ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 385 ถูกลงโทษ

บทที่ 385 ถูกลงโทษ

ทางที่จะไปสนามกรีฑา เพื่อนร่วมห้องชื่อเชอเสี่ยวตงเกาะแขนหลี่เสี่ยวอ้ายพลางถามว่านซูด้วยความอยากรู้ “หัวหน้า เธอว่าครูฝึกหน้าตาเป็นยังไงบ้าง?”

หลี่เสี่ยวอ้ายไม่ได้คิดจะมีความรัก แต่ก็อดสงสัยไม่ได้เกี่ยวกับครูฝึกที่จะต้องอยู่ด้วยกันถึงครึ่งเดือน เธอจึงเงี่ยหูฟังพลางมองว่านซูไปด้วย

ว่านซูส่ายหน้า เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน ได้ยินแต่คนอื่นบอกว่าเป็นทหารจากกองทัพเพียงเท่านั้น

เชอเสี่ยวตงร้อง “อ้อ” ออกมาเบา ๆ

หลี่เสี่ยวอ้ายก็รู้สึกเสียดายเช่นกัน

ว่านซู “พี่ชายของฉันก็เป็นทหารในกองทัพ ทุกเดือนเขาจะส่งเงินกลับมาที่บ้าน ได้ยินว่าการฝึกในกองทัพนั้นหนักมาก พี่ชายฉันบอกว่าในกองทัพยังได้ปืนใหญ่และยิงปืนยาวด้วย! ถ้ามีโจรญี่ปุ่นมารุกรานบ้านเมืองเรา เขาจะยิงทีละคนให้ตายเลย!”

เชอเสี่ยวตงอุทาน “เก่งจริง ๆ! เสี่ยวอ้าย เธอเคยเห็นทหารไหม?”

หลี่เสี่ยวอ้ายกำลังจะพูดว่าไม่เคยเห็น แต่ในความคิดของเธอก็ผุดภาพของปี้ซิ่งสือขึ้นมาทันที ในช่วงที่ย่าเพิ่งเสียชีวิตใหม่ ๆ เธอไม่ได้ดูแลตัวเองดีจนเป็นลมหมดสติขณะข้ามถนน

ปี้ซิ่งสือเป็นคนพาเธอไปโรงพยาบาล นั่นไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเห็นปี้ซิ่งสือ แต่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาในชุดทหาร ดูสง่างามมาก

เชอเสี่ยวตงเห็นหลี่เสี่ยวอ้ายไม่พูดอะไร สายตาเหม่อลอย เธอจึงยิ้มเจ้าเล่ห์ “ทำไมไม่พูดล่ะ? กำลังคิดถึงใครอยู่หรือ?”

หลี่เสี่ยวอ้ายได้สติกลับมา ใบหน้าของเธอร้อนผ่าว พลันจ้องมองไปที่เชอเสี่ยวตง “พูดอะไรเหลวไหลน่ะ!”

“โอ้ โกรธจนหน้าแดงเชียว!”

“ฮ่า ๆ ๆ เสี่ยวตงอย่าไปแหย่เสี่ยวอ้ายเลย!”

ไม่รู้ว่ามีนักเรียนใหม่กี่คน แต่เท่าที่เห็น ภายในสนามกรีฑาเต็มไปด้วยผู้คนทุกที่

หลี่เสี่ยวอ้ายและเพื่อน ๆ เพิ่งมาถึงไม่นาน ก็ได้ยินเสียงประกาศจากลำโพง “ฮัลโหล ฮัลโหล หัวหน้าชั้นทุกห้องโปรดทราบ กรุณาจัดแถวในชั้นของตนตามเครื่องหมายบนพื้น ขอย้ำอีกครั้ง หัวหน้าชั้นทุกห้อง…”

พวกเธอหาหัวหน้าชั้นไม่เจอ แต่เมื่อมองเห็นป้ายบอกทางบนพื้น พวกเธอก็เดินตามไปจนพบฐานที่มั่นของชั้นเรียนตัวเอง

หลังจากรวมพลเสร็จ หลี่เสี่ยวอ้ายเห็นชายคนหนึ่งสวมเครื่องแบบทหารอย่างเป็นทางการ เขาเป่านกหวีด แล้วตะโกนว่า “เงียบ!”

หลี่เสี่ยวอ้ายยืนอยู่ด้านหน้า พินิจดูเครื่องแบบทหารที่อีกฝ่ายสวมใส่ ไม่ยากที่จะเดาได้ว่าเขาคือหนึ่งในครูฝึก

เครื่องแบบของเขาแตกต่างจากชุดฝึกทหารของพวกเธอโดยสิ้นเชิง ของพวกเธอเป็นสีเขียวและหลวมโพรก แต่ของเขากลับพอดีตัวราวกับตัดมาโดยเฉพาะ…

“สวัสดีนักศึกษาทุกคน ผมคือครูฝึกใหญ่ ปี้ซิ่งสือ การฝึกทหารครั้งนี้ ผมและคณะครูฝึกทั้งหมดจะทำการฝึกพวกคุณเป็นเวลาสองสัปดาห์…” ปี้ซิ่งสือเป่านกหวีดเสียงดัง “นักศึกษาทุกคนไม่ควรเหม่อลอย เดี๋ยวจะมีการจัดสรรบุคลากร ขอให้ทุกคนทำความรู้จักกันสักหน่อย นี่คือผู้บังคับหมวดที่หนึ่ง…”

เมื่ออยู่ที่ฝูหรงนานเข้า หลี่เสี่ยวอ้ายเคยชินกับการมองการแต่งกายของผู้อื่น เสียงนกหวีดที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำให้เธอสะดุ้งตกใจ พอได้สติก็พบว่าด้านหน้ามีครูฝึกในชุดทหารยืนอยู่มากมาย และคนที่ยืนอยู่หน้าสุดกลับเป็นปี้ซิ่งสือ

ปี้ซิ่งสือ?!

หลี่เสี่ยวอ้ายเบิกตากว้าง เมื่อมองไปที่เขา เธอรู้สึกเหมือนอีกฝ่ายเพิ่งเบนสายตาไปทางอื่น หรือว่าเขากำลังมองเธออยู่เมื่อครู่?

หลี่เสี่ยวอ้ายยืนตัวแข็งทื่อ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะสังเกตเห็นการเหม่อลอยของเธอเมื่อครู่หรือไม่?

หอพักของหลี่เสี่ยวอ้ายมีหกคน แต่เนื่องจากสาขาการตลาดมีนักศึกษาหญิงมาก พวกเธอจึงถูกแยกย้าย สุดท้ายมีเพียงว่านซูและเชอเสี่ยวตงที่อยู่แถวเดียวกับหลี่เสี่ยวอ้าย ส่วนอีกสามคนถูกแยกไปอยู่แถวอื่น

ปี้ซิ่งสือ ในฐานะครูฝึกใหญ่ไม่ได้นำการฝึกแต่ละแถวโดยตรง หน้าที่หลักของเขาคือออกคำสั่งในแต่ละช่วงของการฝึก บอกสิ่งที่ต้องทำตอนเริ่มและจบการฝึก ปกติแล้วเขาจะเดินไปมาพร้อมกับล้วงมือไว้ด้านหลัง คอยสังเกตการฝึกของคนอื่น

หลี่เสี่ยวอ้ายถูกจัดให้อยู่แถวที่ห้า ครูฝึกของพวกเธอแซ่หลู่ เขาเป็นคนตัวสูงใหญ่ แต่หน้าตาดูอ่อนเยาว์ ถ้าดูแค่ใบหน้า ใคร ๆ ก็คงเชื่อว่าเขาเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย

ครูฝึกหลู่ทำหน้าเคร่งขรึมบนใบหน้าเด็ก ๆ ของเขา แต่พอเปิดปากเสียงก็เล็กนิดเดียว เมื่อนำแถวนักศึกษาหญิง หลี่เสี่ยวอ้ายและเพื่อน ๆ ก็คิดกันไปเองว่าครูฝึกหน้าเด็กคนนี้คงพูดด้วยง่าย

แต่ไม่กี่นาทีต่อมาก็มีคนถูกลงโทษเรื่อย ๆ ถูกสั่งให้ซิตอัพกันเป็นแถบ

หลี่เสี่ยวอ้ายกับเชอเสี่ยวตงตัวสูงพอ ๆ กัน เชอเสี่ยวตงมองหน้าหลี่เสี่ยวอ้ายแล้วปิดปากแน่น เพราะกลัวว่าคนต่อไปจะเป็นตัวเอง

ปี้ซิ่งสือเดินมาถึงตรงนี้พอดี เห็นนักศึกษาหญิงแถวที่ห้านอนลงไปครึ่งแถวแล้ว เขาจึงขมวดคิ้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

เพิ่งเริ่มก็ลงโทษคนไปมากมายแล้ว

ครูฝึกหลู่รู้ว่าเขาถามอะไร จึงหันไปเรียกปี้ซิ่งสือ “หัวหน้า…”

พูดยังไม่ทันจบ เขาก็โดนปี้ซิ่งสือเตะไปหนึ่งที “นายเรียกยังไง? ฉันบอกไปแล้วนี่ จำไม่ได้หรือไง!”

“พรืด!” หลี่เสี่ยวอ้ายและเพื่อน ๆ เห็นครูฝึกโดนครูฝึกที่ใหญ่เตะไปหนึ่งทีก็อดหัวเราะไม่ได้

ครูฝึกหลู่จ้องพวกเธอด้วยสายตาไม่พอใจนัก รอจนพวกเธอกลั้นหัวเราะไว้ได้แล้ว จึงหันไปทำความเคารพปี้ซิ่งสือด้วยท่าทางองอาจ “รายงานครูฝึกใหญ่ นักเรียนกลุ่มนี้ไม่ปฏิบัติตามคำสั่ง ไม่สามารถแบ่งกลุ่มให้เสร็จภายในเวลาที่กำหนด แถมยังหัวเราะและคุยหยอกล้อกันครับ!”

ปี้ซิ่งสือกวาดตามองนักศึกษาหญิง แล้วหยุดมองหลี่เสี่ยวอ้ายชั่วครู่ เมื่อได้ยินคำรายงานของครูฝึกหลู่แล้ว เขาก็พยักหน้า “ดำเนินการต่อไป”

นักศึกษาหญิงที่นอนอยู่ร้องครวญครางเป็นระลอก พวกเธอคิดว่าครูฝึกใหญ่มาช่วยพวกเธอเสียอีก หน้าตาหล่อเหลาขนาดนั้น แต่กลับไม่รู้จักเห็นอกเห็นใจเด็กผู้หญิงเลยสักนิด!

นักศึกษาหญิงที่ยืนอยู่ถูกปี้ซิ่งสือกวาดตามอง พวกเธอไม่กล้าขยับเขยื้อนเลย ราวกับเป็นนกกระทาตัวเล็ก ๆ

หลังจากนั้น ครูฝึกหลู่ก็ให้พวกเธอพักห้านาที

เชอเสี่ยวตงตบอกตัวเอง “ดีนะที่พวกเราแบ่งกลุ่มเร็ว ไม่งั้นคงถูกลากออกไปซิตอัพแล้ว อ้อ! ตอนที่ครูฝึกใหญ่มองมาเมื่อกี้ ฉันรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกเลย น่ากลัวมาก! ผู้ชายคนนั้นคงไม่ใช่คนที่เคยผ่านสนามรบมาหรอกนะ? อายุน่าจะสามสิบแล้วมั้ง? ไม่รู้จักเห็นใจผู้หญิงเลยสักนิด ฉันนึกว่าเขาจะมาช่วยพวกเราซะอีก”

หลี่เสี่ยวอ้ายไม่แน่ใจ แต่สายตานั้นเธอไม่รู้สึกกลัวเลย จึงเลือกที่จะไม่พูดอะไรออกไป

ในสายตาของเชอเสี่ยวตง เธอเป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว เมื่อไม่ได้ยินเธอตอบก็ไม่แปลกใจ แต่จู่ ๆ เชอเสี่ยวตงก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอจึงคว้าแขนหลี่เสี่ยวอ้าย พลางพูดว่า “เสี่ยวอ้าย เมื่อกี้เธอรู้สึกไหมว่าครูฝึกใหญ่คนนั้นเหมือนจะมองเธออยู่หลายครั้ง?”

หลี่เสี่ยวอ้าย “…ไม่นะ”

“ไม่เหรอ?” เฉียวตงจ้องมองหลี่เสี่ยวอ้าย “จริง ๆ นะ คงเป็นเพราะเห็นว่าเธอหน้าตาดี”

ตอนเลิกแถว เสียงคร่ำครวญดังขึ้นในหมู่คน ทุกคนไม่มีแรงจะวิ่งไปโรงอาหารแล้ว

เพิ่งผ่านไปไม่ถึงวัน ไม่รู้ว่าสองสัปดาห์ต่อจากนี้จะทนไหวไหม

ตอนที่หลี่เสี่ยวอ้ายและเพื่อน ๆ กลับหอพักไปเอากล่องข้าวแล้วไปตักอาหารที่โรงอาหาร พวกครูฝึกก็นั่งเรียงกันเป็นระเบียบ กลายเป็นภาพที่น่าสนใจอยู่มุมหนึ่ง

ทัศนียภาพนี้ หลี่เสี่ยวอ้ายและเพื่อน ๆ ไม่อาจเข้าใจได้ การฝึกตลอดช่วงเช้าทำให้พวกเขาหิวจนหัวหมุน ทุกคนที่สวมชุดฝึกสีเขียวต่างเข้าแถวรอ อยากจะกินให้อิ่มเร็ว ๆ มีแต่พวกรุ่นพี่เท่านั้นที่จะมองพวกครูฝึกตาไม่กะพริบ

หลี่เสี่ยวอ้ายได้ยินพวกเธอพูดกันโดยไม่ตั้งใจว่า

“ทำไมครูฝึกรุ่นนี้ถึงได้หล่อขนาดนี้นะ?”

“ได้ยินมาว่าเป็นทหารจริง ๆ ด้วยแหละ”

…

เชอเสี่ยวตง “หล่อบ้าอะไร ดุจะตายอยู่แล้ว!”

หลี่เสี่ยวอ้ายอดหัวเราะไม่ได้ ตอนเช้าก่อนเลิกแถว เชอเสี่ยวตงถูกครูฝึกหลู่ลงโทษให้วิ่งห้ารอบ ถ้าเธอไม่มีความเห็นอะไรก็แปลกแล้ว!