ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 468 ใครจะมา?

บทที่ 468 ใครจะมา?

อย่าได้คิดไปเอง!

หัวหน้าฟู่คิดว่าลี่หรงคงไม่สามารถสร้างความวุ่นวายอะไรได้อีก หากไม่ได้ร่วมมือกับนิตยสารแฟชั่น

หลัวเหม่ยเฟิงพูดขึ้ยว่า “หัวหน้าฟู่คะ ที่ลี่หรงไม่เชิญพวกเรา แสดงว่าเธอไม่เห็นพวกเราอยู่ในสายตาเลยนะคะ!”

หัวหน้าฟู่เย้ย “ฉันรอดูว่าผู้หญิงคนนั้นจะจัดการยังไง!”

หลายปีมานี้สำนักพิมพ์แฟชั่นเหมือนถูกฝูหรงเลี้ยงดูมา จนทำให้เขาไม่ได้บริหารสมองสักเท่าไหร่ ตอนนี้เขายังคิดอยู่เลยว่าฝูหรงต้องพึ่งพานิตยสารแฟชั่นของพวกเขา ลืมไปเสียสนิทว่านิตยสารที่ร่วมมือกับฝูหรงต่างหากที่ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

ถ้าฝูหรงไม่มีนิตยสารแฟชั่น แล้วเปลี่ยนไปร่วมมือกับสำนักพิมพ์อื่นก็ได้ แต่นิตยสารแฟชั่นหาฝูหรงคนที่สองไม่ได้!

เจ้าของสำนักพิมพ์นิตยสารแฟชั่นไม่ค่อยยุ่งเรื่องงาน สองปีนี้หัวหน้าฟู่จึงเป็นใหญ่ ตอนที่รู้ว่าลี่หรงยกเลิกสัญญา เจ้าของสำนักพิมพ์ไม่ได้ถามอะไร เพราะตั้งแต่หัวหน้าฟู่เสนอให้เขาโกงเงินนิตยสารที่ร่วมมือกับฝูหรง เขาก็เตรียมพร้อมที่ลี่หรงจะไม่ร่วมมืออีกต่อไป

ปีที่แล้วการตลาดของนิตยสารที่ร่วมมือประสบความสำเร็จมาก ทำเงินได้กว่าสิบล้านหยวน ตามกฎต้องแบ่งให้ลี่หรงเกือบห้าล้าน มากกว่าปีก่อนเกือบเท่าตัว มากกว่าที่ลี่หรงตรวจสอบได้จากกรมสรรพากรด้วยซ้ำ นอกจากนิตยสารแฟชั่นจะโกงเงินของลี่หรงแล้ว พวกเขายังทำบัญชีปลอม หลบเลี่ยงภาษีจำนวนมหาศาล

แม้ว่าเจ้าของสำนักพิมพ์จะไม่ค่อยลงมายุ่งเรื่องงาน แต่เขาไม่ใช่คนโง่ เขารู้ดีว่าลี่หรงคงไม่ยอมยกเลิกสัญญาง่าย ๆ เลยไม่ค่อยเห็นด้วยกับวิธีการของหัวหน้าฟู่ แต่หัวหน้าฟู่คนนี้เป็นคนเจ้าเล่ห์มาก สุดท้ายเขาก็ล้างสมองอีกฝ่ายสำเร็จจริง ๆ

มาถึงวันนี้ สตูดิโอฝูหรงมีชื่อเสียงโด่งดังมาก เจ้าของสำนักพิมพ์จึงรู้สึกกังวลขึ้นมาทันที “แฟชั่นของเราไม่ได้รับเชิญหรือ?”

หัวหน้าฟู่หน้าตาบึ้งตึงพลางพูดว่า “ใช่ครับ นิตยสารแฟชั่นของพวกเราทำงานใหญ่โตขนาดนี้ หากฝูหรงไม่เชิญพวกเรา ถือว่าพวกเขาเสียโอกาสแล้ว!”

เจ้าของสำนักพิมพ์ไม่พอใจ “นิตยสารและสำนักข่าวอื่น ๆ ได้รับเชิญกันหมด จนสำนักพิมพ์ของพวกเรากำลังจะกลายเป็นหัวข้อสนทนาในวงการแล้ว!”

เมื่อทราบข่าวว่าฝูหรงยกเลิกสัญญากับแฟชั่น นักข่าวบางคนก็ขุดคุ้ยเรื่องการแบ่งผลประโยชน์ไม่เท่าเทียมกันในตอนนั้นออกมาได้จริง ๆ ยิ่งเห็นฝูหรงไม่ส่งบัตรเชิญให้แฟชั่น ก็พอเดาได้ว่าทั้งสองฝ่ายคงไม่ได้ยกเลิกสัญญากันอย่างสันติแน่นอน

เพื่อนร่วมวงการคิดว่าแฟชั่นช่างโง่เขลา ที่บีบให้ลี่หรงออกไป จนไม่ได้รับเชิญแบบนี้

เจ้าของสำนักพิมพ์ไม่สนใจเรื่องภายในของแฟชั่น เพราะตัวเองยังทำธุรกิจอื่นอยู่ เขาใส่ใจเรื่องหน้าตามาก ถ้าแค่คนในวงการรู้ เขาคงไม่โกรธขนาดนี้

บางคนที่ไม่ถูกชะตากับแฟชั่นยังปล่อยข่าวเสียดสีอีก ข่าวฉาวพวกนี้ผ่านการส่งต่อหลายทอด ก็จะยิ่งกลายเป็นเรื่องน่าอับอายมากขึ้น!

เจ้าของสำนักพิมพ์เสียทั้งหน้าตาและศักดิ์ศรีจนหมดสิ้น ถึงได้เรียกหัวหน้าฟู่มาคุย

หัวหน้าฟู่ก้มหัวประจบประแจง พร้อมแก้ตัวว่า “การที่เธอไม่เชิญพวกเรา แต่กลับเชิญสำนักข่าวอื่น ๆ มากมาย นี่ไม่ใช่หลักฐานชัดเจนว่าเธอหวาดกลัวนิตยสารแฟชั่นหรอกหรือ? เธออาจคิดว่าสำนักข่าวมากมายเหล่านั้นรวมกันแล้วจะสามารถต่อกรกับแฟชั่นได้! แต่พวกเขาไม่คิดบ้างหรือว่า ถ้าพวกเขาสามารถต่อกรกับแฟชั่นได้จริง ทำไมจนถึงตอนนี้พวกเขายังเป็นแค่นิตยสารเล็ก ๆ ที่แทบจะเอาตัวไม่รอด?”

เจ้าของสำนักพิมพ์ฟังการวิเคราะห์ของเขาแล้วรู้สึกว่ามีเหตุผลไม่น้อย

ส่วนหัวหน้าฟู่เองก็ถูกการวิเคราะห์ของตัวเองล้างสมอง เขาเชื่อมั่นว่าต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอน!

พวกเขาแค่รอดูฝูหรงทำให้ตัวเองขายหน้าก็พอแล้ว!

ส่วนเรื่องที่สื่ออื่น ๆ มีสิทธิ์เข้าชมแฟชั่นโชว์และได้ข้อมูลข่าวแบบเจาะลึก หัวหน้าฟู่ไม่ได้สนใจเลยสักนิด

หลายปีก่อนแฟชั่นเป็นฝ่ายได้กินเนื้อ ตอนนี้แค่ให้พวกเขาได้ดื่มน้ำซุปสักหน่อยจะเป็นไรไป?

สรุปแล้วภายใต้การควบคุมดูแลของหัวหน้าฟู่และหลัวเหม่ยเฟิง แฟชั่นไม่กังวลเลยสักนิดที่ฝูหรงเชิญนักข่าวจอมปลอมพวกนั้นมา เพราะพวกเขาจะสู้แฟชั่นได้จริงหรือ?

เป็นไปไม่ได้หรอก！

เมื่อใกล้ถึงวันแสดงแฟชั่นโชว์ ลี่หรงได้รับโทรศัพท์จาก ‘โมเด’ หรือผู้จัดการงานสัปดาห์แฟชั่นที่มิลาน

โมเดใช้ทักษะภาษาจีนอันน้อยนิดของเขา ถามลี่หรงว่าเธอเตรียมจัดแฟชั่นโชว์จริงหรือไม่?

ลี่หรงรับอย่างตรงไปตรงมา “ใช่ค่ะ จัดวันที่ 6 กันยายนค่ะ”

โมเดพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ตอนนี้ผมอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ ถ้าไม่รังเกียจ ผมอยากไปดูแฟชั่นโชว์ของฝูหรงด้วยน่ะครับ”

ลี่หรงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ไม่แปลกที่โมเดจะรู้ข่าวการจัดโชว์ของฝูหรง และถ้าผู้เชี่ยวชาญในนิตยสารแฟชั่นระดับนี้อยากมาดู ลี่หรงย่อมยินดีต้อนรับ

เธอถึงกับรู้สึกตื่นเต้นด้วยซ้ำ เพราะบางแบรนด์อยากเชิญยังเชิญไม่ได้เลย แต่นี่เขากลับเสนอตัวมาเอง

ลี่หรงพยายามข่มความตื่นเต้น “ได้แน่นอนค่ะ! คุณจะมาเมื่อไหร่คะ? ผมจะได้จองโรงแรมให้”

โมเดปฏิเสธอย่างสุภาพ โดยบอกว่าผู้ช่วยของเขาจองโรงแรมไว้เรียบร้อยแล้ว

เมื่อรู้ว่าโมเดจะมา ลี่หรงจึงเรียกประชุมสั้น ๆ เพื่อแจ้งและบอกให้นักออกแบบทุกคนระวังตัวหน่อย อย่าให้โมเดมีความประทับใจที่ไม่ดีต่อฝูหรง

ถ้าลี่หรงอยากขึ้นสัปดาห์แฟชั่นในอนาคต โมเดมีอิทธิพลในการตัดสินใจอย่างมาก

สวีเหมียนเคยศึกษาเกี่ยวกับสัปดาห์แฟชั่นจากต่างประเทศ รู้ถึงอิทธิพลของโมเดในวงการ จึงถามลี่หรงอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก “เขาเป็นผู้ก่อตั้งสัปดาห์แฟชั่นมิลานใช่ไหม?”

ลี่หรงพยักหน้า “ใช่แล้ว ดังนั้นพวกเราต้องไม่ทำผิดพลาดเด็ดขาด!”

สวีเหมียนถอนหายใจเบา ๆ ไม่คิดว่าสตูดิโอฝูหรงจะได้รับความสนใจจากโมเดด้วย!

เฉาเหลียงอวี้และนักออกแบบคนอื่น ๆ ไม่เคยอยู่ต่างประเทศ แต่พวกเขาก็เป็นคนในวงการ จึงรู้จักคนคนนี้เช่นกัน

ตอนนี้ความรู้สึกของพวกเขาเหมือนชาวบ้านธรรมดาที่ปลูกพืช กำลังรอผู้นำมาตรวจเยี่ยม

เฉาเหลียงอวี้พูดว่า “ฝูหรงเก่งจริง ๆ คุณลี่ก็เก่งมาก! ไปสัปดาห์แฟชั่นแค่ครั้งเดียว โมเดก็รู้จักพวกเราแล้ว! ฉันเคยได้ยินว่าบางแบรนด์อยากเชิญเขาไปดูโชว์ แต่เขาก็ไม่ไปนะ!”

ลี่หรงยิ้มเมื่อได้ยินเธอพูด “นี่เป็นผลจากความพยายามของทุกคน คราวนี้เราต้องพยายามให้เต็มที่! ทบทวนงานที่ตัวเองรับผิดชอบอีกครั้ง และเตรียมพร้อมสำหรับเหตุการณ์ฉุกเฉินด้วย”

แม้หลี่เสี่ยวอ้ายไม่รู้จักโมเด แต่ดูจากท่าทีของทุกคนแล้ว เธอพอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายต้องมีตำแหน่งที่ใหญ่มาก

หลังจากหลี่เสี่ยวอ้ายเรียนจบ เธอก็ได้ทำงานที่ฝูหรงตามที่หวังไว้ ตอนนี้เธอสามารถรับผิดชอบส่วนการตลาดได้อย่างอิสระแล้ว อย่างเช่น ปัญหาการขายหลังจากแฟชั่นโชว์ครั้งนี้ เธอเป็นผู้รับผิดชอบ แต่แน่นอนว่าไม่ใช่แค่เธอคนเดียว ยังมีคนอื่น ๆ ด้วย

“เสี่ยวอ้าย” ลี่หรงเรียกหลี่เสี่ยวอ้าย “นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรับผิดชอบการตลาดที่ใหญ่ขนาดนี้ ถ้าเธอมีปัญหาอะไรก็พูดมาได้เลยนะ”

หลี่เสี่ยวอ้ายนั่งตัวตรงทันที “ตอนนี้ยังไม่มีปัญหาค่ะ ฉันเชื่อว่าฉันสามารถทำได้!”

“งั้นก็ดี” ลี่หรงกวาดตามองคนอื่น ๆ ที่เข้าร่วมประชุม “มีคำถามอะไรอีกไหมคะ? ถ้าไม่มีคำถามอื่นแล้วก็เลิกประชุมได้”

6 กันยายน

เมื่อถึงวันงานแล้ว แฟชั่นโชว์ฝูหรงได้รับความสนใจอย่างมากทั้งในและนอกวงการ ตามข่าวที่ฝูหรงประกาศออกมา แฟชั่นโชว์ครั้งนี้จะดำเนินไปตลอดทั้งวัน ตั้งแต่เก้าโมงครึ่ง

ช่วงเช้าเป็นการเดินแบบ ส่วนช่วงบ่ายเป็นการขาย

แขกรับเชิญที่มาชมโชว์ถูกนำไปยังที่นั่งริมเวที ส่วนนักข่าวและผู้สื่อข่าวโทรทัศน์มีที่นั่งส่วนกลางแถวหนึ่งให้นั่งได้

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

CASEORCX