ทะลุมิติมาเป็นภรรยาของตัวร้าย - ตอนที่ 571 ทำผิดรีบขอโทษ

ตอนที่ 571 ทำผิดรีบขอโทษ

ลู่เจียวเห็นเซี่ยอวิ๋นจิ่นร้อนใจ ก็เอ่ยน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “ไม่มีอันใด ก็แค่รู้เหนื่อยอยู่สักหน่อย เจ้าอย่าได้เป็นห่วง”

นางกล่าวจบหันไปมองหลี่ว์หว่านกล่าวว่า “พี่หลี่ว์ เจ้าอย่าได้เป็นห่วง ข้าไม่เป็นไรจริงๆ”

หลี่ว์หว่านพยักหน้าเล็กน้อย กำชับเซี่ยอวิ๋นจิ่นว่า “เซี่ยจ้วงหยวน เจ้ารีบประคองเจียวเจียวเข้าไปนอนพัก”

“ได้ ฮูหยินขุนพลหวัง”

เซี่ยอวิ๋นจิ่นกล่าวจบสั่งการพ่อบ้านเซียวไปส่งหลี่ว์หว่าน ตนเองประคองลู่เจียวเข้าไปที่เรือนด้านหลัง

ตลอดทางมา ลู่เจียวนึกถึงเรื่องที่เห็นก่อนหน้านี้ จึงถามน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เจ้าวันนี้ไปพบอ๋องเยียนเป็นอย่างไรบ้าง”

ความจริงนางอยากจะรอดูว่าเซี่ยอวิ๋นจิ่นจะบอกเรื่องหลินหรูเยว่กับนางหรือไม่ แต่ไรมาเซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่เคยปิดบังเรื่องอะไรกับนาง ดังนั้นลู่เจียวหวังว่าครั้งนี้เขาจะไม่ปิดบังนางเรื่องหลินหรูเยว่

แต่เซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่รู้ความคิดในใจลู่เจียว เขาเล่าเรื่องที่ไปพบอ๋องเยียนให้นางฟัง ไม่ได้เอ่ยถึงหลินหรูเยว่

เรื่องนี้ทำให้ในใจลู่เจียวยากทนรับไหว สีหน้าไม่ดีขึ้นมาทันที นางอยากถามเซี่ยอวิ๋นจิ่นเรื่องหลินหรูเยว่มาก แต่ก็กลัวว่าจะทำให้เขาลำบากใจ สุดท้ายเป็นการบีบให้เขาจำต้องโกหก หากเป็นเช่นนี้ก็ช่างไร้ความหมายยิ่งนัก

ลู่เจียวคิดไปคิดมา ในที่สุดไม่ได้เอ่ยปากถามเซี่ยอวิ๋นจิ่นเรื่องหลินหรูเยว่

แต่ในใจกลับรู้สึกปวดใจอย่างมากจนไม่คิดเอ่ยอันใดอีก

เซี่ยอวิ๋นจิ่นเห็นนางสีหน้าไม่ดีนัก ยังคิดว่านางไม่สบายตรงไหน เข้าไปประคองนางถามอย่างเคร่งเครียดว่า “เจียวเจียว เจ้าอย่าได้เหน็ดเหนื่อยเกินไป พักผ่อนให้มากๆ”

ลู่เจียวเห็นท่าทางเขา ความเจ็บปวดในใจก็รู้สึกดีขึ้นบ้าง พร้อมกับรู้สึกว่าเรื่องที่เจอมาก่อนหน้านี้อาจเพราะตนเองคิดมาก เซี่ยอวิ๋นจิ่นยังคงเป็นห่วงนาง ท่าทางไม่เหมือนว่าชอบหลินหรูเยว่

แต่เซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่บอกเรื่องที่เขาได้พบกับหลินหรูเยว่ ทำให้นางยังคงปวดใจ เซี่ยอวิ๋นจิ่นควรรู้ว่านางรู้สึกไม่ดีกับหลินหรูเยว่ผู้นี้ รู้อยู่ว่านางไม่ชอบ ถึงกับยังไม่รู้ว่ารักษาระยะห่างกับหญิงผู้นั้น เขาได้รับผลกระทบจากเรื่องราวในนิยายถูกหญิงผู้นั้นดึงดูดใจไปหรือ หรือว่าทั้งสองคนแค่พบกันโดยบังเอิญ

ลู่เจียวยิ่งคิดก็ยิ่งว้าวุ่นใจ สีหน้าก็ยิ่งดูย่ำแย่ สุดท้ายก็ปล่อยใจไม่คิดอันใดอีก

เจ้าหนูน้อยทั้งสี่เห็นเซี่ยอวิ๋นจิ่นประคองลู่เจียวกลับไปเรือนด้านหลัง สีหน้าลู่เจียวไม่ดีอย่างมาก เจ้าหนูน้อยทั้งสี่ก็ปรี่เข้ามาอย่างเป็นห่วง

“ท่านแม่ ท่านเป็นอะไรหรือ”

“ป่วยหรือ”

เอ้อร์เป่ากล่าวจบ ซานเป่าซื่อเป่าพากันเคร่งเครียดขึ้นมา “ท่านแม่ จะไปเชิญหมอมาไหม ป่วยหรือ ต้องรีบกินยา”

“ท่านแม่ ท่านไม่ใช่หมอหรือ รีบรักษาตัวเองเร็ว หากป่วย พวกเราก็กินยา ไม่ต้องกลัว รอท่านดื่มยาแล้ว ซื่อเป่าก็จะให้ท่านอมลูกอม”

ลู่เจียวเห็นเจ้าหนูน้อยทั้งสี่เป็นห่วง ก็แอบนึกตำหนิตนเองในใจ รีบกล่าวว่า “แม่ไม่ได้ป่วย แค่ระยะนี้เหนื่อยเกินไปเท่านั้น พวกเจ้าอย่าได้เป็นห่วง”

พอเซี่ยอวิ๋นจิ่นได้ยินลู่เจียวก็รีบกล่าวว่า “ล้วนเป็นความผิดข้าเอง ข้าไม่ได้สังเกตว่าเจ้าเหน็ดเหนื่อย จึงได้ทำให้เจ้าเหนื่อยเพียงนี้”

เขาคิดว่าลู่เจียวเป็นเช่นนี้เพราะระยะนี้มีเรื่องให้ทำมาก ระยะนี้เขาเข้าร่วมการสอบหุ้ยซื่อและการสอบเตี้ยนซื่อ แม้ว่าเจียวเจียวภายนอกมองแล้วสุขุมนิ่ง แต่ในใจย่อมเป็นห่วง ต้องโทษเขาที่ไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้

พ่อลูกส่งลู่เจียวขึ้นเตียง ให้นางพักผ่อน

ลู่เจียวรับคำ นางรู้สึกว่าตนเองก็ต้องการเวลาสงบใจสักครู่ นางเป็นเช่นนี้ไม่เหมือนตัวนางเอง แม้สุดท้ายเซี่ยอวิ๋นจิ่นแต่งกับหลินหรูเยว่ นี่ก็คือโชคชะตาของเขา และชะตาของนางเอง ความจริงนางก็เตรียมใจไว้แล้ว ดังนั้นตอนนี้มาเสียใจปวดใจ ใช่ว่าอ่อนแอเกินไปหรือไม่ เห็นอยู่ว่าได้เตรียมใจไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

ลู่เจียวครุ่นคิดแล้วก็มีสีหน้าสงบลงมาก นางยิ้มมองเซี่ยอวิ๋นจิ่นกับเจ้าหนูน้อยทั้งสี่กล่าวว่า “เช่นนั้นพวกเจ้าออกไปก่อน ข้านอนสักครู่”

เซี่ยอวิ๋นจิ่นเห็นสีหน้านิ่งของลู่เจียว ยามนี้เขาเหมือนรู้แล้วว่าอารมณ์ลู่เจียวไม่ปกติ พูดจาน้ำเสียงนิ่งเรียบกับเขา หรือว่าเขาทำเรื่องอันใดผิด ทำให้นางไม่พอใจ

เซี่ยอวิ๋นจิ่นคิดเช่นนี้ ก็พลันสะดุ้งวาบ เขาคิดถึงเรื่องหลินหรูเยว่ขึ้นมา เขารีบจ้องมองลู่เจียวถามว่า “เจียวเจียว ข้าทำเรื่องอันใดผิดหรือไม่ ทำให้เจ้าไม่พอใจหรือ”

เจ้าหนูน้อยทั้งสี่ได้ยินเซี่ยอวิ๋นจิ่นก็เงยหน้ามองไปที่เขาทันที กล่าวอย่างไม่พอใจว่า “ท่านพ่อ ท่านทำอะไรให้ท่านแม่ไม่พอใจหรือ”

“ทำผิดก็รีบขอโทษท่านแม่”

“มิน่าท่านแม่ไม่พอใจ ท่านพ่อว่าท่านพ่อทำเรื่องอันใดผิด”

ซื่อเป่าส่งสายตาจ้องใส่เซี่ยอวิ๋นจิ่น ก่อนหันไปมองสีหน้าลู่เจียว ยืนยันกล่าวว่า “ท่านแม่ ท่านพ่อทำอันใดผิดใช่หรือไม่ ท่านแม่บอกซื่อเป่า ซื่อเป่าช่วยออกหน้าให้ท่านแม่”

ลู่เจียวไม่ทันได้พูดอะไร เซี่ยอวิ๋นจิ่นก็เอ่ยขึ้นว่า “ใช่หรือไม่”

เขาไม่ทันได้กล่าวออกมา ลู่เจียวก็ไม่คิดฟังเขาอีกแล้ว นางรู้สึกว่าที่ต้องการสงบใจก็คือตนเอง ไม่ใช่เซี่ยอวิ๋นจิ่น

แม้ว่าสุดท้ายเซี่ยอวิ๋นจิ่นแต่งกับหลินหรูเยว่ นางเองก็ไม่อาจโทษเขา เพราะนี่เป็นเรื่องราวตามนิยายที่เขาไม่อาจต่อต้านได้ ท่วงทำนองควบคุมตัวละครในนิยายให้ดำเนินไป

ลู่เจียวครุ่นคิดแล้วก็ยิ้มมองเซี่ยอวิ๋นจิ่นกับเจ้าหนูน้อยทั้งสี่ “ไม่เป็นไร ข้าแค่เหนื่อย อยากนอนสักครู่ พวกเจ้าคิดเหลวไหลอันใดกัน”

นางกล่าวจบหันไปมองเจ้าหนูน้อยทั้งสี่กล่าวว่า “ท่านพ่อเจ้าไม่ได้ทำผิดอันใด เขากล้าทำผิดหรือ หากกล้าทำผิด ดูว่าแม่จะปล่อยเขาไปหรือไม่”

เจ้าหนูน้อยทั้งสี่คิดแล้วก็รู้สึกว่ามีเหตุผล

เซี่ยอวิ๋นจิ่นหรี่ตามองเจียวเจียว นางไม่รู้เรื่องเขากับหลินหรูเยว่จริงหรือ

บนเตียง ลู่เจียวหลับตานอนแล้ว

เซี่ยอวิ๋นจิ่นเห็นท่าทางนางเหนื่อยมาก ก็รีบพาเจ้าหนูน้อยทั้งสี่ออกไป “เอาละ ท่านแม่เหนื่อยแล้ว ให้ท่านแม่พักให้มากๆ ระยะนี้เพราะพ่อสอบทำให้นางเหนื่อยมาก”

เจ้าหนูน้อยทั้งสี่ได้ฟัง ในที่สุดก็ตามเซี่ยอวิ๋นจิ่นออกไปอย่างว่านอนสอนง่าย

ในห้องลู่เจียวรอพวกเขาไปแล้ว ก็ลืมตาโพลงครุ่นคิด

หากเซี่ยอวิ๋นจิ่นถูกเรื่องราวในนิยายครอบงำไปจริง จนหันไปชอบหลินหรูเยว่ นางเองก็ไม่โทษเขา เพียงแต่ในใจนางตัดใจจากเจ้าหนูน้อยทั้งสี่ไม่ได้ แต่ตอนนี้พวกเขาถูกนางเลี้ยงดูมาได้ระยะหนึ่งแล้ว น่าจะไม่กลายเป็นตัวร้ายในนิยายเช่นนั้นแล้ว นี่เป็นเรื่องที่น่ายินดีที่สุด

ลู่เจียวตัดสินใจแล้ว หากแน่ใจว่าเซี่ยอวิ๋นจิ่นถูกเรื่องราวในนิยายครอบงำจนหันไปชอบหลินหรูเยว่จริง เช่นนั้นนางก็จะไม่ทำให้เขาลำบากใจ จะตรงกลับอำเภอชิงเหอไปทันที

ลู่เจียวครุ่นคิดแล้วก็หลับตาพักผ่อน

ในเรือนด้านนอก เซี่ยอวิ๋นจิ่นรู้สึกจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มักรู้สึกว่าลู่เจียวเป็นเช่นนี้เพราะเกี่ยวข้องกับตัวเขาเอง หรือว่าเจียวเจียวรู้เรื่องของเขากับหลินหรูเยว่แล้ว ดังนั้นนางจึงได้อารมณ์ไม่ดี

เซี่ยอวิ๋นจิ่นคิดเช่นนี้แล้วก็รีบจะกลับไปคุยเรื่องนี้กับลู่เจียว แต่พอคิดถึงอาการประหลาดที่เกิดกับเขา เขาก็อดทนไว้ หากตนเองมีอาการผิดปกตินี้ไม่ได้เกี่ยวกับหลินหรูเยว่แอบเล่นอุบายใส่เขา แต่เพราะเขาป่วยด้วยโรคร้ายแรงอันใด เขาบอกกับเจียวเจียว ไม่ใช่ว่าทำให้นางปวดใจหรือ ดังนั้นเขาควรรอไปก่อนดีกว่า

เซี่ยอวิ๋นจิ่นเพิ่งคิดจบพ่อบ้านเซียวก็นำเทียบเชิญเดินเข้ามา “คุณชาย พรุ่งนี้จวนโส่วฝู่จัดงานเลี้ยง ส่งเทียบเชิญบ้านเรา”

เซี่ยอวิ๋นจิ่นยื่นมือไปรับเทียบเชิญมา เป็นตระกูลหลิวส่งคนนำเทียบเชิญมาจริง พรุ่งนี้ตระกูลหลิวจะจัดงานเลี้ยงใหญ่ต้อนรับแขก

เซี่ยอวิ๋นจิ่นถือเทียบเชิญกล่าวกับเจ้าหนูน้อยทั้งสี่ “พวกเจ้าไปเล่นที่เรือนด้านหลัง พ่อไปตอบเทียบเชิญก่อน”

เจ้าหนูน้อยทั้งสี่โบกมือ “ท่านพ่อไปเถอะ พวกเรารอเฝ้าอยู่ตรงนี้ รอท่านแม่ตื่นก็จะเข้าไปเป็นเพื่อนคุยกับท่านแม่ ทำให้นางเบิกบานใจ”

เซี่ยอวิ๋นจิ่นพยักหน้า หันหลังเดินไปตอบเทียบเชิญที่เรือนด้านหน้าว่าพรุ่งนี้จะไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนตระกูลหลิว เจียวเจียวไม่สบาย ถึงตอนนั้นนางไม่ไป เขาก็พาเจ้าหนูน้อยทั้งสี่ไปเอง หากพวกเขาล้วนไม่ไป ท่านปู่หลิวกับท่านย่าหลิวจะคิดว่าพวกเขาโกรธเอาได้

เซี่ยอวิ๋นจิ่นเพิ่งเขียนตอบเสร็จ และให้คนส่งไปตระกูลหลิว

ซิ่งอันโหวน้าชายเขาก็มาเยี่ยมเยือน