ทะลุมิติมาเป็นภรรยาของตัวร้าย - ตอนที่ 455 เจ้ารอกินอาหารหมูก็แล้วกัน

ตอนที่ 455 เจ้ารอกินอาหารหมูก็แล้วกัน

หร่วนหย่งโมโหมาก คว้ามือหร่วนซื่อลากออกไปทันที เรื่องเล็กแค่นี้ก็ทำไม่สำเร็จ ไร้ประโยชน์จริง

เซี่ยอวิ๋นจิ่นด้านหลังสีหน้าเย็นชามองตามหลังหร่วนหย่งน้าชายตนกับหร่วนซื่อ พลันเรียกไว้ว่า “เดี๋ยวก่อน”

หร่วนหย่งกับหร่วนซื่อหันหน้ากลับมามอง แววตาหร่วนซื่อเต็มไปด้วยความหวัง

ในที่สุดเจ้าลูกเวรก็ยอมให้นางกลับมาแล้ว ดูท่ายังมีหวัง

น่าเสียดายนางเพิ่งคิดจบเซี่ยอวิ๋นจิ่นก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเนิบนาบแต่เย็นชาดุจน้ำแข็ง

“ท่านพ่อข้าหย่ากับท่านแม่แล้ว ข้าเห็นแก่ที่ท่านเป็นท่านแม่ข้า ดังนั้นก่อนหน้านี้ที่รับปากจะให้เงินท่านน้าให้ดูแลนางดีๆ ปรากฏท่านน้าไม่เพียงแต่ไม่ซาบซึ้งใจข้าที่ทำเช่นนี้ ยังแล่นมาหาเรื่องด่าทอข้าที่ตระกูลเซี่ย”

“เรื่องประชดด่าทอซิ่วไฉไร้ความกตัญญูนั้นพักไว้ก่อน แค่เรื่องที่ท่านแม่ถูกท่านพ่อข้าหย่าไปแล้ว ข้าก็ไม่มีหน้าที่ดูแลท่านแม่อีก ดังนั้นวันหน้าเงินที่จะมอบให้บ้านตระกูลหร่วนก็จะไม่ให้แล้ว”

เซี่ยอวิ๋นจิ่นกล่าวจบ ก็ไม่มองสองพี่น้องตระกูลหร่วนอีก หันไปมองเซี่ยเหล่าเกินกล่าวว่า “ท่านพ่อ วันหน้าเงินแสดงความกตัญญูที่จะมอบให้ตระกูลหร่วน ก็มอบให้ท่านพ่อทั้งหมด”

เซี่ยเหล่าเกินได้ฟังก็ดีใจอย่างมาก ยิงฟันยิ้มกว้างเอ่ยชมเซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่หยุด “เจ้าสามช่างมีความกตัญญูยิ่ง ไม่เลวๆ”

หร่วนหย่งร้องเสียงหลงขึ้นทันที “อวิ๋นจิ่น เจ้าอย่าทำเช่นนี้ ข้ารับรองว่าวันหน้าจะไม่ให้นางมาหาเรื่องตระกูลเซี่ยอีก เจ้าทำตามอย่างเมื่อก่อนเถอะนะ”

สีหน้าหร่วนซื่อซีดเผือด ก่อนหน้านี้มีเงิน น้องชายนางยังทรมานนางเช่นนี้ หากไม่มีเงิน นางยังจะมีทางรอดอีกหรือ

หร่วนซื่อมองเซี่ยอวิ๋นจิ่นอย่างสิ้นหวัง เอ่ยอย่างหวาดกลัวว่า “เจ้าคิดจะบีบให้มารดาเจ้าไปตายหรือ”

เซี่ยอวิ๋นจิ่นสีหน้าไร้ความรู้สึก “เมื่อครู่ท่านบอกเองไม่ใช่หรือว่าให้กำเนิดบุตรสาว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ไม่ใช่บุตรชายท่าน ในเมื่อไม่ใช่บุตรชายท่าน ไยต้องให้เงินอีก วันหน้าท่านก็ดูแลตัวเองให้ดีก็แล้วกัน”

ผู้อื่นไม่เก็บเรื่องราวนี้ของเซี่ยอวิ๋นจิ่นมาใส่ใจ แต่เซี่ยอวิ๋นจิ่นเองกลับเริ่มคิดบางอย่างขึ้นมา

บางทีเขาอาจไม่ใช่ลูกหลานตระกูลเซี่ย

ความจริงเรื่องนี้เมื่อก่อนเขาเองก็เคยตรวจสอบ แต่พอตรวจสอบแล้วก็พบว่าเขาเป็นลูกหลานตระกูลเซี่ย ยังมีท่านย่าเขาทำคลอดให้เขาอีกด้วย

นับประสาอันใดกับเขากับท่านปู่เขาหน้าตาก็เหมือนกันอยู่บ้าง หากเขาไม่ใช่ลูกหลานตระกูลเซี่ย จะมีหน้าตาเหมือนกับท่านปู่เขาได้อย่างไร

เพราะเรื่องนี้ สุดท้ายเขาจึงเชื่อว่าตนเองเป็นลูกหลานตระกูลเซี่ย

แต่ตอนนี้หร่วนซื่อพูดเองว่า ตอนนั้นคลอดบุตรสาว ต่อมากลายเป็นบุตรชาย ย่อมต้องมีความนัยอันใดที่เขาไม่รู้ซ่อนอยู่

เซี่ยอวิ๋นจิ่นตัดสินใจว่าเขาจะต้องตรวจสอบให้ละเอียด หากตรวจสอบละเอียดแล้วพบว่าเขาไม่ใช่คนตระกูลเซี่ย ก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องถูกตระกูลนี้สูบเลือดสูบเนื้อ

แววตาเซี่ยอวิ๋นจิ่นสงบนิ่งราวกับบ่อน้ำลึก เขาค่อยๆ กวาดตามองหร่วนซื่อก่อนจะหันกลับมามองเซี่ยเหล่าเกิน

ยามนี้เซี่ยเหล่าเกินกำลังดีใจกับเรื่องที่เซี่ยอวิ๋นจิ่นกล่าวก่อนหน้านี้ ดังนั้นจึงเห็นท่านพ่อเขามองมาพร้อมกับรอยยิ้มที่หุบไม่ลง

แววตาเซี่ยอวิ๋นจิ่นพลันหรี่ลง เขาอาจลองสืบจากปากบิดาเขาก่อน ดูว่ามีรายละเอียดอันใดในปีนั้น ไม่แน่ว่าอาจจะสืบความอันใดออกมาได้

เซี่ยอวิ๋นจิ่นมองไปยังเซี่ยเหล่าเกิน “ท่านพ่อ ค่ำแล้ว พวกเรายังไม่ได้กินอาหารเย็นกันเลย ควรกินข้าวกันได้แล้ว”

พอเขากล่าวขึ้น เซี่ยเหล่าเกินรีบสั่งเฉินหลิ่ว “เร็วๆ ไปยกอาหารชั้นเลิศที่เตรียมไว้อออกมา”

แม้เฉินหลิ่วไม่พอใจ แต่กลับไม่ได้ดึงดันเหมือนก่อนหน้านี้ เพราะเซี่ยอวิ๋นจิ่นรับปากจะมอบเงินส่วนของหร่วนซื่อให้เซี่ยเหล่าเกิน เงินเซี่ยเหล่าเกินก็เหมือนเงินพวกนาง ดังนั้นเฉินหลิ่วจึงไม่กล่าวมากความ รีบหันไปเรียกเซี่ยหลานให้ตามนางไปห้องครัว

เมื่อก่อนเซี่ยหลานสิบนิ้วไม่เคยแตะต้องโดนน้ำในหน้าหนาว แต่ตั้งแต่หร่วนซื่อออกจากบ้านไป เฉินหลิ่วก็ไม่เคยปล่อยให้นางอยู่ว่าง นางได้แต่ทนกับเฉินหลิ่วเพื่อวันหน้าจะได้ออกเรือนไปกับตระกูลที่ดี ตอนนี้งานแต่งงานของนางกำหนดวันแล้ว อีกไม่นางก็จะออกเรือนแล้ว

วันหน้านางไม่คิดกลับมาทนรับอารมณ์คนตระกูลเซี่ยอีกแล้ว

เซี่ยหลานครุ่นคิดแล้วก็เดินตามเฉินหลิ่วไปเตรียมอาหารในห้องครัวอย่างกระแทกกระทั้น

เซี่ยเหล่าเกินสั่งเซี่ยต้าเฉียง “ไป ขับไล่คนบ้านตระกูลหร่วนออกไป”

หร่วนหย่งมองเซี่ยอวิ๋นจิ่นด้วยสีหน้าขอร้อง “อวิ๋นจิ่น เจ้าทำตามอย่างเมื่อก่อนเถอะนะ”

น่าเสียดายเซี่ยอวิ๋นจิ่นเหมือนไม่สนใจอีกแล้ว หันหน้าไปสั่งการหร่วนไคด้านหลังว่า “กลับไปเอาสุราดีสองขวดมาหน่อย วันนี้ข้าจะดื่มกับท่านพ่อข้าสักจอกสองจอก”

พอเซี่ยเหล่าเกินได้ฟังก็ยิ่งดีใจ ลู่เจียวข้างกายเซี่ยอวิ๋นจิ่นกลับรู้สึกแปลกใจ นางหันไปมองเซี่ยอวิ๋นจิ่น

ก่อนหน้านี้เจ้าหมอนี่รับปากนางว่าจะไม่ดื่มสุรามาก ตอนนี้อยู่ดีๆ จะมาดื่มสุราทำไม ยังให้เอาสุราที่เขาตั้งใจซื้อกลับมามาดื่มอีกด้วย เรื่องนี้เห็นชัดว่าน่าแปลกอย่างมาก

เซี่ยอวิ๋นจิ่นมองลู่เจียวแล้วก็ยื่นมือออกไปบีบมือนางไว้ ก่อนจะหันหลังเดินตามเซี่ยเหล่าเกินเข้าเรือนกลางตระกูลเซี่ยไป

เซี่ยต้าเฉียงด้านหลังยังไม่ทันเดินไปถึงหร่วนซื่อกับหร่วนหย่ง หร่วนหย่งก็พลันโมโหหันไปตบหร่วนซื่อ

“นังชั้นต่ำ ชีวิตดีๆ ทำเอาต้องเป็นเช่นนี้ ทีนี้ดีเลย ทำเอาเงินทองข้าหายวับไปด้วย ตอนนี้เจ้าดีใจแล้วสิ วันหน้าก็รอกินอาหารหมูเถอะ”

หร่วนซื่อทนรับความสะเทือนใจนี้ไม่ได้ ล้มลงหมดสติไปทันที

เซี่ยต้าเฉียงเพิ่งเดินมาถึงตรงหน้านาง ก็มองนางที่กองอยู่กับพื้นอย่างไม่ได้รู้สึกเสียใจแม้แต่น้อย

เขายื่นมือไปคว้าหร่วนหย่งกับหร่วนซื่อโยนออกไป พอโยนทั้งสองคนออกจากประตูใหญ่ตระกูลเซี่ยแล้ว เซี่ยต้าเฉียงก็ตวาดเดือดดาลว่า “รีบไสหัวไป หากยังไม่ไปอีก ข้าจะไปแจ้งทางการแล้ว”

หร่วนหย่งมองหร่วนซื่อที่สลบไปแล้ว ได้แต่จำใจหิ้วหร่วนซื่อกลับ เขาลากนางไปราวกับสุนัขตาย

ยามนี้หร่วนซื่อจึงได้รู้ ก่อนหน้านี้ที่นางคิดว่ามีชีวิตอยู่ไม่สู้ตายนั้น ความจริงเป็นชีวิตที่ไม่เลวแล้ว วันหน้าจึงจะเรียกว่านรกแท้จริง และเมื่อไม่มีเงิน น้องชายและน้องสะใภ้คงต้องทรมานนางเพื่อจะได้ไม่ต้องเลี้ยงดูนาง ให้นางตายเร็วๆ จะได้ประหยัดอาหาร

ในที่สุดหร่วนซื่อก็เริ่มหวาดกลัวขึ้นมาแล้ว ดิ้นรนหันหน้าไปขอร้องว่า “เจ้าสาม แม่ผิดไปแล้ว เจ้าอย่าได้ริบเงินน้าเจ้าคืน วันหน้าท่านแม่จะไม่มาตระกูลเซี่ยอีกแล้ว จะไม่มาอีกแล้ว ขอร้องเจ้ามอบเงินให้น้าเจ้าเถอะนะ”

น่าเสียดายประตูใหญ่ตระกูลเซี่ยปิดสนิทแล้ว ไม่มีผู้ใดคิดสนใจนางอีก

นางถูกหร่วนหย่งทุบตีเตะต่อยไปตลอดทางกลับบ้านตระกูลหร่วน

บรรยากาศตระกูลเซี่ยกลับค่อนข้างปรองดองยิ่งกว่าก่อนหน้านี้มาก เรื่องมอบของขวัญให้ทุกคนก็ไม่ได้เอ่ยถึงอีก

เฉินหลิ่วกับเซี่ยหลานสองคนก็ยกอาหารที่เตรียมไว้ออกมาอย่างรวดเร็ว ความจริงที่เรียกว่าอาหารชั้นเลิศก็เป็นเพียงแค่ทำอาหารที่มีเนื้อสัตว์อย่างหนึ่งเท่านั้น เซี่ยอวิ๋นจิ่นกับลู่เจียวไม่เห็นอยู่ในสายตาจริงๆ

แต่พวกเขาย่อมไม่กล่าวอันใด เซี่ยอวิ๋นจิ่นรินสุราให้เซี่ยเหล่าเกินอย่างกระตือรือร้น ยังรินให้เซี่ยต้าเฉียง เซี่ยเอ้อร์จู้ เซี่ยอวิ๋นหวาอีกด้วย

“มา นี่คือสุราดีที่ข้านำมาจากอำเภอชิงเหอ ได้ยินว่าดีมาก ทุกคนลองชิมดู”

เซี่ยต้าเฉียงกล่าววาจาปวดใจ “ตอนนี้น้องสามมีเงินแล้ว สุราย่อมต้องดี แต่เจ้าต้องคิดถึงพี่น้องที่บ้านบ้าง”

เซี่ยอวิ๋นหวาพยักหน้าทันที “พี่สาม วันที่ยี่สิบหกเดือนสิบสองข้าจะแต่งงานแล้ว พี่สามจะต้องมาร่วมดื่มสุรามงคลนะ”

ปากบอกว่าดื่มสุรามงคล แต่สองตาเอาแต่จับจ้องเซี่ยอวิ๋นจิ่น หวังว่าเซี่ยอวิ๋นจิ่นจะมอบเงินให้เขาสักหน่อย

น่าเสียดายเซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่กล่าวอันใดสักคำ เซี่ยอวิ๋นหวาโมโหแทบตาย