ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 809 ผู้ดูแลบ้านนี้จะลอบสังหารเจ้านายหรือ?

บทที่ 809 ผู้ดูแลบ้านนี้จะลอบสังหารเจ้านายหรือ?

ชายชราคนนี้ก็คือหัวหน้าผู้ดูแลนั่นเอง แต่ลู่เฉินรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง ว่าทำไมผู้ดูแคนนี้ถึงมีท่าทาง ‘สูงส่งเหนือใคร’ เช่นนี้

เทียนเซียวเห็นคนผู้นี้ก็รู้สึกไม่พอใจ “หัวหน้าผู้ดูแล ทำไมท่านถึงมาช้านัก?”

“คุณชายหก ไม่มีใครบอกท่านหรือว่า ข้ากำลังยุ่งอยู่กับงานเลี้ยงชิมสุราอยู่?” หัวหน้าผู้ดูแลไม่มีท่าทีของผู้ดูแลเลยแม้แต่น้อย กลับพูดจาราวกับผู้ใหญ่ตำหนิผู้น้อย

เทียนเซียวรู้ว่าเถียงไม่ได้ จึงเอ่ยปากขึ้นว่า “ข้าจะพาผู้อาวุโสท่านนี้ขึ้นเขา”

เมื่อทุกคนได้ยินว่าเทียนเซียวเรียกลู่เฉินว่าผู้อาวุโส คนที่อยู่ในสถานที่แห่งนั้นต่างตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะขึ้นมา ส่วนหัวหน้าผู้ดูแลยิ่งขมวดคิ้วแน่น “คุณชายหก ท่านกำลังล้อเล่นหรือ?”

“ข้าไม่ได้ล้อเล่น สิ่งที่ข้าพูดเป็นเรื่องจริงทั้งสิ้น” เทียนเซียวพลันร้อนใจขึ้นมา

“เช่นนั้นคุณชายหก ท่านช่วยบอกหน่อยได้หรือไม่ว่า จะพาเขาขึ้นเขาไปทำอะไร?” หัวหน้าผู้ดูแลถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“เขาสามารถรักษาโรคของข้าได้ ดังนั้นข้าจึงจะพาเขาขึ้นเขาไปพบท่านพ่อ” เทียนเซียวอธิบาย

หลังพูดออกไปเช่นนี้ ทุกคนก็หัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง เทียนเซียวมององครักษ์เหล่านั้นครู่หนึ่ง จากนั้นองครักษ์เหล่านั้นก็สงบลงทันที ทว่าหัวหน้าผู้ดูแลกลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังกล่าวว่า “คุณชายหก ท่านบอกว่าเขารักษาโรคให้ท่านได้หรือ?”

“ใช่!”

“เขาเป็นคนพูดเอง หรือท่านคิดเอาเอง?” หัวหน้าผู้ดูแลซักถามขึ้น

“เรื่องนี้…” เทียนเซียวไม่รู้จะอธิบายอย่างไร

ในขณะนั้นเอง ลู่เฉินเอ่ยปากขึ้น “เป็นข้าพูดเอง”

องครักษ์เหล่านี้ไม่กล้าทำอะไรเกินเลยต่อคุณชายหก แต่ลู่เฉินเป็นคนนอก พวกเขาจึงวางใจขึ้น นอกจากนี้บางคนยังเยาะเย้ยขึ้นมาอีก “ไอ้หนู ถ้าโรคของคุณชายหกรักษาได้ง่ายขนาดนั้น ผู้อาวุโสของโรงเหล้าฟ้าเหมันต์พวกข้า คงรักษาหายไปนานแล้ว จะต้องรอถึงตาเจ้าหรือ?”

“ใช่!”

“ไอ้หนู เจ้าไม่ใช่คนหลอกลวงหรอกนะ?”

ภายในชั่วพริบตา ทุกคนต่างคิดว่าลู่เฉินเป็นคนหลอกลวง แต่เทียนเซียวรู้ว่าลู่เฉินไม่ใช่ จึงพูดกับทุกคนว่า “เขาไม่ใช่!”

แต่ไม่มีใครเชื่อ ส่วนหัวหน้าผู้ดูแลกลับมองไปยังลู่เฉินอย่างเย็นชา “ไอ้หนู ถ้าเจ้าไม่อยากตาย ก็รีบออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”

“ตาย?” ลู่เฉินยิ้มเล็กน้อย

ทุกคนไม่คาดว่าลู่เฉินจะยังกล้ายิ้มออกมา

หัวหน้าผู้ดูแลยิ่งมองไปยังลู่เฉินอย่างเย็นเฉียบ “ไอ้หนู เจ้าคิดว่าข้าล้อเล่นกับเจ้าหรือ?”

“ข้ามาด้วยความหวังดีเพื่อช่วยเหลือ ถ้าพวกท่านไม่เชื่อ ข้าจะไปก็แล้วกัน” ลู่เฉินพูดจบก็หันหลังจากไป

ทุกคนคิดว่าลู่เฉินถูกขู่จนหนีไป แต่เทียนเซียวตามติดเขา อีกทั้งยังคว้าแขนของลู่เฉินไว้ “ท่านไปไม่ได้นะ”

“แต่คนที่นี่ของพวกเจ้าไม่ต้อนรับข้า” ลู่เฉินตอบ

เทียนเซียวพลันร้อนใจขึ้นมา เขาหันไปมองหัวหน้าผู้ดูแล “หัวหน้าผู้ดูแล ถ้าเจ้าไม่ยอมให้ข้าพาคนขึ้นไป ข้าจะตายตรงนี้ทันที และเมื่อถึงเวลาท่านพ่อของข้าลงโทษขึ้นมา ข้าก็อยากดูว่าเจ้าจะรับผิดชอบได้อย่างไร”

ทุกคนสูดหายใจเข้าลึก ทว่าหัวหน้าผู้ดูแลไม่ใช่คนที่จะถูกข่มขู่ได้ง่าย ๆ จึงพูดอย่างเย็นชา “คุณชายหก โปรดสำรวมด้วย!”

เทียนเซียวไม่สนใจเขา แต่หยิบเม็ดยาออกมาเม็ดหนึ่ง และเม็ดยานั้นก็เปล่งประกายเปลวไฟวาววับ

เมื่อเห็นเม็ดยานี้ องครักษ์รอบข้างต่างตกใจ ส่วนหัวหน้าผู้ดูแลขมวดคิ้ว “คุณชายหก ท่านรู้ผลที่ตามมาหรือไม่?”

“ข้าจะตายอยู่แล้ว ข้าจะสนใจอะไรอีกกัน!” เทียนเซียวตะโกนด้วยความเดือดดาล

หัวหน้าผู้ดูแลทราบดีว่าวิธีเดียวในตอนนี้ คือจัดการลู่เฉินให้เรียบร้อย เพราะหากทำเช่นนั้นเทียนเซียวก็จะไม่ถูกล่อลวงอีกต่อไป จึงพูดอย่างเย็นชา “จับเจ้าหนูคนนั้นให้ข้า”

“ขอรับ!” องครักษ์ตอบอย่างพร้อมเพรียง แล้วต่างเตรียมลงมือ

เทียนเซียวตกใจมาก พร้อมรีบตะโกน “หยุด!”

แต่ไม่มีใครฟังเขา กลับฟังหัวหน้าผู้ดูแลแทน ดังนั้นการโจมตีนับไม่ถ้วนจึงพุ่งตรงไปยังลู่เฉิน

ทุกคนคิดว่าลู่เฉินจะถูกสังหารอย่างง่ายดาย แต่ชายหนุ่มกลับเหมือนเงาลวง หายไปจากตำแหน่งเดิมในพริบตา และเมื่อปรากฏตัวอีกครั้ง ก็ยืนอยู่ไม่ไกลนอกอาณาเขตค่ายกล เขาจ้องมองทุกคนแล้วพูดว่า “ข้าเป็นคนที่ไม่ชอบหาเรื่อง แต่ถ้าใครมาหาเรื่องข้า งั้นข้าก็จะไม่เกรงใจ!”

ทุกคนค่อนข้างตกใจ เพราะพวกเขาไม่คิดว่าลู่เฉินจะไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย

หัวหน้าผู้ดูแลไม่สนใจเรื่องเหล่านี้ เพียงแค่ส่งจิตสั่งการ เถาวัลย์ดินนับไม่ถ้วนก็ทะลุขึ้นมาจากใต้ดิน อีกทั้งยังเปล่งแสงสีเขียวอันทรงพลังวาววับ แม้กระทั่งพันรัดลู่เฉินไว้ในชั่วพริบตา

องครักษ์ต่างส่งเสียงโห่ร้องยินดีทีละคน

เทียนเซียวพูดด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง “หัวหน้าผู้ดูแล ท่านจะให้ข้าใช้ยานี้จริง ๆ หรือ?”

“ท่านหกน้อย รักษาศักดิ์ศรีหน่อย!” หัวหน้าผู้ดูแลส่งจิตสำนึกออกมาเพียงครั้งเดียว ยาเม็ดนั้นก็ถูกเขาเก็บไปแล้ว ทำให้ในมือของเทียนเซียวไม่มีเม็ดยาอีกต่อไป

เทียนเซียวตกใจจนหน้าซีด “คืนมาเร็ว!”

“ท่านหกน้อย รอให้ข้าจัดการกับเขาก่อน ท่านก็จะได้ยอมรับความจริง” หัวหน้าผู้ดูแลพูดจบก็เริ่มสั่งให้เถาวัลย์ดินเหล่านั้น รัดแน่นขึ้นทีละเส้น

ทุกคนคิดว่าลู่เฉินจะต้องตาย ขณะที่เทียนเซียวตาแดงก่ำและตะโกน “หยุด หยุดมือ!”

แต่หัวหน้าผู้ดูแลไม่สนใจเขาเลย ยังคงโจมตีลู่เฉินต่อไป

ทว่าเพียงครู่เดียว เถาวัลย์ดินเหล่านั้นก็ถูกดูดแห้งจนหมด เหลือเพียงกองเถาวัลย์แห้งเหี่ยว ร่วงหล่นกระจัดกระจายไปทั่ว ส่วนลู่เฉินนั้นไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย

เทียนเซียวเห็นดังนั้นก็ตื่นเต้น จนอดไม่ได้ที่จะตะโกน “เห็นหรือไม่ว่าเขาเก่งขนาดไหน!”

เหล่าองครักษ์ต่างตกตะลึง เพราะพวกเขาไม่คิดว่าลู่เฉินจะสามารถต้านทาน การโจมตีของหัวหน้าผู้ดูแลได้ ขณะที่หัวหน้าผู้ดูแลจ้องมองลู่เฉินด้วยสายตาเย็นชา “ไอ้หนู เจ้าเป็นใคร?”

“สำคัญมากหรือ?” ลู่เฉินพูดอย่างเกียจคร้าน

“ไอ้หนู ถ้าเจ้าไม่อยากตายก็ตอบมาซะดี ๆ ไม่งั้นข้าจะทำให้เจ้าตายไม่เหลือซาก!” หัวหน้าผู้ดูแลข่มขู่ลู่เฉิน

องครักษ์เหล่านั้นก็พากันโห่ร้องยุแหย่

เทียนเซียวจึงตะโกนใส่หัวหน้าผู้ดูแล “หัวหน้าผู้ดูแล เจ้าหยุดมือเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นข้าจะไปหาท่านพ่อแล้วฟ้องท่าน!”

“ข้าทำเพื่อความปลอดภัยของโรงเหล้าฟ้าเหมันต์ ดังนั้นเมื่อท่านประมุขทราบ ย่อมจะต้องสนับสนุนข้าอย่างแน่นอน” หัวหน้าผู้ดูแลพูดออกมาอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใดเลย

เทียนเซียวโกรธจนแทบบ้า แต่กลับทำอะไรไม่ได้ ขณะที่หัวหน้าผู้ดูแลหันไปมองลู่เฉิน “ไอ้หนู อย่าคิดว่าเจ้าล่อลวงคุณชายหกได้แล้ว จะไม่เห็นพวกข้าอยู่ในสายตาได้”

“เจ้าคิดว่าพวกเจ้าจัดการข้าได้หรือ?” ลู่เฉินพูดอย่างดูถูก

หัวหน้าผู้ดูแลเห็นลู่เฉินโอหังถึงเพียงนี้ ก็ถลึงตาขึ้นทันที “เจ้าคิดว่าข้าล้อเล่นกับเจ้าหรือ?”

“ข้าเองก็ไม่ได้ล้อเล่นกับเจ้าเช่นกัน”

“งั้นอย่าโทษข้าว่าไม่ปรานี!” หัวหน้าผู้ดูแลพูดจบ ก็มีแสงสีเขียวเรืองรองบนร่าง จากนั้นแสงสีเขียวเหล่านั้นก็กลายเป็นใบไม้สีเขียวนับไม่ถ้วน แล้วโปรยลงรอบตัวลู่เฉินทีละใบ

ไม่เพียงเท่านั้น ใบไม้สีเขียวเหล่านี้ยังระเบิดออกทีละใบ

หลังจากนั้นสิ่งประหลาดลึกลับสีเขียว ก็กักขังชายหนุ่มไว้ในบริเวณนั้น

เมื่อเห็นสิ่งประหลาดลึกลับนี้ ทุกคนต่างคิดว่าลู่เฉินต้องตายแน่แล้ว

เทียนเซียวตกใจจนสุดขีด “วิชาใบไม้!”

“ถูกต้อง!” หัวหน้าผู้ดูแลพูดอย่างเย็นชา

เทียนเซียวร้อนใจขึ้นมา “หัวหน้าผู้ดูแล การที่เจ้าทำแบบนี้จะฆ่าเขาให้ตายนะ”

“ข้าเพิ่งให้โอกาสเขาไป แต่เขากลับไม่ซื่อสัตย์เอง อีกทั้งยังกล้ามาอวดดีขนาดนี้!” หัวหน้าผู้ดูแลพูดอย่าง “สูงส่งเหนือคนอื่นเหลือเกิน”

เทียนเซียววิ่งไปยังบริเวณที่ลู่เฉินอยู่ แล้วข่มขู่หัวหน้าผู้ดูแล “ถ้าเจ้าคิดจะใช้วิชาใบไม้ระเบิดฆ่าเขาล่ะก็ เช่นนั้นก็ระเบิดข้าไปพร้อมกันเลยสิ!”

หัวหน้าผู้ดูแลพูดด้วยน้ำเสียงมืดหม่น “คุณชายหก ถ้าท่านทำแบบนี้ ข้าจะพลาดไปโดนท่านได้ง่ายมากเลยนะ!”

“งั้นก็มาเลย ข้าอยากดูนักว่าเจ้าจะกล้าหรือไม่!” เทียนเซียวโกรธจนหน้าแดงก่ำ

องครักษ์ที่ยืนมุงดูอยู่ต่างกระซิบกระซาบกัน ส่วนหัวหน้าผู้ดูแลตัดใจอย่างเหี้ยมเกรียม “ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะไม่เกรงใจอีกต่อไปแล้ว!”