ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 810 เหล้าพิษ สามหยดแห่งห้วงฝัน
บทที่ 810 เหล้าพิษ สามหยดแห่งห้วงฝัน
หัวหน้าผู้ดูแลไม่ใส่ใจเทียนเซียวเลยแม้แต่น้อย เขาเตรียมลงมือทันที ส่วนใบไม้สีเขียวเหล่านั้น กลายเป็นแสงสีเขียว สาดลงบนตัวลู่เฉินและเทียนเซียว จากนั้นร่างกายของเทียนเซียวก็ขยับไม่ได้ อีกทั้งยังมีใบไม้ทีละใบงอกขึ้นมาบนร่างกายด้วย
ใบไม้เหล่านี้กำลังกลืนกิน พลังของเทียนเซียวและลู่เฉิน
มีคนตกใจ พร้อมรีบตะโกนบอกหัวหน้าผู้ดูแล “หัวหน้าผู้ดูแล หากทำแบบนี้คุณชายหกจะตายนะขอรับ!”
“ถูกต้อง หัวหน้าผู้ดูแล เมื่อใบไม้เหล่านี้ระเบิดขึ้นมา คุณชายหกจะแหลกเป็นชิ้น ๆ”
หัวหน้าผู้ดูแลกลับพูดอย่างเย็นชา “คุณชายหกทราบดีอยู่แล้ว แต่เขาดึงดันจะทำแบบนี้เอง ดังนั้นอย่าได้โทษข้า!”
“แต่ว่า!” มีคนกังวล เพราะกลัวว่าถ้าคุณชายหกเกิดเรื่องขึ้นมา จะลามมาถึงพวกเขาด้วย
หัวหน้าผู้ดูแลกลับจ้องมองเทียนเซียว “คุณชายหก ตอนนี้ข้าจะถามท่านอีกครั้ง!”
“ถามอะไร?”
“ถามว่าท่านจะช่วยเขาหรือไม่? ถ้าช่วยเขาล่ะก็ หากทำให้ท่านบาดเจ็บ ข้าก็จะให้ทุกคนเป็นพยานแทนข้า บอกว่าท่านดึงดันจะช่วยคนนอก ข้าคิดว่าท่านประมุขและบรรดาผู้อาวุโส คงไม่ลงโทษข้าหรอก” หัวหน้าผู้ดูแลขุดหลุมดักเทียนเซียวไว้ตั้งแต่แรก
ทว่าเทียนเซียวไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย เขายังคงพูดอย่างดื้อรั้น “ถ้าเจ้ากล้าลงมือกับเขา ข้าก็กล้าช่วยเขา!”
หัวหน้าผู้ดูแลจึงหันไปมองทุกคน “ทุกคน พวกเจ้าเห็นแล้วนะ เขาเลือกจะทำแบบนี้เอง ดังนั้นอย่ามาโทษข้า!”
องครักษ์เหล่านั้นถอนหายใจทีละคน แต่พวกเขาไม่มีทางห้ามได้เลย และทำได้เพียงยืนมองอย่างไม่อาจทำอะไรได้
หัวหน้าผู้ดูแลกวาดสายตาเย็นชามา “ถ้าอย่างนั้นก็ตายซะ!”
ในขณะนั้นเอง ลู่เฉินวางมือข้างหนึ่งลงบนไหล่ของเทียนเซียว จากนั้นใบไม้เหล่านั้นก็เหี่ยวเฉาลงทันที ส่วนแสงสีเขียวรอบ ๆ รวมถึงใบไม้ที่ปลิวว่อนอยู่ทั่ว ก็พากันหายไปทีละอย่าง
เทียนเซียวกลับคืนสู่สภาพเดิมทันที
ผู้คนต่างพากันสงสัย บางคนยังพูดขึ้นว่า “ดูสิ ใบไม้บนตัวท่านหกน้อยก็หายไปแล้ว”
“ไม่ใช่แค่นั้น ใบไม้รอบ ๆ ตัวพวกเขาก็หายไปหมดด้วย”
สีหน้าของหัวหน้าผู้ดูแลพลันไม่สู้ดีเ แม้แต่ในดวงตาก็เต็มไปด้วยจิตสังหาร เขาจ้องมองไปทางลู่เฉิน “ไอ้หนู เจ้าเป็นคนทำใช่หรือไม่?”
“ไม่อย่างนั้นจะเป็นใครล่ะ?” ลู่เฉินถามกลับ
หัวหน้าผู้ดูแลกวาดสายตาเย็นชามองมา “ดูเหมือนข้าประเมินเจ้าต่ำเกินไป!”
พูดจบ ในมือของหัวหน้าผู้ดูแลก็ปรากฏแส้หนามขึ้น อีกทั้งยังเปล่งแสงสีเขียวระยิบระยับ
เมื่อผู้คนเห็นดังนั้นก็พากันสูดลมหายใจเข้าอย่างตกใจ แม้แต่เทียนเซียวยังร้อนใจ “แส้วิญญาณไม้!”
“ถูกต้อง เพียงแค่ฟาดลงไปทีเดียว ก็สั่นสะเทือนจนวิญญาณแตกกระจาย!” หัวหน้าผู้ดูแลพูดจบ ยังเหวี่ยงแส้ฟาดขึ้นกลางอากาศ หลังจากนั้นผู้คนก็เห็นแสงสีเขียวนับไม่ถ้วนกระจายออกไป ราวกับว่าเงากระดูกค่อมถูกสั่นสะเทือนจนแตกสลาย
หลายคนเห็นเช่นนี้แล้ว ก็ขนลุกขึ้นมาทันที
เทียนเซียวตกใจจนหน้าซีด เขารีบหันไปมองลู่เฉิน “เร็ว หนีไปเร็ว!”
หนี?
ลู่เฉินจะหนีไปได้อย่างไร อีกทั้งเขายังไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย จึงพูดว่า “วางใจเถอะ ไม่เป็นไร”
“ไม่เป็นไร?” เทียนเซียวสงสัยว่าทำไมลู่เฉินถึงสงบนิ่งได้ขนาดนี้
หัวหน้าผู้ดูแลกลับหัวเราะเย็นชา “ไอ้หนู เจ้ากล้าจริง ๆ!”
พูดจบ เขาก็เหวี่ยงแส้ออกไปทันที แส้พุ่งทะลุผ่าน ‘ร่างกาย’ ของลู่เฉินทันที ราวกับจะทุบชายหนุ่มให้แหลกเป็นชิ้น ๆ
แต่ลู่เฉินกลับไม่เป็นอะไรเลย ยิ่งไปกว่านั้นยังหัวเราะขึ้นมาอีก “แค่นี้เองหรือ ยังคิดจะทำร้ายข้าอีก?”
หัวหน้าผู้ดูแลที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง สีหน้ากลับมืดมนลงเป็นอย่างมาก “เจ้ารับมือได้อย่างไรกัน?”
“ทำไมข้าต้องบอกเจ้าด้วยเล่า?”
“รนหาที่ตาย!” หัวหน้าผู้ดูแลพุ่งมาถึงหน้าลู่เฉินทันที แล้วฟาดฝ่ามือออกไป
เทียนเซียวตกใจจนหน้าซีด เขาไม่คิดว่าหัวหน้าผู้ดูแลจะมาถึงตรงหน้าลู่เฉินได้เร็วขนาดนี้ ส่วนคนอื่น ๆ รู้สึกว่าลู่เฉินตายแน่แล้ว
แต่สิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงก็คือ หัวหน้าผู้ดูแลยังไม่ทันแตะตัว ลู่เฉินก็หายวับไป จากนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นข้าง ๆ พร้อมกับจ้องมองหัวหน้าผู้ดูแลแล้วพูดว่า “แค่นี้เองหรือ?”
ทุกคนตะลึงและอุทานขึ้นมา บางคนถึงกับพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า “ไม่แปลกใจเลยที่คุณชายหกเรียกเขาว่าผู้อาวุโส”
“ใช่แล้ว ถึงกับสามารถรับมือการโจมตีของหัวหน้าผู้ดูแลได้ แสดงว่าเขาไม่ธรรมดาเลย”
“ดูเหมือนคนที่คุณชายหกเชิญมา น่าจะเป็นหมอเทวดาจริง ๆ”
เหล่าผู้คนที่เดิมมองลู่เฉินเป็นแค่ผู้บำเพ็ญ ขั้นหลอมแก่นแท้ธรรมดา เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้แล้ว ต่างพากันประจบสอพลอขึ้นมาทันที ส่วนเทียนเซียวดีใจไม่น้อย อีกทั้งยังตะโกนเรียกลู่เฉินด้วย “ผู้อาวุโส ท่านช่างเก่งกาจจริง ๆ!”
สีหน้าของหัวหน้าผู้ดูแลบูดบึ้งมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วตะโกนใส่องครักษ์เหล่านั้น “มองอะไรกัน ยังไม่จับตัวเขาอีกหรือ!?”
เหล่าองครักษ์ต่างตื่นตระหนกและกังวลขึ้นมาทีละคน เพราะพวกเขาเห็นว่าแม้แต่หัวหน้าผู้ดูแล ก็ยังทำอะไรลู่เฉินไม่ได้ ดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจว่าพวกตนก็ทำไม่ได้เช่นกัน จึงทำเพียงมองหน้ากันไปมา
“อะไรกัน? ไม่เชื่อฟังคำสั่งแล้วหรือ!?” หัวหน้าผู้ดูแลพูดด้วยความโกรธ
แต่เทียนเซียวกลับตะโกนขึ้นมา “ใครกล้าแตะต้องเขา กลับไปข้าจะไปบอกท่านพ่อให้หมด!”
องครักษ์เหล่านี้ต่างลำบากใจขึ้นมา เพราะไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็เอาใจทั้งสองฝ่ายไม่ได้
หัวหน้าผู้ดูแลถลึงตามองไปทางเทียนเซียว “คุณชายหก เรื่องความปลอดภัยของโรงหมักสุรานี้ ข้าเป็นผู้รับผิดชอบ ไม่ใช่ท่าน!”
“แต่เขาเป็นหมอเทวดาที่ข้าเชิญมา” เทียนเซียวพูดอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย
หัวหน้าผู้ดูแลรู้สึกอึดอัดใจอยู่ไม่น้อย แต่ก็จัดการลู่เฉินไม่ได้ จึงคิดอยู่สักพัก แล้วจ้องมองเทียนเซียวกับลู่เฉิน “อยากเข้าไปก็ได้ แต่ต้องพิสูจน์ก่อนว่าเขาเป็นหมอเทวดาตัวจริงหรือไม่!”
“พิสูจน์?” เทียนเซียวไม่เข้าใจว่าหมายความว่าอะไร
หัวหน้าผู้ดูแลหยิบขวดสุราออกมาหนึ่งขวด “นี่คือสุราพิษขั้นสวรรค์เก้าดาราของโรงหมักสุราเรา มันมีชื่อ ‘สามหยดแห่งห้วงฝัน’ หากเขาเป็นหมอเทวดาตัวจริง ก็ให้เขาดื่มสิ่งนี้ลงไป ถ้าสามารถฟื้นคืนสติได้ภายในหนึ่งก้านธูป ก็จะเป็นการพิสูจน์ว่าเขาเป็นหมอเทวดาตัวจริง”
ผู้คนได้ยินคำว่าสามหยดแห่งห้วงฝันแล้ว ต่างก็พากันเบิกตาโพลง
บางคนถึงกับตะลึงงัน “หากดื่มเหล้านี้เข้าไป ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับฮว่าเสิน ถ้าไม่ถึงหนึ่งเดือนก็ตื่นขึ้นมาไม่ได้หรอก”
“หัวหน้าผู้ดูแลตั้งใจจะกลั่นแกล้งเขาชัด ๆ”
“ใช่แล้ว!”
เทียนเซียวรีบร้อนพูดขึ้นมา “หัวหน้าผู้ดูแล เจ้าจงใจหาเรื่องชัด ๆ!”
“ท่านไม่ใช่บอกว่าเขาเป็นหมอเทวดาหรือ? งั้นก็ให้เขาลองดูสักหน่อยจะเป็นไรไป?” หัวหน้าผู้ดูแลหัวเราะขึ้นมา
ผู้คนฟังแล้วรู้สึกว่ามีเหตุผล แต่เทียนเซียวทราบว่าเหล้านี้ไม่ธรรมดา จึงอยากปฏิเสธ ทว่าลู่เฉินกลับเอ่ยปากขึ้น “ดื่มเหล้านี้ไปแล้วจะผ่านไปได้ใช่หรือไม่?”
“ถูกต้อง ถ้าตื่นขึ้นมาได้ภายในหนึ่งก้านธูป ข้าก็จะให้เจ้าเข้าไป” หัวหน้าผู้ดูแลพูดอย่างฉะฉาน
ลู่เฉินฟังแล้วยิ้มออกมา “ได้ งั้นข้าจะลองดูให้ดี”
พูดจบ ชายหนุ่มก็โบกมือครั้งหนึ่ง ขวดเหล้านั้นลอยมาถึงตรงหน้าลู่เฉิน
หัวหน้าผู้ดูแลไม่คาดว่าลู่เฉินจะหยิบไปได้ แต่เขาก็สงบสติอารมณ์ลงได้อย่างรวดเร็ว แล้วพูดว่า “สามหยด ต้องใช้เกินสามหยดขึ้นไป ถึงจะนับ”
“สามหยดหรือ? น้อยเกินไปแล้ว” ลู่เฉินพูดจบก็ดื่มเหล้าขวดเล็กนั้นหมดทั้งขวด ต่อหน้าต่อตาทุกคนเลยทีเดียว
เทียนเซียวพูดตะกุกตะกักขึ้นมาทันที “ผู้อาวุโส ท่าน… ท่านรีบคายออกมาเร็วเข้า!”
ทุกคนต่างพากันเบิกตาโพลง และบางคนยังพูดว่า “เขาบ้าไปแล้วหรือ?”
บางคนยังพูดด้วยสีหน้างุนงงว่า “เหล้านี้เพียงแค่สามหยดก็หลับไม่ตื่น สิบหยดเอาชีวิต แล้วทั้งขวดเนี่ย… คาดว่าวิญญาณคงพังพินาศหมดสิ้นแล้ว”
“เรื่องนั้นยังต้องพูดอีกหรือ?”
ขณะนี้ทุกคนที่อยู่ในสถานที่แห่งนั้น ต่างคิดว่าลู่เฉินตายแน่แล้ว แม้แต่หัวหน้าผู้ดูแลก็มองไปทางลู่เฉิน ด้วยสายตาเย็นชาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน “ไอ้หนู ความกล้าหาญของเจ้านั้น ข้าขอชื่นชมจริง ๆ แต่ความกล้าหาญมักจะเป็นสิ่งที่เอาชีวิตเจ้าไปนั่นแหละ!”
YOU MAY ALSO LIKE
