ตำนานราชาแห่งทหารรับจ้าง - ตอนที่ 81: กิสเลน ปะทะ วิคเตอร์ (2) (สู้กันทั้งตอน มันส์)
“ไอ้เศษสวะ!”
วิคเตอร์กัดฟันแน่นขณะยันตัวลุกขึ้นยืน
ใบหน้าและร่างกายของเขาเต็มไปด้วยแผลไหม้ ความร้อนจากเปลวเพลิงแผดเผาทุกอณูของผิวหนังจนแทบทนไม่ไหว
เกราะที่เคยปกป้อง ตอนนี้กลับกลายเป็นภาระที่หนักอึ้งยิ่งกว่าความช่วยเหลือ
แม้กระทั่งดาบในมือ ก็ดูเหมือนจะบิดงอได้ในอีกไม่กี่ครั้งที่มันปะทะกัน
เขาพยายามระดมพลังมานาเพื่อกดความร้อนเอาไว้ แต่สภาพเช่นนี้จะไม่ทนได้นานอีก
เขาต้องจัดการกับไอ้บัดซบนี่ให้เร็วที่สุด และหนีออกไปจากที่นี่
“ข้าจะฆ่าเจ้า แล้วจะเชือดคอคนอื่น ๆ ที่เหลือด้วย”
วิคเตอร์มองกิสเลนด้วยสายตาเต็มไปด้วยความอาฆาตขณะเอื้อมมือไปที่เอว
ฟึ่บ…
โดยไม่ลังเล เขาดึงมีดสั้นออกมา ตวัดคมมีดผ่านข้อต่อของเกราะ ก่อนจะถอดชิ้นส่วนเกราะออกทีละชิ้น
เคร้ง เคร้ง
เมื่อไร้เกราะที่เป็นภาระ วิคเตอร์ยืดตัวตรง ร่างกายเบาขึ้นอย่างชัดเจน เขาเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน
“รอข้าถอดเกราะซะด้วย อย่างน้อยเจ้าก็มีมารยาทอยู่บ้าง”
กิสเลนยืนประจันหน้าด้วยสายตาเยือกเย็น ก่อนตอบกลับอย่างเฉยชา
“หากข้าฆ่าเจ้าทั้งที่เจ้ากำลังถอดเกราะ เจ้าคงใช้ข้ออ้างในปรโลกว่าความพ่ายแพ้นั้นไม่ได้มาจากฝีมือ แต่เพราะข้าไร้เกียรติในสนามรบ”
“หยิ่งผยองจริงๆ…”
วิคเตอร์คำรามเบา ๆ ก่อนที่พลังมานาจะไหลเข้าสู่ดาบของเขา
ในพื้นที่อาบแสงแดงจากเปลวเพลิง ดาบของวิคเตอร์ถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีน้ำเงินเจิดจ้า
ประกายแสงที่พราวไสว บ่งบอกถึงฝีมือและความชำนาญที่แท้จริงของอัศวินผู้มากประสบการณ์
“หึ อย่างน้อยเจ้าก็ต้องมีพลังขนาดนั้นแหละ”
ดวงตาของกิสเลนลุกโชนด้วยเปลวไฟสีแดงฉาน มันไม่ได้มีแค่ความโกรธ แต่เต็มไปด้วยพลังที่ล้นทะลัก
“แบบนี้สิ ถึงจะสนุกเวลาข้าบดขยี้เจ้าให้แหลกคามือ”
ครืน!
พลังจาก สามแกนพลัง ของกิสเลนปะทุออกมาพร้อมกัน รัศมีแห่งพลังงานหนักหน่วงแผ่กระจาย ดาบในมือของเขาถูกย้อมด้วยสีแดงลึกล้ำดุจโลหิต
วิคเตอร์มองภาพนั้นด้วยความตกใจจนพูดไม่ออก
“เจ้ามีพลังแบบนี้ได้ยังไง… ข้อมูลของเรามันผิดพลาดไปมากขนาดนี้เลยเหรอ?”
กิสเลนหัวเราะเบา ๆ มุมปากยกขึ้นอย่างเย้ยหยัน
“ไปถามนายของเจ้าในนรกสิ… อ้อ แต่เขาจะตามไปทีหลังนะ เจ้าคงต้องรออีกสักพัก น่าเบื่อหน่อยล่ะสิ”
“ข้าจะฉีกปากเจ้าให้ขาดเป็นชิ้น ๆ!”
ตูม!
ในเสี้ยววินาที ระยะห่างระหว่างพวกเขาหายไปทันที ดาบทั้งคู่ปะทะกันเสียงดังสนั่น
แรงปะทะรุนแรงจนเปลวไฟรอบ ๆ สั่นสะเทือน ก่อนแตกกระจายออกเหมือนคลื่น
“แค่นี้เหรอ? ใส่แรงมาอีกสิ สุนัขรับใช้ของแฮโรลด์”
“หุบปากไปซะ ไอ้เศษสวะ!”
กรอด…
วิคเตอร์กัดฟันแน่น พยายามต้านพลังมหาศาลที่ไหลออกมาจาก สามแกนพลัง ของกิสเลน
ถึงร่างกายเขาจะเต็มไปด้วยบาดแผลและถูกเผาไหม้จนแทบยืนไม่ไหว แต่พลังมานาของเขายังไหลราวกับไม่มีที่สิ้นสุด
นี่คือความแข็งแกร่งและความอดทนที่พิสูจน์ได้ว่าเขาสมกับฉายาอัศวินผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนเหนือ
กิสเลนยอมรับในใจถึงความอึดของอีกฝ่าย แต่ในขณะเดียวกัน วิคเตอร์กลับเต็มไปด้วยความสงสัย
‘ถ้าหมอนี่ไม่ได้ซ่อนพลังนี้ไว้ตั้งแต่แรก… มันต้องมีบางอย่างที่ช่วยให้เขาใช้พลังแบบนี้ได้’
การยกระดับใครสักคนขึ้นมาถึงขนาดนี้ได้โดยไม่ให้โลกจับตามอง—มันไม่ใช่สิ่งที่ทำได้ในดินแดนห่างไกลไร้ชื่ออย่าง เฟอร์เดียม แน่นอน
วิคเตอร์เชื่อว่ากิสเลนคงใช้เวทมนตร์หรือกลลวงบางอย่างที่ช่วยเพิ่มพลังของเขาในช่วงเวลาสั้น ๆ
“เจ้าเล่นกลอะไรอยู่กันแน่?!”
ฟุ่บ!
กิสเลนยกดาบขึ้นในแนวตั้ง รับการโจมตีของวิคเตอร์
เคร้ง!
แรงปะทะมหาศาลทำให้ร่างของเขายกลอยขึ้นจากพื้นเล็กน้อยก่อนจะลื่นไถลไปด้านข้าง
ฝ่ามือของเขารู้สึกชาไปหมด
‘สมกับเป็นหมอนี่…ไม่ง่ายเลย’
แม้กิสเลนจะฝึกฝนและสะสมมานามาอย่างต่อเนื่อง แต่ปริมาณมานาที่เขามีอยู่ยังห่างชั้นจากวิคเตอร์
พลังมานาของวิคเตอร์นั้นมากมายมหาศาลจนยากจะเชื่อ
การที่วิคเตอร์สามารถต้านทานพลังของกิสเลนได้ แม้เขาจะปลดปล่อยพลังจาก สามแกนพลัง ออกมาเต็มที่แล้ว แสดงให้เห็นถึงความใส่ใจของแฮโรลด์ที่บ่มเพาะวิคเตอร์มาอย่างดี
ฟู่!
ก่อนที่กิสเลนจะตั้งหลักได้ วิคเตอร์ก็บุกเข้าประชิดอีกครั้ง ดาบในมือของเขาฟาดฟันลงมา
เคร้ง!
กิสเลนยกดาบขึ้นทันรับการโจมตีได้อีกครั้ง
แรงกดดันมหาศาลจากดาบของวิคเตอร์ผลักร่างของกิสเลนให้จมลงไปในพื้นดิน
กล้ามเนื้อทั่วร่างกายของเขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
แต่แทนที่เขาจะยอมแพ้ กิสเลนกลับยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาววับ
“ข้าคิดมาตลอดว่าเจ้านั้นมีฝีมือพอตัวในเรื่องพละกำลัง”
“อะไรนะ?”
“เพราะข้าก็ชอบการต่อสู้ด้วยพลังเหมือนกัน”
กิสเลนหมุนตัวดุจพายุ พลังมหาศาลหนุนส่งดาบในมือที่ฟาดลงมาอย่างไร้ปรานี
เคร้ง!
วิคเตอร์ต้องยกดาบขึ้นต้านรับจากด้านล่าง ร่างของเขาสั่นสะเทือนด้วยแรงปะทะ
เพียงชั่วพริบตา การต่อสู้ที่ดูเหมือนเหนือการควบคุมของกิสเลนกลับพลิกผัน—ตอนนี้เขากลายเป็นฝ่ายรุก
กิสเลนไม่ปล่อยให้โอกาสนั้นสูญเปล่า เขาฟาดดาบซ้ำลงมาอย่างต่อเนื่อง ไม่เว้นจังหวะให้วิคเตอร์ตั้งหลัก
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
แรงปะทะของดาบทั้งสองปลิดเปลือกพื้นดินใต้เท้า ทั้งคู่ถูกแรงระเบิดของพลังสะท้อนออกไป แต่ก็กลับเข้าสู่สมรภูมิได้ในชั่ววินาที
“ไอ้สารเลว!”
วิคเตอร์คำราม เขารวบรวมมานาทั้งหมดที่เหลืออยู่ ดาบในมือเปล่งแสงสีน้ำเงินเจิดจ้าราวกับจะฉีกฟ้าทะลายดิน
ในขณะเดียวกัน ออร่าสีแดงลึกล้ำแผ่กระจายออกมาจากดาบของกิสเลน กลุ่มควันสีแดงเข้มลอยคละคลุ้งรอบตัวเขา แสดงถึงพลังแห่ง สามแกนพลัง ที่ปลดปล่อยจนถึงขีดสุด
ครืนนนน…
เสียงสะท้านของมานาทั้งสองฝ่ายปะทะกันจนแม้แต่เปลวไฟที่ลุกโชนโดยรอบยังถูกผลักร่นออกไป ราวกับพลังทั้งสองได้สร้างเวทีการต่อสู้ของพวกมันเอง
ทุกการโจมตีเป็นดั่งคำประกาศของผู้ยิ่งใหญ่—ทั้งสองไม่มีใครยอมใคร
ตูม!
เสียงการปะทะครั้งล่าสุดดังกึกก้อง ไม่ใช่เพียงเหล็กกระทบเหล็ก แต่เป็นพลังอันไร้ขอบเขตของจิตวิญญาณที่ปะทะกันกลางสนามรบ
กิสเลนยิ้มเยาะ ดวงตาของเขาลุกวาว
“นี่หรือ…สิ่งที่เจ้ามีทั้งหมด?”
วิคเตอร์กัดฟัน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
“ข้าจะบดขยี้เจ้าให้แหลกคามือ! ข้าจะเป็นผู้เดียวที่ยืนหยัดได้ในสนามรบนี้!”
พลังมานาที่รวมตัวกันรอบตัวพวกเขาเริ่มบิดเบี้ยว ราวกับธรรมชาติกำลังโค้งงอไปตามแรงแห่งความมุ่งมั่นของทั้งสอง
การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่เพื่อชัยชนะ แต่เป็นการตัดสินชะตากรรมของทุกสิ่งรอบตัว!
พลังมานาที่พันตวัดจนแน่นขนัดทำให้ทั้งคู่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วในพื้นที่จำกัด
ตูม!
ทุกย่างก้าวของพวกเขาทำให้พื้นระเบิดแตกกระจาย
ตอนนี้ ทั้งกิสเลนและวิคเตอร์ต่างโฟกัสเพียงสิ่งเดียว—เอาชีวิตของอีกฝ่าย
ตูม! ตูม! ตูม!
หลังการปะทะที่รวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ วิคเตอร์เริ่มถอยร่นทีละน้อย
มันเหมือนผ่านไปนับร้อยการปะทะ—เร็วจนสายตาธรรมดาไม่อาจตามทัน
“อะ-อะไรกัน…เรื่องนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง…?”
แม้พลังความเร็วและแรงปะทะจะใกล้เคียงกัน แต่ความต่างของทักษะกลับชัดเจน
ทุกครั้งที่กิสเลนได้รับบาดแผล วิคเตอร์ต้องแลกด้วยสองแผลของตัวเอง จากนั้นก็เพิ่มเป็นสามแผล แล้วกลายเป็นสี่
การโจมตีของกิสเลนยิ่งแปลกประหลาดและคาดเดาได้ยากขึ้นทุกที
“เป็นไปได้ยังไง…คนอย่างเจ้าจะเหนือข้าได้! ข้ายอมรับไม่ได้!”
“ตลกดี ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ข้าต้องการการยอมรับจากเจ้า?”
วิคเตอร์คำรามด้วยความโกรธ เงื้อดาบขึ้นฟาดลงด้วยพลังทั้งหมดของเขา
การโจมตีครั้งนี้ราวกับจะผ่าโลกเป็นสองส่วน หากมันกระทบเข้าที่เป้าหมาย
แต่สำหรับกิสเลนแล้ว การโจมตีนี้ช่างง่ายดายที่จะหลบหลีก
ฉึก!
กิสเลนไม่พลาดจังหวะ ช่องว่างที่เปิดขึ้นนั้นคือโอกาสทอง
เขาพุ่งดาบไปข้างหน้าอย่างเฉียบคม ดาบของเขาบิดเบี้ยวในมุมที่คาดไม่ถึงก่อนจะเจาะเข้าอกวิคเตอร์ ใกล้หัวใจ
“อั่ก!”
วิคเตอร์เซถอยหลัง มือกุมอกแน่น เลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุด
ใบหน้าของกิสเลนแข็งกร้าวขึ้นทันที
‘มันยังไม่จบ…’
ผลกระทบจากการปลดปล่อยพลัง สามแกน เริ่มแสดงผล
มานาที่หมุนวนอย่างรุนแรงในร่างของเขาเริ่มเกินกว่าที่เขาจะควบคุมได้ กล้ามเนื้อเริ่มฉีกขาด กระดูกบิดเบี้ยว
หากปล่อยไว้แบบนี้ เขาจะล้มลงก่อนที่จะสังหารศัตรูได้
สัมผัสถึงบางอย่างไหลออกมา กิสเลนยกมือเช็ดใต้จมูก นิ้วของเขาเปื้อนเลือดสีแดงฉาน
ร่างกายของเขามาถึงขีดจำกัดแล้ว
หากยังคงต่อสู้อย่างนี้ เลือดจะเริ่มไหลออกจากหู ปาก และดวงตาของเขาในไม่ช้า
วิคเตอร์ที่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของกิสเลนก็เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้า
“ฮ่าๆๆ! ข้ารู้แล้วว่ามันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล เจ้านี่มันใช้กลโกงสินะ พลังของเจ้ามาจากการเผาผลาญชีวิตตัวเองใช่ไหม? หรือจะเป็นมนต์ดำ?”
กิสเลนยักไหล่และตอบอย่างเย้ยหยัน “เจ้าฉลาดนี่ แล้วไงล่ะ? จะวิ่งหนีไปลากเกมต่อหรือไง?”
“ไม่…นั่นไม่ใช่วิธีที่เหมาะสม ถ้าข้าทำแบบนั้น เจ้าก็อาจออมแรงไว้ ข้าคิดว่าข้าจะเร่งให้เจ้าถึงขีดจำกัดให้เร็วยิ่งขึ้นดีกว่า!”
ในฐานะนักรบผู้ชำนาญ วิคเตอร์จับสังเกตถึงสภาพร่างกายที่ถดถอยของกิสเลนได้ในทันที และเขาก็รู้ว่าควรทำอะไร
แม้ว่าบาดแผลที่หน้าอกจะลึก แต่เขายังพอต้านทานไหวและพร้อมสู้ต่อ
“ทุกอย่างเริ่มชัดเจนแล้ว… เจ้านี่แหละที่เป็นตัวปัญหามาตลอด เจ้าเป็นคนจัดการแฟรงค์ใช่ไหม? แน่นอนสิ! คนอย่างแฟรงค์ไม่มีทางรับมือเจ้าได้แน่!”
วิคเตอร์หัวเราะอย่างสะใจ
ในที่สุดเขาก็เข้าใจที่มาของความหงุดหงิดและความล้มเหลวของตนเอง
ทั้งฮาโรลด์ ที่ปรึกษา หรือแม้แต่สายลับก็ไม่มีใครรู้ถึงตัวแปรที่ซ่อนอยู่เช่นกิสเลน
“ข้าจะตัดหัวเจ้าไปถวายท่านเคานต์ จากนั้นข้าก็จะได้รับโอกาสอีกครั้ง!”
กิสเลนหัวเราะเยาะและตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“อย่าหลงตัวเองไปนักเลย คิดหรือว่าหัวของใครกันแน่ที่จะถูกตัด? เจ้าคิดว่าจะได้กลับไปอย่างนั้นเหรอ?”
ตูม!
ครั้งนี้ กิสเลนเป็นฝ่ายโจมตีก่อน พุ่งเข้าใส่วิคเตอร์พร้อมฟาดดาบลง
“ฮ่าฮ่า! มาเลย! พยายามฆ่าข้าดูสิ!”
วิคเตอร์รู้ว่าฝีมือของกิสเลนนั้นอยู่เหนือเขาไปอีกระดับหนึ่ง แต่เขาไม่แยแส
อีกไม่นานพลังของกิสเลนก็จะหมดลง แล้วเขาจะใช้ความเร็วและพลังที่เหลือบดขยี้อีกฝ่าย
ปัง!
ดาบทั้งสองปะทะกันอีกครั้ง
ต่างจากกิสเลนที่เน้นการโจมตีเต็มกำลัง วิคเตอร์กลับมุ่งเน้นแต่การป้องกัน
แม้บาดแผลของเขาจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แต่เขาก็ยังคงทนต่อไปได้ รอดจากการโจมตีที่อาจถึงตายไปได้อย่างหวุดหวิด
หากหลบไม่ได้ เขาก็ปล่อยให้บาดแผลเกิดขึ้นในจุดที่ไม่สำคัญของร่างกาย
“ฮ่าฮ่า! เจ้าโง่! เจ้าคิดว่าจะทนแบบนี้ได้นานแค่ไหน?”
แม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยเลือด แต่วิคเตอร์ก็ยังหัวเราะไม่หยุด
ในขณะที่รอยยิ้มบนใบหน้าของกิสเลนได้หายไปนานแล้ว
กัดฟัน!
กิสเลนกัดฟันแน่น
‘นี่คือจุดจบหรือ?’
ปลายดาบของเขาเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
วิคเตอร์ไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอย
“เจ้าจบสิ้นแล้ว!”
ปัง!
วิคเตอร์สวนกลับด้วยการโจมตีเต็มแรง
กิสเลนถอยอย่างรวดเร็ว แต่ร่างกายที่ถูกผลักดันถึงขีดสุดไม่สามารถรับแรงกระแทกได้อย่างเหมาะสม
เลือดเริ่มไหลซึมออกมาจากดวงตาและหูของเขา
“ลาก่อน ไอ้ขยะ!”
ปัง!
ดาบทั้งสองปะทะกันอีกครั้ง กิสเลนที่ไม่อาจต้านแรงได้ถูกผลักจนเซถอยหลัง
ในที่สุดเขาก็ทรุดตัวลงจนแทบจะล้มลงกับพื้น
“อัก!”
เลือดพุ่งออกจากปากของเขา
“ตายซะ!”
ชวืด!
ดาบของวิคเตอร์พุ่งเข้าหาคอของกิสเลนอย่างจัง
ในชั่วขณะนั้น กิสเลนยื่นมือซ้ายของเขา ซึ่งไม่ได้ถือดาบ ออกไปข้างหน้า
ตึง!
“หา?”
การโจมตีของวิคเตอร์หยุดชะงักไปชั่วครู่ ราวกับว่ามีบางอย่างมัดร่างกายของเขาไว้
“ลูกไม้ตื้นๆ!”
แกร๊ก!
วิคเตอร์ระดมมานาในร่างกาย ปลดพันธนาการลึกลับที่มัดเขาไว้อย่างง่ายดาย
ชวืด!
ดาบของเขาฟาดผ่านอากาศอีกครั้ง
มันเป็นการโจมตีที่สมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติในทุกกระบวนท่า
แต่แล้วมือซ้ายของกิสเลนก็บิดหมุนเล็กน้อย แค่ครึ่งรอบ
ปัง!
ดาบของวิคเตอร์พลาดเป้าหมายและกระแทกลงกับพื้นแทน
“หา?”
วิคเตอร์เบิกตากว้าง เขาแน่ใจว่าเป้าหมายของเขาคือศีรษะของกิสเลน แต่แรงลึกลับบางอย่างทำให้ท่าฟาดของเขาเบี่ยงไป
มันเป็นเพียงการรบกวนเล็กน้อย แทบจะไม่ส่งผลต่อการโจมตี
แต่ความผิดเพี้ยนเพียงเล็กน้อยนั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ดาบของเขาพลาดเป้า
“เวรเอ๊ย!”
วิคเตอร์เริ่มตื่นตระหนก เขาพยายามรวบรวมสมาธิและดึงดาบของเขากลับขึ้นจากพื้น
ฉึก!
แต่ทันใดนั้น ใบมีดเย็นเยียบก็แทงทะลุเข้าที่ลำคอหนาของเขา
“ค… แค่ก!”
เลือดและฟองสีแดงพุ่งออกจากบาดแผลและรอบๆ ใบดาบที่ปักอยู่
ดวงตาของวิคเตอร์เต็มไปด้วยความสับสน
ฉัวะ!
กิสเลนดึงดาบออก เลือดพุ่งกระจายจากลำคอของวิคเตอร์ที่ล้มลงกับพื้นหน้าแนบดิน
กิสเลนเตะเบาๆ ที่ร่างที่ยังคงกระตุกของวิคเตอร์ พลิกให้หงายขึ้น
“แคร่ก… ทำไม…?”
ไม่ว่าจะเป็นเพราะความดื้อรั้นที่จะมีชีวิตอยู่ หรือเพราะความคับแค้น วิคเตอร์ยังคงเกาะเกี่ยวลมหายใจสุดท้ายของเขาไว้
กิสเลนทรุดตัวลงยืนอีกครั้ง มองลงไปยังใบหน้าของวิคเตอร์
“คิดว่าตัวเองจะชนะทุกครั้งรึไง? เจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้าเป็นใคร นั่นแหละเหตุผลที่เจ้าแพ้ ไอ้โง่”
ใบหน้าเปื้อนเลือดของกิสเลนแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาวในสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
แม้ร่างกายของเขาจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด กล้ามเนื้อที่ตรากตรำจนถึงขีดจำกัด แต่ความสุขจากชัยชนะกลับกลบทุกความทุกข์
“ข้าจะชนะต่อไป ครั้งแล้ว ครั้งเล่า ไม่ว่าจะกี่ครั้ง ข้าจะกลืนกินพวกเจ้าให้หมด”
“……”
“ควรจะถือว่าโชคดีแล้ว อย่างน้อยเจ้าก็ได้ตายอย่างขาวสะอาดด้วยการซัดกันแบบลูกผู้ชาย”
กิสเลนกำดาบในมือที่เปื้อนเลือดแน่นอีกครั้ง แล้วฟาดลงมาอย่างรวดเร็ว
ฉัวะ!
YOU MAY ALSO LIKE
