลือเพียงวิญญาณของมันทิ้งไว้ และยังผนึกต้นไม้เอาไว้ที่นี่ ไม่ให้มันออกไปจากที่นี่ได้ ส่วนข้า ข้าช่วยต้นไม้นี้โดยการหาอาหารมาหล่อเลี้ยงมัน ส่วนมันก็ช่วยข้าในการฝึกฝน!”

“ผู้ใดกัน?” ลู่เฉินเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“คนผู้หนึ่งที่สวมเสื้อคลุม หมวก และหน้ากากสีดำ” หลิงเจี้ยนอวี่อธิบายของลักษณะคนผู้นั้นออกมา

ลู่เฉินดูจริงจังขึ้นมา “เป็นเขาอีกแล้ว!”

“เจ้ารู้จักเขา?” หลิงเจี้ยนอวี่แสดงสีหน้าแปลกใจ

“สิ่งประหลาดลึกลับ เจ้าไม่รู้หรือ?” ลู่เฉินเอ่ยถามหลิงเจี้ยนอวี่

หลิงเจี้ยนอวี่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมา “ก็จริง ที่ว่าทุกคนจัดให้เขาเป็นสิ่งประหลาดลึกลับ”

“เช่นนั้นเขารู้หรือไม่ว่าเจ้ามีตัวตนอยู่?” ลู่เฉินจ้องมองหลิงเจี้ยนอวี่

“ข้าและเขารักษาระยะห่างกัน ดังนั้นข้าย่อมไม่เข้าใกล้เขา แต่หลังจากเขาจากไปแล้ว ข้าจึงเข้าใกล้ต้นไม้นี้ และหลังจากนั้นก็ได้ทำข้อตกลงกับมัน” หลิงเจี้ยนอวี่อธิบาย

ลู่เฉินมองหลิงเจี้ยนอวี่อย่างพิจารณา “ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าไม่ได้โกหก?”

“ข้าจะโกหกไปทำไมกัน!?” หลิงเจี้ยนอวี่พูดด้วยความโมโห

ชายหนุ่มแย้มยิ้มเย้ยหยัน “เรื่องนี้พูดยาก”

“เจ้าคิดจะทำสิ่งใด?” เมื่อเห็นลู่เฉินมีสีหน้าแปลกใจ หลิงเจี้ยนอวี่จึงขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมา

“ข้าเชื่อเพียงแค่คนที่ถูกข้าจับมาเท่านั้น” เมื่อลู่เฉินพูดจบ เขาก็ปล่อยเงาสายฟ้าออกมา

เงาสายฟ้าปล่อยพายุฟ้าคะนองออกมาทันที

แต่หลิงเจี้ยนอวี่ผู้นี้ไม่ธรรมดา เขายังสามารถสื่อสารกับต้นไม้ใหญ่ต้นนี้ได้ ดังนั้นเมื่อพายุฟ้าคะนองกำลังจะโจมตี ร่างของเขาก็หายไปทันที จากนั้นจึงพูดด้วยความโมโหออกมา “เจ้าหนุ่ม สิ่งที่ควรพูดข้าได้พูดออกไปหมดแล้ว!”

“แต่ข้าไม่คิดเช่นนั้น?” ลู่เฉินยิ้มพลางมองอีกฝ่าย

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

“ต้นไม้ใหญ่นี้กลายเป็นวิญญาณและทำข้อตกลงกับเจ้า อีกทั้งวิญญาณผลไม้ของมันก็อยู่ที่นี่ ดังนั้นมันน่าจะสัมผัสได้ว่าผลไม้เหล่านั้นอยู่ที่ใดมิใช่หรือ” ลู่เฉินพูดวิเคราะห์ออกมา

“มันรู้ว่าผลไม้อยู่ที่ใดงั้นหรือ?” หลิงเจี้ยนอวี่เอ่ยถามในความมืดขึ้นมา

“ใช่!”

“เป็นไปไม่ได้ ข้าอยู่กับมันมานานนับหมื่นปีแล้ว เหตุใดมันจึงไม่บอกข้า แล้วผลไม้นี้ก็ถูกเก็บไปนานนับหมื่นปีแล้ว เจ้าคิดว่ามันจะยังอยู่หรือ?” หลิงเจี้ยนอวี่พูดสบประมาท

เมื่อลู่เฉินได้ฟังจึงยิ้มออกมา “สำหรับคำถามนี้… ข้าคิดว่าเจ้าคงต้องถามมันดี ๆ”

หลิงเจี้ยนอวี่ไม่เชื่อ จึงหันไปสื่อสารกับต้นไม้

เมื่อสื่อสารกันครู่หนึ่ง หลิงเจี้ยนอวี่ก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป ลู่เฉินจ้องมองต้นไม้ใหญ่ตรงหน้า รวมทั้งหลิงเจี้ยนอวี่ที่ซ่อนตัวอยู่ภายในต้นไม้ “เป็นอย่างไร? ถามเข้าใจแล้วหรือไม่?”

หลิงเจี้ยนอวี่ได้ถามจนกระจ่างแล้ว แต่เขากลับพูดขึ้นมา “มันบอกข้าว่าผลไม้ยังอยู่และสัมผัสถึงได้ ทว่ามันอยู่ในสถานที่อันตราย!”

“ข้าอยากรู้ว่าอยู่ที่ใด!” ลู่เฉินต้องการผลไม้เหล่านั้น จึงไม่ยอมปล่อยวาง

หลิงเจี้ยนอวี่พูดอย่างลำบากใจ “หากบอกเจ้าไป เจ้าจะออกไปจากที่นี่หรือไม่?”

“ใช่!” ลู่เฉินขานรับ

หลิงเจี้ยนอวี่จึงพูดกับต้นไม้ ‘เจ้าเองก็ได้ยินแล้ว เจ้าหนุ่มผู้นี้อยากรู้ว่าผลไม้เหล่านั้นอยู่ที่ใด’

‘ข้าจะบอกเขา’ ชายชราที่มีสีหน้ากลัดกลุ้มพูดออกมา

หลังจากนั้นแสงสีเขียวจึงส่องไปบน ‘เงาร่าง’ ของลู่เฉิน จากนั้นในสมองของลู่เฉินก็เกิดภาพ ๆ หนึ่งขึ้นมา ภาพเหล่านี้บันทึกสถานที่ซึ่งเก็บผลไม้เหล่านั้น

ฉะนั้นหลังจากลู่เฉินได้เห็นแล้วจึงยิ้มออกมา “น่าสนใจไม่น้อย”

“อย่างไรกัน? ตอนนี้จะไปได้แล้วใช่หรือไม่?”

“ข้าจะไป แต่หากข้ารู้ว่าพวกเจ้าโกหกข้า ข้าจะกลับมาอีกครั้ง” ชายหนุ่มแสยะยิ้มออกมา

หลิงเจี้ยนอวี่พูดดูถูก “ใครจะโกหกเจ้า?”

ลู่เฉินยิ้มก่อนจะออกไป แต่ต้นไม้นี้กลับพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คนคนนั้นขโมยหัวใจต้นไม้ของข้าไป หากเจ้าสามารถนำหัวใจต้นไม้ของข้ากลับมาได้ ข้าก็สามารถบอกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคนคนนั้นแก่เจ้าได้มากกว่านี้”

“โอ้? เจ้ารู้จักเจ้านั่นหรือ?” เขามองไปยังต้นไม้ด้วยความแปลกใจ

“ข้าอยู่ที่นี่มานานหลายปี ไม่ว่าเขาจะทำสิ่งใดที่นี่ก็ล้วนรู้ทั้งสิ้น” ต้นไม้อธิบายออกมา

เมื่อลู่เฉินได้ยินดังกล่าวก็เอ่ย “ได้ ข้าจะไป!”

พูดจบ ชายหนุ่มเดินออกจากเขตแดนนี้ไป หลิงเจี้ยนอวี่จึงเอ่ยถามต้นไม้ “หัวใจต้นไม้อะไรกัน?”