ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 328 คนคุ้นเคย

บทที่ 328 คนคุ้นเคย

เพิ่งหันหลังก็ชนเข้ากับอ้อมกอดนุ่มนิ่ม ลี่หรงเงยหน้ามองคนที่เข้ามาด้วยความประหลาดใจ “พี่หวง?”

หวงเซิ่งหนานพยักหน้า ปล่อยมือที่ประคองลี่หรงแล้วมองไปยังผู้ชายสองคนที่ตามหลังมา “เกิดอะไรขึ้น?”

“เจอคนเมาแล้วดูเหมือนเขาจะมีคนมาด้วย”

“ให้ตายสิ! เป็นผู้หญิงสองคนเหรอ ดูซิว่าพวกแกจะหนีไปไหนได้!”

หวงเซิ่งหนานดึงลี่หรงไปข้างหลัง และเริ่มต่อสู้กับผู้ชายสองคน ลี่หรงเบิกตากว้าง จากนั้นก็รีบตั้งสติ หันหลังวิ่งไปยังห้องของตัวเอง

โชคดีที่ห่างจากห้องส่วนตัวของพวกเขาไม่กี่ก้าว ลี่หรงผลักประตูเข้าไป “คุณเหอ พี่หวงกำลังสู้กับคนอื่นอยู่!”

หวงเซิ่งหนานเป็นคนที่เหอไฉซานเชิญมา พอได้ยินแบบนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วรีบออกไปดู โดยมีลูกน้องของเหอไฉซานตามออกไปด้วย

ไม่กี่นาทีต่อมา ผมของหวงเซิ่งหนานยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เธอหอบหายใจอย่างหนัก ทำให้หน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ผู้ชายตรงหน้ากลับย่ำแย่กว่าเธอ ใบหน้าเต็มไปด้วยบาดแผล

ลี่หรงรู้สึกประหลาดใจมากกว่าเดิม หวงเซิ่งหนานเก่งกาจมาก!

นี่คือพี่ใหญ่ใน TVB*[1] หรือเปล่านะ?

“คุณเหอ?”

ผู้ชายที่เมาเหล้าเมื่อครู่ตกใจมากเมื่อเห็นเหอไฉซาน

เหอไฉซานยิ้มเล็กน้อย “ประธานจาง”

ประธานจางมองลี่หรงด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก “นี่คนของคุณหรือ?”

เหอไฉซานไม่ได้บอกว่าใช่หรือไม่ใช่

เขาจ้องมองลี่หรงและหวงเซิ่งหนานด้วยสายตาดุดัน แล้วพูดกับผู้ชายอีกสองคน “ไป!”

แล้วพวกเขาก็เดินจากไป

ลี่หรงยืนงง จบแล้วเหรอ?

เหอไฉซานถามหวงเซิ่งหนาน “คุณหวงเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ไม่เป็นไร”

เหอไฉซานไม่ได้ถามต่อ แต่พูดขึ้นว่า “กลับไปสนุกต่อกันเถอะ!”

ลี่หรงตั้งใจจะหาข้ออ้างออกไป แต่เพราะเหตุการณ์เมื่อครู่ ลี่หรงเลยไม่กล้าพูด

ตอนเข้าไปในห้องเธอยังลังเลอยู่บ้าง หวงเซิ่งหนานจึงโอบลี่หรง “เข้าไปสิ ยืนนิ่งทำไม?”

หวงเซิ่งหนานสูงเกือบร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ซึ่งสูงกว่าลี่หรง

ลี่หรงรู้สึกคุ้นเคยกับอีกฝ่ายมาก เธอจ้องมองหวงเซิ่งหนานสักพัก อีกฝ่ายไม่เหมือนเพิ่งผ่านการต่อสู้มาเลย

หวงเซิ่งหนานจัดผมของเธอเล็กน้อย เธอจุดบุหรี่อีกมวนแล้วพ่นควันสีขาวออกมาอย่างเย้ายวน พร้อมกับฟังคำยกยอของเด็กสาวข้าง ๆ เธออีกสองคน

ลี่หรงนึกถึงความคิดที่เหลือเชื่อในใจ แล้วก็ปฏิเสธมันไป จะเป็นไปได้ยังไงกัน?

แต่สักพักความคิดนี้ก็ผุดขึ้นมา เธอสามารถเข้ามาในนิยายได้ แล้วคนอื่นจะทำไม่ได้เหรอ?

ลี่หรงมองไปที่หวงเซิ่งหนานเป็นระยะ อีกฝ่ายเหมือนไม่รู้สึกอะไร จนกระทั่งจบงานนี้ เหอไฉซานจึงให้คนไปส่งลี่หรงกลับ

แต่หวงเซิ่งหนานขัดขึ้นมาว่า “คุณเหอ ฉันจะผ่านไปทางนั้นพอดี เดี๋ยวฉันไปส่งเธอเอง”

เหอไฉซานมองไปที่ลี่หรง ลี่หรงพยักหน้าอย่างประหลาดใจ

รถของหวงเซิ่งหนานเป็นรถบีเอ็มดับเบิลยู

ลี่หรงตกใจ แล้วขึ้นไปนั่งบนรถ

เธอกำลังคิดหาหัวข้อสนทนาเพื่อไม่ให้บรรยากาศเงียบเหงาเกินไป

อีกฝ่ายเป็นคนเริ่มพูดก่อน “คุณลี่เป็นคนที่ไหน?”

“เมืองหลวงค่ะ”

“แล้วทำไมถึงไปอยู่ที่เมืองหยางล่ะ?”

“อุตสาหกรรมเสื้อผ้าที่เมืองหยางดี ฉันเลยไปทำงานที่นั่นค่ะ”

“คุณลี่แต่งงานหรือยัง?”

ตามหลักแล้ว การถามเรื่องส่วนตัวมากเกินไปจากคนที่เพิ่งรู้จักกันมักทำให้ผู้คนระแวงได้ง่าย แต่ลี่หรงไม่ได้คิดอย่างนั้น เธอตอบกลับอย่างรวดเร็ว “แต่งแล้วค่ะ”

เธอเสริมอีกประโยค “ลูกชายอายุประมาณเจ็ดแปดขวบแล้วด้วยค่ะ”

เสียงเบรกกะทันหันดังขึ้น ลี่หรงนั่งตัวตรง ได้ยินเสียงของหวงเซิ่งหนานที่เหมือนไม่อยากเชื่อ “เป็นลูกของคุณเองเหรอ?”

ลี่หรงพยักหน้า พลางถามว่า “แล้วคุณหวงล่ะคะ?”

หวงเซิ่งหนานดูอายุราว ๆ สามสิบกว่าปี

“ฉันยังไม่ได้แต่ง” หวงเซิ่งหนานเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอีกครั้ง “คุณรู้จักกับเหอไฉซานได้อย่างไร?”

ลี่หรงและเหอไฉซานรู้จักกันด้วยความบังเอิญ เธอจึงเล่าให้ฟังคร่าว ๆ

หวงเซิ่งหนานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ที่แท้ก็เจอกันที่เมืองหยางเหรอ? แต่เธอควรอยู่ห่าง ๆ เขาไว้นะ”

“หืม?”

หวงเซิ่งหนานไม่ได้ตอบคำถามลี่หรง เธอแค่พูดว่า “ถึงแม้ว่าวันนี้ผู้ที่มาจะเป็นผู้รับผิดชอบทั้งหมด แต่จริง ๆ แล้วพวกเขาได้พบกับพ่อค้าจากฮ่องกงหลายคน ซึ่งมาจากโรงงานเสื้อผ้าในท้องถิ่นทั้งนั้น สำหรับเธอที่มาจากแผ่นดินใหญ่ หากต้องการคว้าออร์เดอร์นี้ไป กลัวว่าจะต้องไปทำให้ใครบางคนไม่พอใจได้”

อีกฝ่ายพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ ลี่หรงจึงยังไม่แน่ใจในความหมายของอีกฝ่ายมากนัก

เป็นการบอกให้เธอถอยหนีเพราะรู้ว่ายากหรือกำลังบอกใบ้ว่ามีปัญหา?

“คุณหมายความว่ายังไงคะ?”

หวงเซิ่งหนานหัวเราะเบา ๆ “เธออยากได้ออร์เดอร์นี้จริง ๆ เหรอ?”

ลี่หรงพยักหน้า

ไม่อย่างนั้นเธอมาฮ่องกงทำไม?

มาพักที่โรงแรมเฉย ๆ เหรอ?

หวงเซิ่งหนานไม่ได้พูดต่อ

รถจอดอยู่ด้านหน้าโรงแรม ลี่หรงเปิดประตูลงจากรถแล้วหันไปขอบคุณหวงเซิ่งหนาน

ลี่หรงคิดว่าหลังจากที่เธอลงจากรถไปแล้ว หวงเซิ่งหนานจะขับรถจากไปเลย ไม่คาดคิดเลยว่าหวงเซิ่งหนานจะตามลงมาด้วย เธอเดินมาข้างหน้าลี่หรง แล้วเรียกเธอว่าหรงหรง

ลี่หรงตะลึงงัน พูดด้วยเสียงสั่นเครือ “หยางเจีย?”

“ใช่ ฉันเอง”

เมื่อพบคนรู้จักในต่างแดน ลี่หรงร้องไห้โฮวิ่งเข้าไปกอดเธอ อยากจะพูดอะไรแต่ก็พูดไม่ออก

ลี่หรงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองประสบอุบัติเหตุรถชนแล้วจึงข้ามมา แล้วหยางเจียล่ะ?

เมื่อลี่หรงถามออกไป หวงเซิ่งหนานก็ส่ายหัว “ฉันไม่เป็นไร แค่ตื่นขึ้นมาก็เข้ามาอยู่ที่นี่ แต่ฉันอยู่ที่นี่มาสิบปีแล้ว”

“ฉันอยู่มาเก้าปี” ลี่หรงขมวดคิ้ว “ทำไมฉันข้ามมาเร็วกว่าเธอ แต่เธอกลับอยู่นานกว่า?”

“ไม่รู้เหมือนกัน” หวงเซิ่งหนานส่ายหัว

ทั้งสองมีเรื่องต้องคุยกันมาก แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาและสถานที่ที่เหมาะจะคุยกัน ลี่หรงจึงถาม “แล้วฉันควรเรียกเธอว่าอะไรดี?”

“เรียกเซิ่งหนานหรือที่เธอเรียกว่าพี่หวงก็ได้”

ลี่หรงหัวเราะ “เซิ่งหนาน ชื่อนี้เข้ากับบุคลิกตอนนี้ของเธอมากเลย”

เมื่อแน่ใจว่าอีกฝ่ายเป็นคนรู้จักจริง ๆ ทุกอย่างก่อนหน้านี้จึงอธิบายได้ ไม่แปลกใจเลยที่รู้สึกคุ้นเคยและอีกฝ่ายยังคอยปกป้องเธออีกด้วย

ลี่หรงยิ้ม “เธอเจ๋งมากเลย ไม่ต้องพูดถึงการสูบบุหรี่ ทั้งยังมีผู้ชายสองคนอยู่ข้าง ๆ ด้วยนะ!”

หวงเซิ่งหนานมองลี่หรงอย่างน้อยใจ “อีกคนเป็นของเธอนะ แต่เธอไม่เอา!”

ลี่หรงนึกขึ้นได้ว่าตอนที่ทั้งสองผ่านความยากจนกันมาก่อน เคยพูดอวดไว้ว่า ‘รอให้ฉันรวยแล้ว จะพาเธอไปหาผู้ชายแล้วขับบีเอ็มดับเบิลยูพาเธอไปเที่ยว!’

ต่อมาทั้งสองมีเงินแล้วก็ได้ขับรถบีเอ็มดับเบิลยู เพียงแต่ไม่เคยไปจ้างคนตามสถานที่เหล่านั้น

ใครจะคิดว่าวันนี้เพิ่งจะได้ทำตามอุดมคติในการจ้างผู้ชาย แต่น่าเสียดายที่ลี่หรงแต่งงานแล้ว เธอยิ้มอย่างอึดอัดพลางมองรถของอีกฝ่าย “ตอนนี้เธอประสบความสำเร็จมากกว่าฉันเยอะเลย อยู่ยุคนี้ก็ได้ขับบีเอ็มดับเบิลยูแล้ว!”

“ไปขับเล่นอีกสองรอบไหม?”

ลี่หรงอยากไปมาก แต่นึกถึงจ้าวชิงซง เธอเลยรีบโบกมือ “ไว้คราวหน้าแล้วกัน สามีฉันก็อยู่ที่นี่ อีกสองวันถ้ามีโอกาสค่อยให้พวกเธอมาเจอกันนะ”

“เขาตามมาด้วยเหรอ?” หวงเซิ่งหนานทำหน้ารังเกียจ “ค่อยว่ากันอีกทีแล้วกัน ฉันไม่ได้อยากเจอเขาซะหน่อย”

“ได้”

“ที่รัก!”

จ้าวชิงซงมองเห็นลี่หรงจากชั้นบนจึงรีบวิ่งลงมา

*[1] TVB คือ ชื่อสถานีโทรทัศน์ในฮ่องกง

………………………………………………………………………………………………………………..