ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 708 ซาลอนทำผม

ตอนที่ 708 ซาลอนทำผม

ไม่สนใจว่าฉินเหยาจะตกปากรับคำหรือไม่ อีกฝ่ายก็ก้าวยาวๆ ไปข้างกายฉินเหยาแล้วคว้ามือฉินเหยาหมับ จากนั้นผลักนางลงไปบนตั่งนุ่มที่เหล่านางกำนัลเตรียมไว้

ฉินเหยาข่มกลั้นความรู้สึกที่อยากจะกระโดดหนีแล้วปล่อยตัวเอนลงนอนบนตั่งหอมนุ่มตามแรงกดที่หัวไหล่

เหล่านางกำนัลได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี เพียงครู่เดียวก็จุดกำยาน ยกของว่าง น้ำชาและผลไม้ออกมา

ด้านหลังระเบียงกลางแจ้ง ข้างฉากกั้น เสียงระฆังราวเริ่มบรรเลง ตามมาด้วยเสียงฉินและเสียงขับร้องที่สอดประสาน ดนตรีอันไพเราะโอบล้อมทั่วทั้งระเบียงกลางแจ้ง ฉินเหยารู้สึกราวกับได้ย้อนเวลากลับไปอยู่ใน ‘คลับซาลอนทำผมและความงาม’ แห่งหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกลิ่นหอมในกระถางกำยานนั้นมีฤทธิ์ช่วยให้ผ่อนคลาย หรือบรรยากาศที่คล้ายคลึงกับ ‘ซาลอนทำผม’ นี้กันแน่ นอนไปนอนมาก็ชักจะไม่อยากลุก

องค์หญิงใหญ่นอนอยู่บนตั่งข้างๆ ฉินเหยา ระหว่างคนทั้งสองมีโต๊ะเตี้ยๆ ตัวหนึ่งคั่นกลาง สามารถเอื้อมหยิบของกินด้านบนนั้นได้สะดวก

องค์หญิงใหญ่หยิบอิงเถามากำหนึ่ง ยัดใส่มือฉินเหยาครึ่งหนึ่ง กินไปพลาง คุยสัพเพเหระราวกับเพื่อนสาวคนสนิทว่า

“มู่หลิงบอกว่าเจ้าเป็นคนเจ้าอารมณ์ ออกจะขี้โมโหอยู่หน่อยๆ คาดว่าเจ้าเจอหน้านางจะต้องโกรธมากแน่ๆ ดังนั้นวันนี้นางเลยไม่กล้ามารับเจ้า ขันอาสาไปทำงานให้ข้าที่ตำหนักพักร้อนนอกเมืองโน่น”

ฉินเหยาเคี้ยวอิงเถารสเปรี้ยวอมหวานและส่งเสียงตอบรับ “นางมีวิสัยทัศน์กว้างไกลจริงๆ เพคะ”

“แต่พระองค์ทรงให้การต้อนรับหม่อมฉันอย่างดีเช่นนี้กลับทำให้หม่อมฉันรู้สึกหวาดหวั่นยิ่งนัก”

ปากก็พูดไปอย่างนั้น แต่ฉินเหยากลับคว้าอิงเถาเข้าปากอีกกำเบ้อเริ่ม เคี้ยวตุ้ยๆ น้ำหวานฉ่ำแตกกระจายเต็มปาก สะใจ!

ดูไม่ออกเลยสักนิดว่าหวาดหวั่นตรงไหน

องค์หญิงใหญ่หัวเราะร่า พอหัวเราะเสร็จก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ถ้าข้าบอกว่าข้าถูกชะตากับเจ้าตั้งแต่แรกเห็น เจ้าจะเชื่อหรือไม่”

ฉินเหยาส่ายหน้า เชื่อก็บ้าแล้ว!

องค์หญิงใหญ่เอียงคอมองนางอย่างขบขัน “ส่ายหน้าหมายความว่าอย่างไร ไม่เชื่อรึ”

ฉินเหยาอยากจะคายเมล็ดอิงเถาในปาก มือข้างหนึ่งก็แบมาที่ข้างตั่งของนางทันที

ฉินเหยาเลิกคิ้วมอง ไม่รู้อวิ๋นนั่วโผล่มาจากที่ไหน กำลังคุกเข่าอยู่ข้างตั่งนาง ยิ้มพลางส่งสายตาบอกให้นางคายเมล็ดใส่มือเขาได้เลย

ฉินเหยาขมวดคิ้วมุ่น ยกมือชี้ไปที่จาน บอกให้เขาไปหยิบจานเปล่ามา นางทำใจคายของในปากใส่มือคนอื่นไม่ลงจริงๆ

ยกเว้นก็แต่เจ้าขยะน่าโมโหอย่างหลิวจี้นั่น

อวิ๋นนั่วกลับดูเหมือนไม่เข้าใจความหมายของนาง ถึงกับนิ่งอึ้งไป

องค์หญิงใหญ่หันมามองแล้วเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจว่า “เป็นอะไรไป เจ้าคายใส่มือบ่าวคนนี้ก็ได้นี่นา ถึงที่นี่จะเป็นจวนองค์หญิงใหญ่ แต่เจ้าเป็นแขกผู้สูงศักดิ์ของข้า ไม่ต้องไปยึดติดกับเรื่องเล็กน้อยพรรค์นี้หรอก”

ต่อให้นางอยากได้คนของตน ตนก็จะไม่ถือโทษโกรธเคือง องค์หญิงใหญ่เอ่ยเสริมในใจเงียบๆ

อวิ๋นนั่วก้มหน้าลง เดิมทีเขาคุกเข่าอยู่ ตอนนี้ถึงกับหมอบกราบลงกับพื้นแล้วชูสองมือขึ้นสูง แบออกตรงหน้าฉินเหยา

ฉินเหยามองมือคู่นั้นที่อยู่ตรงหน้าแล้วหันกลับไปมององค์หญิงใหญ่ที่ทำหน้าไม่เข้าใจ ทั้งสองคนไม่มีใครรู้สึกไม่เหมาะสมแต่อย่างใด หรือกระทั่งเคยชินไปนานแล้ว

กลับรู้สึกว่าการที่นางไม่ยอมคายของใส่มือบ่าวรับใช้นั้นแปลกประหลาดเสียเต็มประดา

บรรยากาศระหว่างทั้งสามคนพลันแปรเปลี่ยนเป็นพิลึกพิลั่น องค์หญิงใหญ่เปลี่ยนจากนอนเป็นลุกขึ้นนั่ง กำลังลอบพิจารณาฉินเหยาว่าหมายความว่าอย่างไรกันแน่

ทันใดนั้น นางเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้จึงมองอวิ๋นนั่วแวบหนึ่งแล้วถามหยั่งเชิงฉินเหยาว่า

“คนนี้…เจ้าไม่ชอบหรือ”

วินาทีที่สิ้นเสียงของนาง ฉินเหยารู้สึกได้ชัดเจนว่าคนที่หมอบอยู่ข้างตั่งตัวสั่นเทิ้มขึ้นมาวูบหนึ่ง

เป็นความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณที่ร่างกายไม่อาจควบคุมได้

เพราะเขากำลังเผชิญหน้ากับองค์หญิงใหญ่แห่งแคว้นผู้กุมอำนาจเป็นตายไว้ในมือ เพียงแค่นางเอ่ยปากประโยคเดียวก็สามารถคร่าชีวิตขันทีตัวเล็กๆ ที่ไม่มีความสำคัญคนหนึ่งได้ในทันที!

เห็นว่าองค์หญิงใหญ่กำลังจะพูดประโยคถัดไปว่า ‘งั้นก็เปลี่ยนคนใหม่ให้เจ้า’ ฉินเหยาจึงรีบพลิกตัวลงจากตั่งนุ่ม คว้าถ้วยชาบนโต๊ะเตี้ย เทน้ำชาทิ้งดัง “ซ่า” แล้วคายเมล็ดอิงเถาที่อมจนเต็มปากลงไปในถ้วยชาเปล่า

องค์หญิงใหญ่ตกตะลึง “เจ้า!”

“หม่อมฉันมันพวกหมูป่าที่กินรำละเอียดไม่เป็น อยู่แต่บ้านนอกคอกนาจนชินจึงไม่คุ้นเคยที่มีคนมาปรนนิบัติเช่นนี้ หยาบคายไปหน่อย ขอองค์หญิงโปรดอภัยด้วยเพคะ”

ฉินเหยาชิงพูดตัดบทแล้วหัวเราะแหะๆ เยาะเย้ยตัวเอง

จากนั้นก็ย่อกายคารวะอย่างเป็นงานเป็นการ

ไม่รู้ว่าใครหลุดขำพรืดออกมา จากนั้นทั่วทั้งระเบียงกลางแจ้งก็มีเสียงกลั้นหัวเราะดังมาเป็นระลอก

ฉินเหยาทำเป็นไม่ได้ยิน ดึงอวิ๋นนั่วให้ลุกขึ้นจากพื้นแล้วยัดถ้วยชาเปล่าใส่มือเขา

จากนั้นจึงกลับไปนอนลงใหม่ กำชับนางกำนัลด้านหลังที่เตรียมจะแกะผมให้นางว่า “ระวังอย่าทำปิ่นทองของข้าหายเล่า คนสำคัญมากให้ข้ามา”

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นกว่าเดิม

ดูเหมือนพวกนางจะรู้สึกว่าอากัปกิริยาของหญิงชาวบ้านป่าเถื่อนผู้นี้ ยิ่งขับเน้นให้พวกนางดูมีมารยาทเพียบพร้อมจึงเกิดความรู้สึกเหนือกว่าว่าที่แท้ก็ยังมีคนที่แย่กว่าข้าอยู่อีก

ฉินเหยายังได้ยินเสียงกระซิบเบาๆ ดังมาแว่วๆ “ก็แค่ปิ่นอันเล็กบางเท่าปลายเข็ม ยังเห็นเป็นของล้ำค่าอีก”

อีกคนรีบเสริม “เทียบกับของที่องค์หญิงพระราชทานให้ไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าอันใหญ่กว่านี้ตั้งกี่เท่า…”

ขณะกำลังจะนินทาต่อ ทันใดนั้นก็ถูกทหารหน่วยราชองครักษ์สองนายปิดปากแล้วลากตัวออกไป

เหล่านางกำนัลที่เหลือตกใจจนหน้าซีดขาว รีบคุกเข่าลงกับพื้น

ฉินเหยายิ้มแต่ไปไม่ถึงดวงตา องค์หญิงใหญ่ก็หรี่ตาลง ดูไม่ออกว่านางโกรธหรือแค่ไม่ใส่ใจ

แต่สีหน้าดำทะมึนของนางนั้นปกปิดไม่มิดแม้แต่น้อย

จู่ๆ นางก็ลุกขึ้น กวาดสายตามองนางกำนัลที่คุกเข่าอยู่ด้านหลังรอบหนึ่ง สั่งให้พวกนางเงยหน้าขึ้นมากลับไม่พบใบหน้าที่คุ้นตาเลยสักคน แววตาพลันเปลี่ยนเป็นอำมหิต

“จินหยวนเหนียง เจ้าไสหัวเข้ามาหาข้าเดี๋ยวนี้!”

ผู้ดูแลหญิงร่างท้วมที่รับฉินเหยาเข้ามาตอนแรกวิ่งเหงื่อท่วมเข้ามา เมื่อเห็นสภาพเละเทะตรงหน้า แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่รีบคุกเข่าขออภัยโทษก่อนย่อมไม่ผิดแน่

องค์หญิงใหญ่ชี้ไปที่เหล่านางกำนัลที่คุกเข่าอยู่เกลื่อนพื้น ตวาดถามด้วยความโกรธ “คนพวกนี้เจ้าไปหามาจากที่ไหน”

จินหยวนเหนียงเงยหน้าขึ้นมองรอบหนึ่ง ล้วนไม่ใช่คนในวังชุดที่รับผิดชอบพระตำหนักหลักจริงๆ นางเองก็ตกใจเช่นกัน “องค์หญิง หม่อมฉัน…หม่อมฉัน…”

นางกำชับคนสนิทไปดิบดีแล้วว่า ช่วงนี้จะมีแขกผู้สูงศักดิ์ขององค์หญิงมาเยือน ห้ามให้เกิดข้อผิดพลาดใดๆ เด็ดขาด

โดยเฉพาะบ่าวไพร่ที่จวนต่างๆ ส่งเข้ามาเมื่อตอนวันเกิดองค์หญิงก่อนหน้านี้ ห้ามให้ย่างกรายเข้ามาในพระตำหนักหลักแม้เพียงครึ่งก้าว

คิดไม่ถึงว่าบ่าวไพร่พวกนี้ไม่เพียงเข้ามาในพระตำหนักหลัก ยังกล้ามาเสนอหน้าต่อหน้าองค์หญิงแล้วล่วงเกินแขกผู้สูงศักดิ์!

จินหยวนเหนียงโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรง เรื่องเกิดขึ้นแล้ว แก้ตัวไปก็ไร้ประโยชน์ ต้องรีบแก้ไขสถานการณ์ก่อน

“ขอองค์หญิงโปรดระงับโทสะ หม่อมฉันจะเปลี่ยนตัวพวกนางออกไปเดี๋ยวนี้เพคะ”

เสร็จแล้วก็หันไปโขกหัวขอโทษฉินเหยาอีกครั้ง “แขกผู้สูงศักดิ์อยู่ที่นี่ บ่าวไม่กล้ารบกวน ขอตัวไปรับโทษที่ห้องโถงด้านหลังเจ้าค่ะ”

องค์หญิงใหญ่สูดลมหายใจเข้าลึกสองเฮือก กดข่มความเกรี้ยวกราดในแววตาลงแล้วโบกมือไล่

จินหยวนเหนียงรีบพาคนทั้งหมดออกไป ไม่นานก็เปลี่ยนคนชุดใหม่เข้ามา

อย่างอื่นฉินเหยาดูความแตกต่างไม่ออก แต่บุคลิกของนางกำนัลสองชุดนี้ต่างกันราวฟ้ากับเหว

ชุดเมื่อครู่ดูปราดเดียวก็รู้ว่าใจลอยไม่นิ่ง แต่ชุดนี้ ไม่ว่าจะเป็นกิริยาท่าทางหรือการควบคุมสีหน้า มองแล้วสบายตากว่ามาก

ก่อนจะไปรับโทษ จินหยวนเหนียงกระซิบข้างหูองค์หญิงใหญ่ว่า “ชุดเมื่อครู่ล้วนเป็นคนที่จวนราชครูเพิ่งส่งมาเมื่อไม่นานนี้เพคะ”

พูดจบก็เรียกองครักษ์ชายคนสนิทขององค์หญิงใหญ่เข้ามาแล้วถอยออกไปรับโทษ

“ซือคงเจี้ยน เจ้ามันคนต่ำช้าจริงๆ!”

องค์หญิงใหญ่บีบอิงเถาในมือจนเละ น้ำสีแดงสดเปรอะเปื้อนเต็มมือ

องครักษ์หนุ่มหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดนิ้วให้นางอย่างเคยชิน หลังช่วยนางเช็ดนิ้วจนสะอาดก็ถอยไปหลังตั่งนุ่ม ปรนนิบัตินางสระผม

ทางด้านฉินเหยาก็เปลี่ยนเป็นอวิ๋นนั่วที่มาลงมือสระให้

ฝ่ามือของผู้ชายใหญ่กว่า นิ้วมือก็มีแรงกว่า นวดคลึงซ้ำๆ หนังศีรษะที่ตึงเครียดของฉินเหยาก็ผ่อนคลายลงอย่างมาก

นางอดไม่ได้ที่จะหลับตาลงอย่างเพลิดเพลิน ส่งเสียงครางเบาๆ ในลำคออย่างสบายอารมณ์