ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 311 แก้ปัญหาแมลงศัตรูพืช

บทที่ 311 แก้ปัญหาแมลงศัตรูพืช

หมู่บ้านต้าเจียง

ซ่งเสี่ยวซานไม่ได้ทำงานในฟาร์มหมูตั้งแต่กลางปี ส่วนลูกพี่ลูกน้องของซ่งเซียนผิงขับรถแทรกเตอร์หรือไม่ จ้าวชิงซงก็ไม่รู้

ซ่งเสี่ยวซานนอกจากจะยุ่งกับภรรยาของตัวเองในการดูแลต้นลูกแพร์ของครอบครัวแล้ว ปกติก็จะไปช่วยงานที่บ้านของจ้าวชิงซง และเรียนรู้การปลูกต้นลูกแพร์ไปด้วย

แถมยังได้ค่าจ้างอีกส่วนหนึ่ง ซ่งเสี่ยวซานรู้สึกว่าคุ้มมาก

ตอนที่เพิ่งปลูกต้นกล้า มีชาวบ้านบางคนไม่ยอมเสียเงิน และไม่รู้ว่าต้องซื้อยาฆ่าแมลงและปุ๋ย ยังไงก็ไม่มีผลผลิตอยู่แล้ว แมลงจะกินอะไรได้อีก?

ผักที่ปลูกที่บ้านโรยปุ๋ยคอกนิดหน่อยก็ใช้ได้แล้ว

มูลสัตว์ในหมู่บ้านมีเยอะที่สุด ใครจะไปเสียเงินซื้อปุ๋ยกัน?

จริง ๆ แล้วการใส่ปุ๋ยไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ แต่ถ้าไม่ฉีดยา ใบของต้นลูกแพร์จะถูกกินได้ง่าย

พอพวกเขารู้ตัว ต้นลูกแพร์ก็ว่างเปล่าแล้ว

ทุกคนกลัวมาก ต้นลูกแพร์พวกนี้ใช้เงินซื้อมาทั้งนั้น

ยังไม่ทันได้เงินคืนก็ตายแล้วหรือ?

ในบ้านมีต้นไม้ที่ถูกแมลงกัดจนว่างเปล่าไม่น้อยเลย แม้แต่บนภูเขาของจ้าวชิงซงก็มีหลายต้นที่ถูกแมลงกัด

จ้าวชิงซงเคยเจอมาก่อนตอนปลูกต้นลูกแพร์ จึงไม่ตื่นตระหนก ไปซื้อยาฆ่าแมลงกลับมา แล้วบอกให้คนงานฉีดพ่น

คนที่มาช่วยงานบนภูเขาส่วนใหญ่เป็นคนในหมู่บ้าน คนที่ปลูกต้นลูกแพร์จำนวนไม่น้อยเริ่มไปถามพวกเขา อยากรู้ว่าต้นลูกแพร์ของจ้าวชิงซงมีต้นที่ถูกกัดจนว่างเปล่าหรือไม่?

ต้นลูกแพร์ของจ้าวชิงซง จริง ๆ แล้วมีแมลงศัตรูพืชไม่น้อย แต่ต้นไม้ของเขาใหญ่ เมื่อเทียบกับคนอื่นที่เพิ่งปลูกไม่ถึงปี ก็ดูหนาทึบกว่ามาก ดูไม่เหมือนต้นของคนอื่นที่ว่างเปล่า

เมื่อพวกเขารู้ก็รีบไปซื้อยามาฉีดพ่นทันที

คนงานของจ้าวชิงซงรู้แค่ว่าได้รับมอบหมายงานอะไรก็ทำไป ไหนเลยจะรู้ว่านั่นคือการป้องกันและกำจัดแมลง

ดังนั้นพวกเขาจึงพูดกันว่า “ต้นลูกแพร์ของเจ้าของร้านจ้าวดูดีนะ ไม่เห็นจะล้านเลย พวกคุณปลูกไม่ดีหรือเปล่า? หรือว่าต้นไม้ตายแล้ว?”

ต้นไม้ไม่ได้ตายหรอก อย่างน้อยพวกเขาก็เป็นชาวนา เมื่อปอกเปลือกต้นไม้ออกมาดู มันก็ยังมีชีวิตอยู่

ถามคนงานพวกนี้คงไม่รู้ พวกเขาจึงไม่พูดอะไร เพราะกลัวจะถูกหัวเราะเยาะ

แต่พวกเขายังคงสอบถามอ้อม ๆ ว่าจ้าวชิงซงปลูกต้นพวกนี้ได้อย่างไร

พวกเขารู้เพียงว่าจ้าวชิงซงใส่ปุ๋ยตามเวลา พวกเขารู้สึกว่านี่เป็นการสิ้นเปลืองเงินจริง ๆ ในหมู่บ้านมีมูลสัตว์มากมาย แถมยังไม่ต้องเสียตังค์

แต่พวกเขาลืมไปว่าจ้าวชิงซงไม่ได้มีต้นลูกแพร์แค่ไม่กี่สิบหรือไม่กี่ร้อยต้น เขามีเต็มสองยอดเขาเลยนะ!

มูลสัตว์จะพอใช้ได้มากแค่ไหนกัน?

เมื่อได้ยินคนงานบอกว่าช่วงก่อนหน้านี้ฉีดยาไป พวกเขารู้สึกว่านั่นต้องเป็นยากำจัดแมลงแน่ ๆ ไม่งั้นทำไมถึงได้ฉีดพอดีในช่วงเวลาใกล้เคียงกัน

พวกเขารีบทำหน้าจริงจังขึ้นมาทันที จ้าวจื้อหมิงคิดได้เร็วกว่า จึงเสนอว่า “ผมให้เงินหนึ่งหยวน เอาขวดยาฆ่าแมลงมาให้ผมหนึ่งขวด”

ขวดเก่า ๆ แค่ขวดเดียวก็ได้ตังค์หนึ่งหยวนแล้ว ไม่มีใครโง่ปฏิเสธ

จ้าวจื้อหมิงเอาขวดไปแล้ว รีบไปที่ร้านขายยาในอำเภอเพื่อซื้อตามทันที แถมยังกัดฟันซื้อเครื่องพ่นยาด้วย

ครั้งนี้กลับหมู่บ้าน ไม่ได้ทำเป็นเรื่องใหญ่โต เพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่าเขาเสียเงินซื้อยาฆ่าแมลง

บางคนทนไม่ไหวแล้ว แทนที่จะตื่นตระหนกกลัวต้นลูกแพร์ตาย ยังไม่สู้ไปหาจ้าวชิงซง ดูซิว่ามีวิธีแก้ไขอะไรบ้างไหม?

เมื่อก่อนป้าหลิวกับแม่จ้าวมักจะมาคุยกันบ่อย ๆ ปีนี้ลูกชายของเธอก็ปลูกต้นลูกแพร์ด้วย แต่เดิมเธอให้ลูกชายไปเรียนกับจ้าวชิงซง แต่ลูกชายไม่ไป ตอนนี้เธอจึงเร่งให้ไปถามจ้าวชิงซงเสียที

ลูกชายของป้าหลิวชื่อจ้าวจื้อหั่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงไปหาจ้าวชิงซง

ต้นลูกแพร์กำจัดแมลงศัตรูพืชแล้วกำลังจะออกดอก จ้าวชิงซงกำลังปรึกษากับจ้าวชิงหยางเรื่องขั้นตอนต่อไป เมื่อเห็นจ้าวจื้อหั่ว เขาก็หยุดพูดชั่วขณะ “พี่หั่ว? ทำไมคุณมาที่นี่ได้ล่ะ?”

จ้าวจื้อหั่วยิ้มแล้ววางไก่ที่ถือมาด้วย “แม่ให้เอาไก่มาให้ พวกนายกำลังทำอะไรอยู่หรือ?”

“คุยเรื่องต้นลูกแพร์ครับ ตอนนี้กำลังจะออกดอกแล้ว” จ้าวชิงซงพูดตามตรง เขายัดไก่ตัวนั้นคืนให้จ้าวจื้อหั่ว ตอนนี้ไก่เป็นของที่แพงมากสำหรับชาวนา จ้าวชิงซงไม่สามารถรับไว้ได้ “เอากลับไปเถอะครับ”

จ้าวจื้อหั่วรู้สึกอายนิดหน่อย คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมา “เหล่าเอ้อร์เรื่องในหมู่บ้านช่วงนี้ นายได้ยินมาบ้างหรือเปล่า?”

จ้าวชิงซงงงไปครู่หนึ่ง “เรื่องอะไรหรือ?”

จ้าวจื้อหั่ว “ก็เรื่องที่ใบไม้ถูกแมลงกัดกินจนหมดไง ต้นไม้ยังไม่ตาย แต่ไม่รู้ว่าจะแก้ไขยังไง อยากจะถามว่านายมีวิธีไหม?”

จ้าวชิงซงไม่มีเวลาว่างไปสนใจจริง ๆ พออีกฝ่ายพูด เขาก็นึกออกและเข้าใจอย่างรวดเร็วว่าทำไมอีกฝ่ายถึงเอาไก่มาให้ เขาหัวเราะแห้ง ๆ “ไก่น่ะ เอากลับไปเถอะครับ เดี๋ยวผมจะไปหา และช่วยดูให้ เรื่องปัญหาแมลงศัตรูพืชมันใหญ่บ้างเล็กบ้าง ขอผมไปดูก่อนแล้วกัน”

เมื่อจ้าวชิงซงไปดูต้นไม้ให้จ้าวจื้อหั่ว พบว่ามันเป็นแมลงศัตรูพืชจริง ๆ แต่เพราะต้นไม้ยังไม่ได้เจริญงอกงามมากนัก ใบไม้จึงถูกกัดกินจนดูโล่งเตียน ทำให้รู้สึกไม่สบายใจจริง ๆ

แต่พวกนี้ล้วนเป็นปัญหาเล็ก ๆ เพียงพ่นยาแล้วดูแลให้ดี ย่อมไม่เป็นปัญหาใหญ่โต

จ้าวชิงซงบอกให้เขาไปซื้อยา และบนขวดยาจะมีวิธีผสมน้ำ สามารถถามเจ้าของร้านได้หรือจะมาถามเขาก็ได้

จ้าวจื้อหั่วรู้สึกขอบคุณจ้าวชิงซงมาก หลังจากนั้นเขาจึงรีบวิ่งไปซื้อยาฆ่าแมลงทันที

คนปลูกลูกแพร์คนอื่น ๆ รู้ว่าจ้าวจื้อหั่วไปหาจ้าวชิงซง พวกเขาก็ไม่ลังเลอีกต่อไป หน้าตาสุดท้ายก็ไม่สำคัญเท่าเงิน!

จ้าวชิงซงไปดูต้นลูกแพร์ให้ทุกคน และพบว่าปัญหานั้นเหมือนกัน เลยให้พวกเขาไปซื้อยากลับมาพ่น

จ้าวชิงซงกลัวว่าพวกเขาจะขี้เหนียวอีก จึงเตือนเป็นพิเศษว่า “ต้องผสมน้ำยาตามคำแนะนำให้ถูกต้อง ไม่อย่างนั้นถ้าเจือจางเกินไปแล้วจะฉีดพ่นไม่ได้ผล”

ฝั่งของจ้าวชิงซง ต้นลูกแพร์ผลิดอกบานสะพรั่งแล้ว เพียงรอให้ผึ้งผสมเกสรเท่านั้น บนภูเขามีรังผึ้งอยู่ไม่น้อย รังผึ้งเหล่าเพิ่งจะมีในปีนี้ ปีที่แล้วไม่มีผลไม้ที่ออกมาจึงไม่มากนัก

นี่เป็นสิ่งที่จ้าวชิงซงเรียนรู้มาจากที่อื่น การใช้ผึ้งผสมเกสรช่วยให้ออกผลได้ดีขึ้น

คนงานยังสงสัยอยู่เลยว่าปลูกต้นลูกแพร์ แล้วทำไมต้องเลี้ยงผึ้งด้วยล่ะ?

แต่ดอกลูกแพร์บนภูเขานี้หอมจริง ๆ ไม่แน่ว่าเจ้าของอาจจะอยากทำน้ำผึ้งขายไปพร้อมกันก็ได้

พวกเขาไม่รู้จักคำว่าผสมเกสร จึงคิดแค่ว่าจ้าวชิงซงเลี้ยงผึ้งเพื่อเก็บน้ำผึ้งเท่านั้น

เมื่อต้นลูกแพร์ออกผล จ้าวชิงซงพบว่ามันหนาแน่นกว่าปีที่แล้วมาก แต่ไม่รู้ว่าจะสุกทันหรือไม่ เพราะระหว่างนี้จะมีช่วงที่ผลร่วงด้วย สุดท้ายเฉพาะผลที่เหลืออยู่เท่านั้นที่จะโตขึ้นได้

เมื่อมีคนดีใจก็ต้องมีคนกังวล

จ้าวจื้อหมิงรีบซื้อน้ำยากลับมาฉีดพ่นแล้ว แต่ทำไมต้นของคนอื่นดีขึ้น ของเขากลับยิ่งเหี่ยวเฉาลง ไม่ออกใบก็แล้วไป ต้นไม้ยังแห้งตายตามไปด้วย!

ตอนที่ต้นของคนอื่นฟื้นตัวกลับมาแข็งแรงดี ต้นไม้ของเขากลับตายหมด!

ภายหลังจึงรู้ว่า ตอนที่เขาฉีดยาฆ่าแมลงนั้น เขาไม่ได้ผสมน้ำให้ถูกต้องจึงมีความเข้มข้นสูงเกินไป ไม่เพียงแต่แมลงตาย ต้นไม้ก็ตายตามไปด้วย

จ้าวจื้อหมิงคิดว่าถ้าฉีดพ่นน้ำยานี้ให้เข้มข้นหน่อย มันจะหายเร็วขึ้น เพื่อให้ได้ผลแบบนั้น เขาจึงไม่สนใจอัตราส่วนที่ระบุไว้ แล้วผสมตามใจตัวเอง ไม่คิดเลยว่าจะเกิดผลเช่นนี้

เรื่องนี้ถูกหวงต้าหลานรู้เข้า พวกเขาจึงทะเลาะกัน หลังจากนั้นเขาก็โกรธจัด ตะคอกใส่หวงต้าหลานไปสองสามประโยค หวงต้าหลานจึงไม่กล้าพูดถึงเขาอีกต่อไป

เรื่องที่ต้นลูกแพร์ของจ้าวจื้อหมิงตายนั้น ชาวบ้านต่างรู้กันหมด แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาฉีดยามากเกินไป เพียงแต่คิดว่าเขาเจอแมลงรบกวนเหมือนกัน และไม่ได้ฉีดยา ต้นไม้ถึงตายแบบนี้