ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 327 เปลี่ยนสถานที่

บทที่ 327 เปลี่ยนสถานที่

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเขามองไปที่ลี่หรงด้วยสีหน้าลำบากใจ

แต่ไม่เป็นไร ลี่หรงคิดไว้ก่อนแล้ว ตอนที่เธอวาดแบบ เธอวาดชุดสไตล์อื่น ๆ ไว้หลายชุด เธอจึงหยิบภาพร่างออกมา “ฉันออกแบบมาหลายแบบค่ะ แต่เวลากระชั้นชิดเกินไป เลยทำเสื้อผ้าสำเร็จรูปมาแค่แบบเดียว แต่ฉันเอาภาพร่างการออกแบบมาให้ดูทั้งหมด พวกคุณลองดูสิคะ…”

ช่วงเวลาต่อมาลี่หรงจึงได้พูดคุยกับพวกเขา

เหอไฉซานได้พักผ่อนอย่างสบายใจ ไม่คิดว่าลี่หรงจะละเอียดและฉลาดกว่าที่เขาคิดไว้

เมื่อกินข้าวมื้อหนึ่งจบ ครึ่งแรกคุยเรื่องชุดนักเรียนตลอด ครึ่งหลังจึงเป็นช่วงเวลาของเหอไฉซาน

เรื่องชุดนักเรียนจริง ๆ แล้วยังไม่ได้ตกลงกัน แต่เหอไฉซานทำท่าสบาย ๆ ลี่หรงก็วางใจ

เธอสังเกตเห็นหนึ่งในผู้หญิงที่รับผิดชอบไม่พูดอะไรเลย ผมลอนเล็กทันสมัย ลิปสติกสีแดงเข้ม ถ้าเหอไฉซาน ไม่แนะนำ ลี่หรงคงคิดไม่ถึงว่าเธอจะเป็นผู้รับผิดชอบฝ่ายจัดซื้อของโรงเรียน

ข้าวมื้อกลางวันเก็บไว้กินยันกลางคืน เหอไฉซานอยู่ในวงการธุรกิจมานาน แน่นอนว่ากินข้าวเสร็จแล้วไม่ใช่ต่างคนต่างแยกย้ายกลับบ้าน เขาโบก “ผมจองห้องส่วนตัวไว้แล้ว ทุกท่านช่วยให้เกียรติไปต่อกันหน่อยนะครับ”

สถานบันเทิงกลางคืนในฮ่องกงยุคนี้อาจจะไม่ค่อยปลอดภัยนัก

ลี่หรงรู้สึกกังวลใจเล็กน้อย พวกพ่อค้าฮ่องกงพวกนี้ชอบจัดงานกันจริง ๆ

เธอมองผู้หญิงอีกคนหนึ่ง อีกฝ่ายไม่มีท่าทีคัดค้านเลย ลี่หรงจึงคลายใจลงบ้าง อย่างน้อยก็มีผู้หญิงไปด้วยกัน

ลี่หรงมากับรถของเหอไฉซาน ตอนเปลี่ยนสถานที่ก็ต้องขึ้นรถอีกฝ่ายเป็นธรรมดา

เพิ่งนั่งรถ ลี่หรงมองนาฬิกาข้อมือโดยไม่ตั้งใจ หนึ่งทุ่มถือว่ายังดี อีกสองสามชั่วโมงน่าจะจบแล้วล่ะมั้ง

เหอไฉซานสังเกตเห็นท่าทางของลี่หรง เขาจึงยิ้ม “คุณลี่รีบกลับเหรอ?”

“ก็ไม่เชิงค่ะ” ลี่หรงจำได้ว่าตัวเองมาคุยธุรกิจ แต่ตอนนี้ไม่มีคนอื่น ลี่หรงจึงถามว่า “ที่นั่นอันตรายหรือเปล่าคะ?”

เหอไฉซาน “ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะนิยามมันว่ายังไง แต่คุณวางใจได้ ผมพาคุณออกมา แน่นอนว่าจะต้องส่งคุณกลับไปโดยไม่มีอันตรายแม้แต่นิดเดียว”

คำพูดนี้ไม่ได้ทำให้ลี่หรงสบายใจ กลับทำให้เธอรู้สึกตื่นตระหนกมากขึ้น

ฟังจากน้ำเสียงของเหอไฉซานแล้ว นั่นคงไม่ใช่สถานที่ที่ดีเท่าไหร่นัก

ลี่หรงเปลี่ยนเรื่อง “เรื่องชุดนักเรียนเมื่อกี้ยังไม่ได้สั่งใช่ไหมคะ? พวกเขาหมายความว่าอย่างไร?”

เหอไฉซานเย้ยหยัน “ต้องคุยกันอีกครับ ทุกคนไม่ยอมปล่อยนกจนกว่าจะเห็นกระต่าย พวกเขาฉลาดนัก แต่สำหรับเรื่องต่อไปผมมั่นใจมาก คุณไม่ต้องกังวลแล้วรอข่าวจากผมก็พอ”

เมื่อเขาพูดแบบนี้ ลี่หรงจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ

เข้าสู่ยามค่ำคืน

ด้านในร้านเต็มไปด้วยเสียงอึกทึกครึกโครม เสียงเพลงและเสียงคนดังระงม

แต่พอมาถึงห้องส่วนตัวก็ดีขึ้นมาก

เหมือนที่เหอไฉซานพูด เขาจัดการไว้ล่วงหน้าแล้ว พอพวกเขาเข้ามาไม่นานก็มีคนยกเครื่องดื่มเข้ามา

มีผู้หญิงที่แต่งตัวเซ็กซี่หลายคนเข้ามา พวกเธอเบียดเสียดเข้าไปหาผู้ชายที่นั่งอยู่

ฉากนี้อยู่ในความคาดหมายของลี่หรง เธอถอนหายใจเบา ๆ แล้วย้ายไปนั่งข้างผู้หญิงอีกคนที่มาด้วยกัน เพื่อเปิดที่ว่างให้คนอื่น

ผู้หญิงคนนั้นแซ่หวง ตอนลี่หรงเข้าไปใกล้ เธอจึงเรียกว่าพี่หวง

อีกฝ่ายมีบุหรี่อยู่ในมือ ได้ยินเสียงเรียกของลี่หรง เธอจึงหันหน้ามา ริมฝีปากสีแดงโค้งขึ้นเล็กน้อย “ไม่เคยมาสถานที่แบบนี้เหรอ?”

ตอนที่เธอพูด ลี่หรงมองผ่านแสงสลัวในห้องเห็นควันบุหรี่ลอยออกมาจากปากของเธอ ลี่หรงพลันชะงักไป อีกฝ่ายจุดบุหรี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ลี่หรงกัดฟันและพยักหน้า

หวงเซิ่งหนานหัวเราะ เงยคางขึ้นแล้วพูดน้ำเสียงล้อเลียนว่า “งั้นคุณก็สัมผัสให้เต็มที่เลย”

ลี่หรงยังไม่ทันได้ตอบโต้ ชายคนหนึ่งก็มานั่งข้าง ๆ ลี่หรง และอีกคนก็นั่งข้าง ๆ หวงเซิ่งหนาน

ชายคนนั้นเข้ามาใกล้ลี่หรง พลางเรียกลี่หรงว่าพี่สาวด้วยเสียงทุ้มต่ำ…

เสื้อที่ชายทั้งสองสวมใส่ติดกระดุมเพียงสองเม็ด เผยให้เห็นหน้าอกเกือบทั้งหมด เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่ผ่านการฝึกฝนมาแล้ว

ลักษณะและรูปร่างของชายคนนั้นเป็นแบบที่ลี่หรงเห็นบ่อย ๆ บนแอปพลิเคชันในโลกอนาคต

นี่ไม่ใช่ที่เรียกกันว่ายาจื่อ*[1] เหรอ?

ลี่หรงรู้สึกชาไปทั้งตัว เธอมองไปที่เหอไฉซานอย่างรวดเร็ว เขาจึงส่งสายตาให้ลี่หรงว่าฉันจัดการให้ไหม?

ลี่หรงกำมือแน่น อยากจะขอบคุณเหอไฉซานจริง ๆ

เธอกลืนน้ำลายแล้วเปิดขวดน้ำใหม่ แกล้งทำเป็นใจเย็น ลี่หรงดื่มน้ำไปอึกหนึ่งแล้วพูดกับผู้ชายคนนั้นว่า “คุณไปหาพี่สาวคนนั้นเถอะ”

อีกฝ่ายไม่ทำตามที่ลี่หรงต้องการ แล้วเปิดปากถามว่า “พี่สาวมีคนที่บ้านเหรอ? ผู้หญิงน่ะ อยู่ข้างนอกก็ไม่ต้องกดดันตัวเองหรอก พี่สาวไม่อยากเล่นอย่างอื่นบ้างเหรอ?”

ขณะที่อีกฝ่ายพูด เขาก็ยื่นมือมาจับมือลี่หรง เธอจึงสะบัดมือเขาออกพลันกดความรู้สึกที่อยากจะลุกออกไปไว้ เธอทำหน้าเข้มแล้วพูดกับผู้ชายคนนั้นว่า “ไสหัวไป!”

หวงเซิ่งหนานเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น เธอมองไปที่ลี่หรงอย่างประหลาดใจ ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ พลางโบกมือพูดว่า “น้องชายมาทางนี้ เดี๋ยวพี่สาวจะพาน้องเล่นเอง”

สักพักเหอไฉซานจึงเดินมากระซิบกับลี่หรงว่า “พวกนี้แค่แสร้งทำเฉย ๆ พวกเขาไม่ได้ไปค้างคืนด้วยหรอก…”

ลี่หรงไม่พูดอะไร ถ้าไม่พูดว่าทำไมเธอถึงไม่ไปทำแบรนด์ของตัวเองในชาติก่อน เหตุผลเพราะเธอไม่ชอบงานสังสรรค์แบบนี้

ลี่หรงรู้สึกเสียใจขึ้นมาทันทีที่ได้มาฮ่องกงในครั้งนี้

ในห้องมีคนสูบบุหรี่ กลิ่นนั้นช่างเกินบรรยาย

ลี่หรงหาข้ออ้างออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ เธอหาระเบียงเงียบ ๆ มองเห็นห้างสรรพสินค้าที่จ้าวชิงซงพาเธอไปเดินเล่นเมื่อคืน คาดว่าคงไม่ไกลจากที่นี่มากนัก

เธอมองนาฬิกาข้อมือ เกินสองทุ่มแล้ว

ไม่รู้ว่าตอนนี้ จ้าวชิงซงจะกังวลหรือไม่ที่ไม่เจอเธอ ถ้ามีโทรศัพท์มือถือตอนนี้ก็คงดี… เธอสูดอากาศบริสุทธิ์ คิดว่าจะรอจนถึงสามทุ่มแล้วหาข้ออ้างหนีไปก่อน

หลังจากยืนรับลมอยู่สิบนาที เธอต้องกลับไปที่ห้องส่วนตัวแล้ว

ระหว่างทางเธอเจอคนที่เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์หลายคน ลี่หรงเร่งฝีเท้าตามหาห้องส่วนตัวของตัวเองทันที

ยังไม่ทันถึงห้อง ก็มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งออกมาจากที่ไหนสักแห่งและกอดเธอไว้แน่น

ลี่หรงตกใจ แต่ร่างกายของเธอตอบสนองได้เร็วกว่า เธอยกขาขึ้นและเตะจุดอ่อนของผู้ชายคนนั้นอย่างไม่ลังเล

ในขณะที่ผู้ชายคนนั้นกำลังโอดครวญ เธอก็ตบหน้าเขาอีกที

ผู้ชายคนนั้นเมาแล้ว แต่ความเจ็บปวดที่แสนสาหัสทำให้เขาสร่างเมาได้พอสมควร

เขาจ้องมองลี่หรง “ผู้หญิงชั่ว! ไปตายซะ!”

ลี่หรงตั้งท่าจะต่อยอีกฝ่ายสักที แต่ไม่รู้ว่ามีชายร่างใหญ่สองคนโผล่ออกมาจากที่ไหน

ชายร่างใหญ่วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว จ้องมองลี่หรงอย่างเกรี้ยวกราด ถามชายคนนั้นว่า “เจ้านาย คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

“ฉันดูเหมือนคนที่ไม่เป็นอะไรหรือไง? พาผู้หญิงสารเลวนี่ไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้!”

ลี่หรงกำหมัดแน่นหมุนตัววิ่งหนีสุดชีวิต

*[1] ยาจื่อ เป็นคำสแลงมีความหมายว่าผู้ชายขายตัว