ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 98 จัดหอพัก

บทที่ 98 จัดหอพัก

สำนักทะเบียนอยู่ค่อนข้างไกลจากหอพัก ลี่รุ่ยจือจึงสตาร์ทรถเพื่อพาพวกเขาไปส่งที่นั่น

เนื่องจากเป็นหอพักหญิง ลี่รุ่ยจือจึงไม่อยากขึ้นไปอีก ได้แต่บอกให้สองสามีภรรยาทิ้งหลานชายตัวน้อยไว้กับเขา แล้วโบกมือให้ทั้งคู่ขึ้นไปบนหอพัก

จ้าวชิงซงไม่ได้คิดมาก ด้วยต้องการช่วยลี่หรงขนของ และไม่รู้ว่าในหอพักใหม่มีใครอยู่บ้าง เขาอยากให้เพื่อนร่วมห้องของลี่หรงรู้ว่าหญิงสาวแต่งงานมีครอบครัวแล้ว จะได้ไม่มีใครกล้ารังแกเธอ

ยิ่งไปกว่านั้น จ้าวชิงซงยังอยากจะช่วยเธอทำความสะอาดและจัดเตียงอีกด้วย

เมื่อมาถึงหอพัก ก็พบว่าประตูเปิดไว้อยู่แล้ว กุญแจที่ลี่หรงเอามาจากสำนักทะเบียนจึงไม่มีประโยชน์

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนมาถึงก่อน

ลี่หรงกลัวว่าการที่จู่ ๆ ก็พาจ้าวชิงซงเข้าไปด้วยเลยจะดูไม่ดี เธอจึงมองเข้าไปข้างในก่อน “สวัสดีค่ะ มีใครอยู่ไหมคะ?”

“มีค่ะ” ผู้หญิงคนหนึ่งรีบเดินออกมาจากห้อง พลางสะบัดน้ำออกจากมือ อีกฝ่ายคงจะกำลังทำความสะอาดอยู่เช่นกัน

อีกฝ่ายเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างดูมีอายุ น่าจะอายุมากกว่าสามสิบปีแล้ว มีรอยยิ้มที่เป็นมิตรบนใบหน้าแม้ไม่ได้โดดเด่น ทว่าดูแล้วคงเป็นคนที่เข้ากับคนง่าย

“แล้วมีใครอยู่ที่นี่อีกไหมคะ?” ลี่หรงมองเข้าไป “ฉันก็จะได้อยู่หอพักนี้เหมือนกันค่ะ สามีของฉันก็อยากเข้าไปช่วยทำความสะอาดเตียงด้วย จะสะดวกไหมคะ?”

“ฉันอยู่คนเดียวค่ะ ไม่มีปัญหา เข้ามาได้เลย” ผู้หญิงคนนั้นคลี่ยิ้ม “ใช่แล้ว ฉันชื่ออู๋เยี่ยนหง คุณล่ะคะ?”

“ลี่หรงค่ะ” ลี่หรงบอกชื่อของเธอกับอู๋เยี่ยนหง “คุณมาเร็วจังเลยนะคะ”

“รถไฟที่ฉันนั่งมามาถึงเมื่อเช้านี้น่ะคะ ตอนนี้เลยยังไม่มีที่พัก ฉันก็เลยรีบตรงมาที่มหาวิทยาลัย ตอนนี้ในหอพักมีเราแค่สองคนค่ะ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีทั้งหมดกี่คน ไม่รู้เลยว่าทั้งหกเตียงจะเต็มหรือเปล่า”

ลี่หรงยิ้ม “มาคอยดูกันเถอะค่ะ”

“คุณทำความสะอาดได้เลยค่ะ เดี๋ยวฉันจะไปซักผ้าปูที่นอนต่อ” อู๋เยี่ยนหงหันหลังเดินกลับไป

หอพักเป็นห้องที่มีหกเตียง ลี่หรงกวาดสายตามองไปรอบ ๆ หลังจากเลือกเตียงแล้ว เธอก็พร้อมที่จะเริ่มทำความสะอาด

อู๋เยี่ยนหงอยู่ในห้องน้ำเล็ก ๆ ลี่หรงไม่สามารถปล่อยให้จ้าวชิงซงเข้าไปตักน้ำในห้องน้ำนั้นได้ เธอจึงหยิบกะละมังเคลือบ ที่มีลายดอกไม้สีแดงขนาดใหญ่ออกมา แล้วพูดว่า “เดี่ยวฉันจะไปตักน้ำข้างในมาให้นะคะ”

จ้าวชิงซงพยักหน้า วางกระเป๋าเดินทางที่เขายกมาไว้บนโต๊ะ เปิดมันออก แล้วนำของที่อยู่ในนั้นออกมาจัดเรียง

เมื่อลี่หรงยกน้ำออกมา จ้าวชิงซงก็ปีนขึ้นไปปัดฝุ่นบนเตียงแล้ว เขายื่นมือออกไป ขอให้หญิงสาวยื่นผ้าเปียกให้เขา

กระดานไม้ก็ถูกเช็ดเช่นกัน ในขณะที่รอให้แห้ง ทั้งสองคนก็เก็บกวาดโต๊ะให้สะอาด แล้วช่วยกันวางสิ่งของที่ใช้กันทั่วไปไว้บนโต๊ะ

“อ้าว ทำไมมีผู้ชายด้วยล่ะ!” เสียงแหลมสูงแสดงถึงความประหลาดใจ ดังมาจากนอกประตู

ลี่หรงได้ยินเสียงจึงหันไปมอง เธอเป็นเด็กสาวคนหนึ่งที่แต่งตัวทันสมัย ผมหยิกหยักศกสีดำยาวประบ่า เธอมีคิ้วเรียวบางทันสมัย ทาลิปกลอสสีชมพูอ่อน

ไม่รู้ว่าเป็นคุณหนูเอาแต่ใจมาจากไหน

ลี่หรงยิ้มด้วยความประหม่า “นี่คือสามีของฉันเองค่ะ เขาช่วยเข้ามาจัดเตียงให้ฉันเท่านั้น ขอโทษด้วยจริง ๆ นะคะ ที่ทำให้ตกใจ”

แม้จะดูเป็นคุณหนูเอาแต่ใจ ทว่าลี่หรงก็จัดการได้ไม่ยากนัก เมื่ออีกฝ่ายได้ยินคำพูดของลี่หรง เธอก็ทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย หลังจากสบตากับลี่หรง แล้วมองอยู่พักหนึ่ง เธอก็หันหน้าชี้ไปที่เตียง “ฉันจะเอาเตียงนี้”

มีผู้หญิงตัวสูงสองคนเดินตามเธอมา พร้อมถือข้าวของต่าง ๆ มากมายไว้ในมือ หลังจากที่หญิงสาวชี้ไปที่เตียง พวกเธอก็พยักหน้าให้หญิงสาว แล้วเริ่มทำความสะอาดทันที

นี่ช่างเหมือนในละคร คุณหนูจากตระกูลผู้ร่ำรวยตัวจริง

ลี่หรงกับจ้าวชิงซงมองหน้ากัน จากนั้นก็ยุ่งอยู่กับการจัดของของตัวเองต่อไปเงียบ ๆ

อู๋เยี่ยนหงตากผ้าที่เพิ่งซักเสร็จแล้ว ก็มานั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง เมื่อเห็นเพื่อนร่วมห้องคนใหม่ที่เพิ่งเข้ามา ก็ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้หญิงที่น่าจะ ‘เข้ากับคนได้ยาก’ เธอจึงเงียบไป

ขณะที่แม่บ้านทั้งสองช่วยกันทำความสะอาดเตียง หญิงสาวก็มองไปรอบ ๆ แต่ไม่พบเก้าอี้ที่สะอาดเลย เธอจึงเข้ามาใกล้ลี่หรง แล้วมองลี่หรงด้วยดวงตาสดใส “เธอแต่งตัวดูดีมาก กระโปรงตัวนี้ซื้อที่ไหนเหรอ?”

ลี่หรงไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะมาคุยกับเธอก่อน แม้ว่าจะแปลกใจ แต่ก็ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ไม่ชอบให้คนชมเชยเรื่องความงาม เธอเม้มปาก แล้วยิ้มอ่อน “เธอก็ดูดีมากเหมือนกัน ไหนจะยังมีดวงตาสดใสอีก กระโปรงตัวนี้ฉันเป็นคนทำเองน่ะ”

หญิงสาวเดาะลิ้นด้วยความประหลาดใจ “เธอทำเองเลยเหรอ? ฝีมือดีมากเลยนะ ขนาดฉันไปต่างประเทศมา ก็ยังไม่เจอชุดไหนสวยเท่าของเธอเลย”

ลี่หรงสวมชุดผ้าฝ้ายสีขาว คอปกเป็นแบบฝรั่งเศส แขนเสื้อพอง ปกเสื้อและปลายแขนเสื้อปักลายดอกไม้เล็ก ๆ สีเหลืองและสีม่วง มีสายผูกเอว เผยให้เห็นเอวหญิงสาวที่เรียวเล็ก

หลังจากมาถึงเมืองหลวง ลี่หรงแทบไม่ได้ถักเปียสองเส้นเลย มีวันนี้ที่เธอถักเปียสองข้าง เพื่อให้เข้ากับชุดกระโปรงอีกด้วย

ด้วยใบหน้าของลี่หรงที่งามโดดเด่นอยู่แล้ว ยิงทำให้เธอดูเป็นคนเรียบร้อยอ่อนโยนมากขึ้นไปอีก

“เธอช่วยทำให้ฉันสักตัวได้ไหม?” หญิงสาวเสนอ

ลี่หรงถือเป็นช่างตัดเสื้อ ตอนที่เรียนการออกแบบแฟชั่น การทำเสื้อผ้าเป็นความสามารถพิเศษของเธอ ชาตินี้เธอก็อยากจะหาเงินด้วยการทำเสื้อผ้าด้วย แต่ไม่เคยคิดเลยว่าทุกอย่างอาจจะเริ่มขึ้นเร็ว ๆ นี้

แล้วเธอเองก็เพิ่งเริ่มเรียนมหาวิทยาลัย ดังนั้นจึงเป็นเรื่องยากสำหรับลี่หรง ที่จะทำเสื้อผ้าให้หญิงสาวคนนี้ เพราะตอนนี้เธอกำลังอยู่ในช่วงยุ่ง มีเรื่องให้ต้องจัดการหลายอย่าง จึงยังไม่อยากทำ ขณะที่เธอกำลังคิดหาเหตุผลที่เหมาะสม เพื่อจะปฏิเสธ จ้าวชิงซงก็เหลือบมองมาพอดี แล้วพูดว่า “ภรรยา ส่งผ้าปูที่นอนให้ผมหน่อยครับ”

“อ๋อ ได้ค่ะ” ลี่หรงหยิบผ้าปูที่นอนออกจากกระเป๋า แล้วยื่นให้เขา

เตียงที่ปูด้วยเสื่อฟางนั้นแข็งมากเหมือนกับเตียงเตาในหมู่บ้าน จ้าวชิงซงจึงวางผ้านวมเป็นชั้น ๆ จากนั้นจึงปูผ้าปูที่นอนทับอีกชั้น ในที่สุดก็พับผ้านวมไว้ข้าง ๆ อย่างเรียบร้อย

ตอนนี้ในเมืองหลวงก็ยังคงเป็นฤดูใบไม้ผลิ จึงยังต้องมีผ้าห่มผืนหนา ซึ่งผ้าห่มลี่หรงนำมา คือผ้าห่มที่คุณแม่ลี่ซื้อให้เธอจากโรงงานทอผ้า

ด้านในบุด้วยฝ้ายแท้หนักสามจิน เหมาะแก่การให้ความอบอุ่น

ลี่หรงบอกไปแล้วว่าเธอจะไม่นอนที่มหาวิทยาลัยบ่อย ๆ จึงไม่จำเป็นต้องทำให้ทุกอย่างดีมากนัก แต่จ้าวชิงซงกล่าวว่า “แม้ว่าคุณจะนอนแค่คืนเดียว ผมก็หวังว่าคุณจะนอนหลับสบายครับ”

ลี่หรงรู้สึกใจฟูมากเมื่อได้ยินดังนั้น จึงปล่อยตามใจเขา

หญิงสาวที่ถูกขัดจังหวะไม่พอใจมาก เธอเม้มปาก ไม่ยอมพูดอะไรต่อ ราวกับกำลังรอให้คนอื่นมาง้ออย่างไรอย่างนั้น

เตียงของลี่หรงจัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมื่อไม่มีอะไรให้ทำอีก เธอจึงไม่ได้คิดจะอยู่ที่นี่ต่อ เพราะต้องไปดูบ้านใหม่ของจ้าวชิงซงด้วย

เมื่อเห็นว่าทั้งสองกำลังจะจากไป หญิงสาวก็เริ่มวิตกกังวล ก่อนกระทืบเท้าหนึ่งที แล้วจับมือลี่หรงไว้ “ว่าแต่ เธอชื่ออะไรล่ะ”

จู่ ๆ ลี่หรงก็ถูกจับไว้ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วชักมือออก “ฉันชื่อลี่หรง ถ้าเธอต้องการอะไร ไว้ค่อยคุยกันคราวหน้านะ ฉันยังมีเรื่องต้องทำอยู่อีกน่ะ”

“ก็ได้ ฉันชื่อเสิ่นรั่วหนิง อย่าลืมล่ะ” เสิ่นรั่วหนิงตะโกนไล่หลังลี่หรง

“นับถอยหลังเกือบครบแล้ว ถ้าทั้งคู่ยังไม่ลงมาอีก พี่จะพาหลานชายขึ้นไปตามหาอยู่แล้วนะ” ลี่รุ่ยจืออุ้มอันอัน ขณะมองพวกลี่หรงที่เดินลงมาด้วยรอยยิ้ม

ตามเส้นทางที่จ้าวชิงซงบอก ลี่รุ่ยจือก็ขับรถเข้าไปในตรอกใกล้กับมหาวิทยาลัยชิงต้า

“ที่นี่ค่อนข้างลึกลับซับซ้อนอยู่เหมือนกันนะ” ลี่รุ่ยจือจอดรถ แล้วเดินตามจ้าวชิงซงไป

เด็กน้อยไม่ได้อยู่กับลี่หรงมาสักพักแล้ว ตอนอยู่ในรถจึงขอให้เธออุ้มเขาไว้

หลังจากลงจากรถ เด็กน้อยก็ถูกพ่ออุ้มไว้ จ้าวชิงซงจึงยื่นกุญแจให้ลี่หรง ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก “ไปดูสิครับ คุณชอบบ้านหลังนี้หรือเปล่า”