ทะลุมิติพร้อมแอปเถาเปา โอ้ตาเฒ่า องค์หญิงอย่างเราขอเป็นเศรษฐี - ตอนที่ 187 ท่านนายอำเภอเข้าใจผิดแล้วกระมัง
ไม่ว่าจะเป็นเจียงต้าไห่หรือหวังกุ้ย ต่างคาดไม่ถึงว่านายอำเภอจะรับฟังคำพูดของอวิ๋นฉี่เยว่
ทุกคนต่างตกตะลึง โดยเฉพาะหวังกุ้ย นายอำเภอปลดตำแหน่งหัวหน้าหน่วยของเขาต่อหน้าสาธารณชน แล้วยังจะจับเขาขังคุก รอการพิจารณาคดีในภายหลัง!
เขาอยากจะอ้าปากแก้ต่าง แต่แก้มบวมจนอ้าปากไม่ขึ้น หัวใจของเขาเหมือนเรือที่ถูกพายุพัดจนพลิกคว่ำ เสากระโดงหัก เรือแตก ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางทะเล
เขาไม่เข้าใจว่าเกิดข้อผิดพลาดตรงไหน ที่จริงแล้ว เรื่องคนตาย ไม่ว่าจะเกี่ยวข้องกับพี่น้องตระกูลอวิ๋นหรือไม่ ก็เป็นแค่คำพูดของนายอำเภอเท่านั้น
จะเกี่ยวข้องหรือไม่ก็มีเหตุผลทั้งนั้น เกี่ยวข้องเพราะเป็นผู้ต้องสงสัย ไม่เกี่ยวข้อง เพราะไม่มีหลักฐานโดยตรงเรื่องนี้ไม่ได้ละเมิดกระเบียบ หรือขัดต่อกหมายแต่อย่างใด แต่เหตุใดนายอำเภอถึงไม่ให้เกียรติหลงจู๊ผู่เล่า?
หลงจู๊ผู่ไม่ได้บอกว่าตกลงกับนายอำเภอแล้วหรือ? ทั้งยังบอกอีกว่านายอำเภอผู้นี้เป็นคนฉลาดแกมโกง ไม่เคยขัดใจใคร แต่การกระทำในวันนี้ชัดเจนว่าไม่ให้เกียรติภัตตาคารฝูอวิ้น!
ต่อให้หวังกุ้ยมีสิบสมองก็ยังคิดไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น เหตุใดคนที่ควรจะถูกจับเข้าคุกถึงไม่เป็นอะไร แต่เขากลับถูกตบหน้า ถูกปลดจากตำแหน่ง แล้วยังถูกจับเข้าคุก!
ตอนนี้ความรู้สึกเดียวที่เขามีคือเสียใจ เสียใจที่ทำไมเขาถึงเกิดความโลภต้องการเงินของหลงจู๊ผู่และเจียงต้าไห่ ทำไมถึงโลภอยากได้ตำแหน่งเจ้าหน้าที่ทางการที่ไร้ซึ่งวี่แวว… น่าเสียดาย ที่โลกนี้ไม่มียาวิเศษแก้ความเสียใจขาย
“ใต้เท้า ข้าน้อยถูกใส่ร้ายขอรับ ข้าน้อยไม่ได้สมคบคิดกับหัวหน้า… หวังกุ้ย ข้าน้อยแค่เป็นห่วงหลานชายทั้งสอง อยากให้หวังกุ้ยปล่อยพวกเขาไป ข้าน้อยแค่มาไกล่เกลี่ย…”
กู่เหวินฮุยตวาดเสียงเย็น “อย่าได้โวยวาย! หากเจ้าไม่ได้รับความเป็นธรรม ข้าจะสอบสวนและให้ความยุติธรรมเอง”
เจียงต้าไห่ไม่กล้าพูดอีกต่อไป ได้แต่คุกเข่าตัวสั่นอยู่กับที่ เขาก็คิดไม่ตกว่าทำไมทุกอย่างถึงไม่เป็นไปตามแผน? ภัตตาคารฝูอวิ้นมีคนหนุนหลังไม่ใช่หรือ? หลงจู๊ผู่บอกว่าเขาจัดการกับทางนายอำเภอเรียบร้อยแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรไม่ใช่หรือ
ยิ่งไปกว่านั้น ลูกจ้างจากภัตตาคารฝูอวิ้นยังส่งสัญญาณมือให้พวกเขาแล้ว แสดงว่าหลงจู๊ผู่ตกลงกับนายอำเภอเรียบร้อยแล้ว แต่นี่มันดูไม่เหมือนว่าตกลงกันเรียบร้อยแล้วแม้แต่น้อย
จู่ๆ หัวใจของเจียงต้าไห่ก็ว้าวุ่น ในแง่หนึ่ง เขาคิดว่านายอำเภอคงไม่โง่เขลาถึงขั้นไปขัดใจเจ้าของผู้อยู่เบื้องหลังภัตตาคารฝูอวิ้น เพราะเขารู้ว่าสูตรเม่าไช่เป็นสิ่งที่ผู้อยู่เบื้องหลังภัตตาคารฝูอวิ้นต้องการ
แต่อีกแง่หนึ่งนายอำเภอสั่งให้ตบปากหวังกุ้ย จากนั้นก็ปลดหวังกุ้ยจากตำแหน่งหัวหน้าหน่วย ตอนนี้ยังจะสอบสวนเขาอีก…
นักชันสูตรถูกเชิญตัวมา หลังจากที่เขารายงานตัวกับนายอำเภอแล้ว เขาก็รีบสะพายหีบเครื่องมือเข้าไปในห้องโถงทันที หัวหน้าเจ้าหน้าที่ทางการและเจ้าหน้าที่สองคนก็เดินตามเข้าไปด้วย
อวิ๋นเจียวชะเง้อมองเข้าไปด้านในก็เห็นนักชันสูตรเปิดผ้าคลุมศพออกวางไว้ข้างๆ นักชันสูตรเปิดเสื้อผ้าของศพออก เผยให้เห็นร่างกายท่อนบนเขาก็ขมวดคิ้ว
“เหตุใดถึงไม่มีรอยจ้ำเลือด ไม่ได้บอกว่าตายมานานแล้วหรอกหรือ?”
เจ้าหน้าที่ทางการก็ถามว่า “สหาย ท่านหมายความว่าเวลาตายของศพมีปัญหากระนั้นหรือ?”
นักชันสูตรพยักหน้า “อืม ไม่มีรอยจ้ำเลือด” เขาสวมถุงมือแล้วกดลงบนผิวหนังของศพ “ร่างกายก็ไม่แข็งทื่อ น่าจะเพิ่งสิ้นใจไปไม่นาน”
จากนั้นเขาก็เปิดหีบไม้ที่เขาพกติดตัวมาหยิบมีดบางๆ ที่ดูคล้ายกับกริชแต่เรียวกว่าออกมา
“ชันสูตรก่อนแล้วกัน ดูว่าในท้องมีพิษหรือไม่”
ระหว่างทางที่เขามาเจ้าหน้าที่ทางการได้เล่าเรื่องราวให้เขาฟังอย่างละเอียดแล้ว ดังนั้นเมื่อนักชันสูตรมาถึงเขาจึงตรงเข้าสู่ประเด็นหลักทันที มีดในมือของเขากดลงบนท้องของศพอย่างแม่นยำ ทว่ายังไม่ทันได้กรีดออก จู่ๆ ศพก็ลุกขึ้นนั่ง
“โอ๊ย… เจ็บจะตายแล้ว!”
ผีดิบคืนชีพ! หัวหน้าถังและเจ้าหน้าที่ทางการต่างตกใจจนถอยหลังไปหนึ่งก้าว แม้แต่นักชันสูตรที่เฝ้าโรงเก็บศพทุกวันก็ยังตกใจจนมือสั่น มีดคมกริบในมือพลาดแทงเข้าไปที่ขาของศพ
“โอ๊ย… ช่วยด้วยฆ่าคนแล้ว!” ร่างนั้นเจ็บปวดจนกลิ้งหลุนๆ ลงมาจากโต๊ะ นอนกุมขาอยู่บนพื้น
ตอนนี้ทุกคนในห้องโถงต่างตกตะลึง หวังกุ้ยแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง หวังเหล่าสือตายจนตัวแข็งทื่อไปแล้วมิใช่หรือ? ไยถึงฟื้นขึ้นมาได้? เรื่องนี้แย่แน่แล้ว! หวังกุ้ยรู้สึกว่าโลกทั้งใบของเขากำลังพังทลาย
ส่วนเจียงต้าไห่มองคนที่กลิ้งอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าว่างเปล่า เสียงนั้นทำไมถึงเหมือนเจียงเทียนเป่าเช่นนี้? ไม่ใช่หรอก เขาต้องได้ยินผิดไปแน่ๆ จะเป็นเทียนเป่าได้อย่างไร?
“ท่านพ่อ… ท่านพ่อช่วยด้วย มีคนจะฆ่าข้า” จู่ๆ คนที่กลิ้งอยู่บนพื้นก็เห็นเจียงต้าไห่ที่อยู่นอกประตูจึงร้องไห้คร่ำครวญคลานออกไปทางประตู
สมองของเจียงต้าไห่แทบระเบิดออก เสียงนั้นเป็นเสียงของเทียนเป่าจริงๆ แต่เทียนเป่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? หน้าของเทียนเป่าทำไมถึงได้เสียโฉม?
เมื่อคืนก่อนที่เขาจะกลับห้องนอน เขายังคุยกับเทียนเป่าอยู่เลย จะเป็นเทียนเป่าได้อย่างไร?
“เทียน… เทียน… เทียนเป่า?” ในที่สุดเจียงต้าไห่ก็เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ท่านพ่อ… ท่านพ่อ… ข้าเจ็บ ท่านพ่อ… ช่วยข้าด้วย!” ในที่สุดร่างนั้นก็คลานมาถึงข้างกายเจียงต้าไห่ กอดขาเขาไว้แน่นพลางร้องไห้โฮ
เจียงต้าไห่รู้สึกเหมือนจะล้มทั้งยืน คนที่ใบหน้าถูกไฟไหม้จนเหมือนผีร้ายคือลูกชายของเขา! ลูกชายแท้ๆ ของเขา!
“เทียนเป่าเกิดอะไรขึ้น? เหตุใดเจ้า… ถึงเป็นแบบนี้? เหตุใดเจ้า… ถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
เจียงเทียนเป่าร้องไห้คร่ำครวญ “ท่านพ่อ ข้าไม่รู้ ข้าเจ็บขา เจ็บหน้า มือข้าก็เจ็บ… ฮือๆๆ… ท่านพ่อนิ้วของข้าล่ะ ทำไมนิ้วของข้าหายไปสามนิ้ว?”
เจียงต้าไห่จะไปถามใครได้เล่า? เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน! เจียงต้าไห่รู้สึกทั้งเจ็บปวด เศร้าโศก ตกใจ ความรู้สึกตีกันไปหมด เขาไม่อาจทำความเข้าใจเรื่องราวได้ จึงได้แต่กอดเจียงเทียนเป่าแล้วร่ำไห้เป็นคราวใหญ่
“เทียนเป่า… ลูกที่น่าสงสารของพ่อ เทียนเป่า…”
เฉาหลานเอ๋อร์กระเถิบเข้าไปใกล้พ่อของนาง เอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจนักว่า “ท่านพ่อ… คนนี้เป็นเจียงเทียนเป่าจริงหรือเจ้าคะ?”
เฉาโส่วเย่าจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “น่าจะใช่”
เฉาหลานเอ๋อร์ก็หัวเราะ “สมควรแล้ว!”
นางไม่สนใจว่าเจียงเทียนเป่ากลายเป็นแบบนี้เพราะอะไร ขอเพียงเขาต้องทุกข์ทรมาน นางก็มีความสุข มีความสุขอย่างหาที่เปรียบมิได้ นี่แหละที่เรียกว่ากรรมตามสนอง!
ผู้เฒ่าอวิ๋นมองเจียงต้าไห่กับบุตรชายอย่างไม่เชื่อสายตา ไม่ได้บอกว่าเป็นศพหรอกหรือ? ไฉนถึงกลายเป็นเทียนเป่าไปได้? แล้วทำไมเทียนเป่าถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้?
เขาเผลอมองไปยังคนบ้านรอง ในใจพลันสงสัย หรือว่าพวกเขารู้เรื่องนี้มาโดยตลอด พวกเขาถึงไม่ร้อนใจ แถมยังยืนกรานจะไปที่ศาลาว่าการอำเภอให้ได้? ผู้เฒ่าอวิ๋นรู้สึกสับสนไปหมดจนยืนไม่อยู่ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น
เรื่องราวบานปลายใหญ่โตและซับซ้อนขนาดนี้ ศพกลายเป็นคน หวังเหล่าจิ่วกลายเป็นบุตรชายของเจียงต้าไห่ นี่มันคดีใหญ่ชัดๆ!
ทันใดนั้นกู่เหวินฮุยก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่า คดีนี้หากปิดคดีได้อย่างสวยงาม ไม่เพียงแต่จะทำให้เจิ้นหย่วนโหวประทับใจ ยังเป็นผลงานชิ้นใหญ่ของเขาอีกด้วย
“คุมตัวเจียงต้าไห่กับคนผู้นี้ใส่ตรวนแล้วนำตัวกลับไปสอบสวนที่ศาลาว่าการอำเภอ!”
“ขอรับ ใต้เท้า!”
เมื่อได้ยินดังนั้นเจียงต้าไห่ก็ตกใจจนทรุดลงไปกองกับพื้น กลิ่นฉุนโชยออกมาจากร่างของเขา
นักชันสูตรรีบก้าวออกมาเตือน “ใต้เท้าขอรับ มีดของข้าน้อยใช้ผ่าศพ บัดนี้แทงคนเข้าให้แล้ว หากรักษาแผลไม่ดี อาจถึงแก่ชีวิตได้… เชิญหมอมาทำแผลให้เขาก่อนจะดีกว่าขอรับ”
เจียงเทียนเป่าได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเวียนหัว มองอะไรไม่เห็น รู้สึกเพียงแค่โลกมืดมิด ก่อนจะหมดสติไป
กู่เหวินฮุยปรายตามองคนทั้งสองด้วยความรังเกียจ “ใครก็ได้ ไปทำแผลให้เขา พอถึงศาลาว่าการอำเภอ ค่อยให้ท่านหมอประจำศาลาว่าการตรวจอีกที”
“ขอรับใต้เท้า!”
“หัวหน้าถัง พาคนไปค้นบ้านของหวังเหล่าจิ่ว บ้านของหวังกุ้ย และบ้านของเจียงต้าไห่ จับตัวผู้ต้องสงสัยทุกคนกลับไปสอบสวนที่ศาลาว่าการอำเภอ!”
“ขอรับใต้เท้า!”
“เจ้าหน้าที่หน่วยรักษาความสงบแห่งตำบลไป๋อวิ๋นจงฟังคำสั่ง! แบ่งออกเป็นสามกลุ่ม ไปจับกุมคนร้ายกับข้าเดี๋ยวนี้!”
YOU MAY ALSO LIKE
