ทะลุมิติมาเป็นภรรยาของตัวร้าย - ตอนที่ 536 น้าชาย
ตอนที่ 536 น้าชาย
บนรถม้าตระกูลเซี่ย ลู่เจียวยกมือขยี้ผมเผ้าตนเองให้ยุ่งเหยิง แม้แต่เสื้อผ้าก็กระชากให้หลุดหลวม
หร่วนจู๋กับเฝิงจือสองคนตกใจมองนาง “เหนียงจื่อ ท่านทำอันใด”
ลู่เจียวเงยหน้ามองพวกนางสองคน กล่าวว่า “พวกเจ้าสองคนรีบทำตัวเองให้ดูยุ่งเหยิงเร็ว อีกสักครู่องค์หญิงใหญ่ถามถึงก็บอกว่าคุณชายรองเนี่ยนำคนมาขวางทาง ทำจนเป็นเช่นนี้”
พอลู่เจียวกล่าว หร่วนจู๋กับเฝิงจือเข้าใจทันที หญิงสาวสองคนลงมือทำเสื้อผ้าตนเองหลุดหลวมไปก็หัวเราะขำไป
พอทุกคนเข้าไปในจวนอู่กั๋วกงก็สภาพน่าอนาถอย่างที่สุด
ชิวเยว่เห็นพวกลู่เจียวก็ตกใจ “ลู่เหนียงจื่อ พวกท่านเป็นอันใดกัน”
ลู่เจียวถอนหายใจ เฝิงจือรีบรับคำว่า “พี่ชิวเยว่ ครอบครัวนายพวกพี่เกิดอันใดขึ้น ไม่อยากรักษาท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่ให้หายก็บอกกันสักคำก็ได้ ไยต้องให้พวกเรามาเสียเที่ยว ยังเกือบเอาชีวิตไม่รอด”
ชิวเยว่สีหน้าไม่เข้าใจ “หมายความว่าอย่างไร”
“คุณชายรองพวกเจ้าให้คนไปขวางทางพวกเรา บอกว่าจะสังหารเหนียงจื่อข้าชดใช้ชีวิตให้น้าเหลียง โชคดีพวกเรามีหร่วนจู๋ ต่อมายังได้พบกับคนจากสำนักรักษาความสงบเมืองหลวง หาไม่แล้วเกรงว่าพวกเราคงมาไม่ได้แล้ว”
เฝิงจือกล่าวจบไม่พูดอะไรต่ออีก ชิวเยว่สีหน้าย่ำแย่อย่างยิ่ง ทุกคนเพิ่งจะเข้าไปในห้องนอนท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่ ชิวเยว่ก็รายงานเรื่องลู่เจียวต่อองค์หญิงใหญ่
องค์หญิงใหญ่เดิมดีใจมาก เพราะวันนี้บุตรสาวสีหน้าดีขึ้นมาก นางดีใจราวกับมองเห็นความหวังแล้ว
องค์หญิงใหญ่มีท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียว ดังนั้นจึงเป็นดังไข่มุกในฝ่ามือ หลายปีมานี้ท่านหญิงไม่สบาย คนที่ทุกข์ใจที่สุดก็คือองค์หญิงใหญ่ ตอนนี้ยากจะได้เห็นอาการป่วยบุตรสาวมีความหวังรักษาหาย องค์หญิงใหญ่จึงดีใจอย่างที่สุด
แต่เนี่ยเยี่ยเจินกลับมาหาเรื่องนาง องค์หญิงใหญ่โมโหสั่งการองครักษ์ไปว่า “พวกเจ้า ไปหักขาเจ้าเนรคุณนี่ซะ ดูว่าเขายังจะกล้าแก้แค้นให้นังชั้นต่ำนั่นอีกไหม”
ยามนี้องค์หญิงใหญ่นึกเสียใจภายหลังแล้ว หากรู้เช่นนี้ ในปีนั้นไม่ควรให้เหลียงฉินเข้าจวนอู่กั๋วกง และไม่ควรให้หลานชายนางถูกนางหลอกจนเลอะเลือน น่าเสียดายพวกนางถึงกับไม่เคยค้นพบเรื่องนี้มาก่อน
องครักษ์จวนองค์หญิงใหญ่ได้ฟังคำสั่งก็รีบไปปฏิบัติตามคำสั่งทันที
ลู่เจียวเริ่มฝังเข็มให้ท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่ องค์หญิงใหญ่หันมาสนใจบุตรสาวตนเองต่อทันที
นางถามลู่เจียวว่า “บุตรสาวข้า นางดีขึ้นมากใช่หรือไม่”
“เพคะ ขอเพียงท่านหญิงรักษาให้ดี ก็จะรักษาหายได้ วันหน้าให้คนมาเป็นเพื่อนนาง อย่าได้แตะต้องปมในใจนาง นางก็จะไม่เป็นอันใดอีก”
“ข้าจะระวัง”
ลู่เจียวฝังเข็มให้ท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่เสร็จก็พาคนกลับ ไม่เดินเล่นในเมืองหลวงต่อ ทุกแห่งในเมืองหลวงล้วนอันตราย นางต้องระมัดระวังตัวสักหน่อย
ณ บ้านตระกูลเซี่ย
เซี่ยอวิ๋นจิ่นกับเจ้าหนูน้อยทั้งสี่กำลังรอลู่เจียว พ่อลูกกลัวว่าลู่เจียวออกไปจะเจอเรื่องอันใด ดังนั้นก็พากันวุ่นวายใจจนไม่อาจร่ำเรียนหรือไปเล่น พอเห็นลู่เจียวกลับมา พ่อลูกจึงได้วางใจลงได้
“เจียวเจียว เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
“ท่านแม่ ไม่มีคนเลวมาหาเรื่องท่านใช่หรือไม่”
ลู่เจียวมองเซี่ยอวิ๋นจิ่นกับเจ้าหนูน้อยทั้งสี่แล้วก็ไม่ได้เล่าเรื่องเนี่ยเยี่ยเจินมาหาเรื่องนาง ไม่ใช่เพราะกลัวเซี่ยอวิ๋นจิ่นเป็นห่วง แต่เพราะกลัวเจ้าหนูน้อยทั้งสี่เป็นห่วง เจ้าหนูน้อยทั้งสี่เป็นแค่เด็กห้าขวบ ให้พวกเขามีความสุขสักหน่อยน่าจะดีกว่า
“วางใจ ข้างกายแม่มีพี่หร่วนจู๋ ผู้ใดกล้ามาหาเรื่องแม่กัน”
เจ้าหนูน้อยทั้งสี่ได้ยินลู่เจียวกล่าวเช่นนี้ ก็ยิ้มเบิกบานใจได้ในที่สุด
“เช่นนั้นก็ดี”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นกลับรู้สึกว่าเรื่องไม่ได้ราบรื่นเช่นนี้ แต่ก็มิได้ถามทันที เพราะกลัวลูกๆ จะเคร่งเครียด
ขณะทุกคนกำลังคุยกันอยู่ในห้องโถง หลินตงก็เดินเข้าประตูมารายงานว่า “คุณชาย ฮูหยินขุนพลหวังมาเยือน”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นกับลู่เจียวสบตากันแล้วก็โบกมือให้เชิญฮูหยินขุนพลหวังเข้ามา
เดิมพวกเขาวางแผนว่าสองวันนี้จะหาเวลาไปเยือนจวนขุนพลเพื่อคารวะฮูหยิน คิดไม่ถึงว่าหลี่ว์หว่านถึงกับมาบ้านตระกูลเซี่ยก่อน เซี่ยอวิ๋นจิ่นกับลู่เจียวรู้สึกว่านางมาเยือนครั้งนี้น่าจะมีเรื่องอันใด แต่ทั้งสองคนก็ไม่ได้กล่าวมากความอันใด
ขุนพลหวังฮูหยินเข้ามาอย่างรวดเร็ว พอมาถึงก็ยิ้มอย่างเกรงใจว่า “ครั้งนี้ไม่ได้ส่งเทียบมาก่อนก็มาเยือน หวังว่าเจียวเจียวจะไม่เคืองข้า”
ลู่เจียวยิ้มเอ่ย “จะเคืองอันใด ข้าเรียกขานท่านว่าพี่สาวแล้ว อยากมาเมื่อใดก็มา”
นางลุกเดินไปคว้ามือฮูหยินขุนพลหวังมา เชิญนางลงนั่ง
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเองก็กล่าวทักทายฮูหยินขุนพลหวังอย่างมีมารยาท
สามคนลงนั่ง รอจนเฝิงจือยกน้ำชามาแล้วออกไป ฮูหยินขุนพลหวังจึงได้ยิ้มกล่าวว่า “ความจริงที่มาเยือนครั้งนี้เพราะมีเรื่องร้อนใจ ไม่เช่นนั้นก็คงไม่มาเยือนรีบร้อนเช่นนี้”
ลู่เจียวยิ้ม “เรื่องอันใด พี่หลี่ว์เชิญกล่าว”
“อยากขอความช่วยเหลือเจียวเจียวสักครั้ง”
ลู่เจียวพอได้ฟังก็รู้ว่าเชิญนางไปช่วยรักษาผู้ป่วย นางก็คิดว่าไม่มีอันใด อย่างไรเดิมนางเองก็เป็นหมอ
“ไม่มีปัญหา ไม่ทราบว่าตระกูลใด”
ฮูหยินขุนพลหวังรีบกล่าวว่า “ไม่รู้ว่าพวกเจ้ารู้จักซิ่งอันโหวหรือไม่”
พอนางกล่าว เซี่ยอวิ๋นจิ่นกับลู่เจียวก็นิ่งอึ้งไปพร้อมกันทันที ทั้งสองคนสบตากันรวดเร็ว จากนั้นก็หันไปมองฮูหยินขุนพลหวัง
หลี่ว์หว่านไม่ทันได้สังเกตสีหน้าเซี่ยอวิ๋นจิ่นกับลู่เจียว นางถอนหายใจกล่าวว่า “ซิ่งอันโหวสุขภาพไม่ดีมาตลอด ล้มป่วยออดแอด ระยะนี้ถึงกับเกิดอาการกระอักโลหิต ฮูหยินท่านโหวมีสายสัมพันธ์กับข้าดีมาก ข้าเคยเล่าเรื่องขุนพลหวังเราแขนขาดแล้วได้เจ้าช่วยต่อให้นางฟังก่อนหน้านี้ ดังนั้นครั้งนี้นางจึงมาพบข้า อยากขอให้ข้าช่วยเชิญเจียวเจียวไปตรวจให้ท่านโหวสักหน่อย ดูว่าอาการป่วยเขามีทางรักษาได้หรือไม่”
หลี่ว์หว่านกล่าวจบมองไปยังลู่เจียว ลู่เจียวเก็บงำสีหน้า มองหลี่ว์หว่านพลางถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ท่านโหวมีอาการอย่างไร อยู่ดีๆ เหตุใดจึงสุขภาพแย่ลงได้”
หลี่ว์หว่านเล่าอย่างเห็นใจว่า “ความจริงซิ่งอันโหวเองก็มีชะตาชีวิตลำบาก มารดาที่เพิ่งจะคลอดเขาก็จากไปเพราะคลอดยาก พี่สาวเป็นคนเลี้ยงดูเขาจนเติบใหญ่ พี่สาวไม่ได้ออกเรือนตามวัยก็เพื่อเขา ต่อมาแต่งไปเป็นพระชายาเอกอ๋องฉินสืบทอดตำแหน่งพระชายาคนก่อน เดิมก็เป็นการแต่งงานที่ดี แม้ว่าอ๋องฉินอายุมากอยู่สักหน่อย แต่ก็ดีกับพี่สาวเขามาก ผู้ใดจะรู้ว่าต่อมาพี่สาวเขาคลอดยาก พอคลอดซื่อจื่อแล้วก็จากไป”
หลี่ว์หว่านจิบชาไปคำหนึ่งก่อนจะเล่าต่อว่า “พี่สาวเป็นคนเลี้ยงดูเขาจนเติบใหญ่มา การตายของพี่สาวกระทบกระเทือนใจเขามาก เขาจึงอารมณ์ไม่เบิกบานมาตลอด ต่อมาสุขภาพก็ยิ่งแย่ลง ระยะนี้ยังกระอักโลหิต หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าก็คงไม่อาจมีชีวิตต่อไปได้”
หลี่ว์หว่านกล่าวจบ เซี่ยอวิ๋นจิ่นกับลู่เจียวก็แน่ใจว่าซิ่งอันโหวก็คือน้าชายของเซี่ยอวิ๋นจิ่น
น้าชายสุขภาพไม่ดี เกรงว่าไม่เพียงเพราะพี่สาวคลอดยากจากไป แต่เพราะพี่สาวเสียชีวิตไปอย่างไม่ควร หากไม่เหนือความคาดหมาย ในปีนั้นน้าชายก็น่าจะรู้เรื่องพี่สาวท้องแฝด
ที่เขาสุขภาพไม่ดีมาตลอด ก็คงเพราะคิดถึงการตายของพี่สาวและหลานชายที่ไม่รู้ชะตากรรม ดังนั้นสุขภาพจึงไม่หายดีเสียที
YOU MAY ALSO LIKE
