ทะลุมิติเป็นเศรษฐีนีรวยทรัพย์ พร้อมมิติลับในยุค 70 - ตอนที่ 106 จะไม่มีวันได้พบเธออีกแล้ว
“หนูคิดว่า เราใช้ความพยายามอย่างมากในการสร้างชื่อเสียงให้กับเต้าหู้ไท่สุ้ยของหมู่บ้านเสี่ยวจิ่งขนาดนี้แล้ว ถ้าจะล้มเลิกไปตอนนี้ มันน่าเสียดายเกินไปค่ะ พรุ่งนี้พอหลิวเฉิงไฉมา หนูจะไปคุยกับเขาค่ะ เต้าหู้ก็คือเต้าหู้ ไม่ว่าจะรับซื้อของใคร ของเราก็รับซื้อได้เหมือนกัน เพียงแต่ถ้าคุยสำเร็จ ราคาเต้าหู้ของพวกป้าอาจจะจำเป็นต้องลดลงไป”
เจียงชุ่ยหลันพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย “สมควรแล้วล่ะ”
“ดีค่ะ งั้นเรื่องนี้ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหนูเอง”
หลังจากทั้งสองคนคุยกันเสร็จ หมิงจูก็ให้เจียงชุ่ยหลันกลับไปก่อน แล้วเธอเดินเข้าครัวไปจัดการปลาตัวสุดท้ายที่จับมาได้ เพื่อนำไปต้มซุปให้เจียงตั่ว
พอหมิงจูกลับไปถึงบ้านโจวชางหมิง การผ่าตัดของหมิงเย่าจงก็เสร็จสิ้นพอดี และถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลเพื่อป้องกันการติดเชื้อหลังการผ่าตัด
โจวชางหมิงกำลังคุยอะไรบางอย่างกับเจียงตั่ว สีหน้าของเขาซีดเผือดไปทั้งใบหน้า หมิงจูถามด้วยความเป็นห่วง “อาจารย์คะ เป็นอะไรไปหรือเปล่า? เหนื่อยไหมคะ?”
โจวชางหมิงหลุดจากภวังค์ และฝืนยิ้มบางๆ “ไม่หรอก ฉันมาตรวจแผลของเจียงตั่ว เธอทำได้ดีมากจริงๆ รอยเย็บแผลผ่าตัดสวยงามมาก มีพรสวรรค์ในการเป็นหมอจริงๆ”
หมิงจูยิ้มเล็กน้อย “ฉันจะพยายามต่อไปค่ะอาจารย์ ฉันเอาอาหารมาให้คุณแล้วนะคะ วางอยู่บนโต๊ะในครัว รีบทานเถอะค่ะ”
โจวชางหมิงพยักหน้า “ฉันยังไม่หิว ขอออกไปเดินเล่นก่อน”
เขาพูดจบก็ลุกขึ้น เดินออกจากห้องไป หมิงจูจึงนั่งลงข้างเตียงอุ่น พร้อมกับหยิบซุปปลาออกจากตะกร้าหวายสาน แล้วถามว่า “เมื่อกี้สีหน้าอาจารย์ดูไม่ค่อยดี คุณเล่าเรื่องเมิ่งเซียงเต๋อให้เขาฟังแล้วใช่ไหมคะ?”
“เขาเข้ามาถาม ฉันก็โกหกไม่ได้”
หมิงจูขมวดคิ้ว “เมื่อวานตอนที่เห็นเมิ่งเซียงเต๋อมา สีหน้าอาจารย์ก็ดีใจอย่างเห็นได้ชัดเลย แถมยังบอกว่าเมื่อก่อนเมิ่งเซียงเต๋อนี่แหละที่พาเขามาที่นี่เพื่อช่วยชีวิต แต่แค่เพียงวันเดียว ทุกสิ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไป…”
หมิงจูส่ายหน้า มองแผ่นหลังของโจวชางหมิงที่เดินออกไปผ่านหน้าต่าง “อาจารย์คงเสียใจมากแน่ๆ ทุกวันที่อยู่ที่นี่ เวลานึกถึงเมิ่งเซียงเต๋อที่เป็นคนพาเขามา เขาก็คงจะปวดใจน่าดู”
“ดังนั้นฉันจึงบอกเขาไปเมื่อกี้ว่า เรากำลังจะย้ายออกจากที่นี่ และแนะนำให้เขากลับไปทำงานต่อ เขาไม่ควรอยู่ที่นี่”
เมื่อได้ยินดังนั้น หมิงจูก็รู้สึกแปลกใจ “แล้วเขาว่ายังไงบ้างคะ?”
“เขาบอกว่าขอลองคิดดูก่อน”
หมิงจูพยักหน้า แม้จะหวังให้อาจารย์มีอนาคตที่ดีขึ้น แต่เธอก็ไม่รู้เรื่องราวที่ผ่านมาของอาจารย์… แต่ไม่ว่าอาจารย์จะตัดสินใจอย่างไร เธอก็พร้อมสนับสนุนเสมอ
เช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่เฉียวปินกลับมาจากในเมือง เขาก็มาหาเจียงตั่วเพื่อคุยเรื่องงาน
หมิงจูเห็นว่าได้เวลาแล้ว จึงไปที่บ้านเจียงชุ่ยหลัน
พวกเธอรออยู่ที่นั่นประมาณครึ่งชั่วโมง รถเทียมม้าของหลิวเฉิงไฉก็มาถึง
หมิงจูเรียกเขาไว้และบอกว่าจะคุยเรื่องงานด้วย
ทั้งสองคนนั่งอยู่ที่ลานบ้านเจียงชุ่ยหลัน หมิงจูกล่าวว่า “พี่หลิว เรื่องเต้าหู้น้ำไท่สุ้ยเนี่ย ฉันคงต้องบอกพี่หน่อยว่าคุณภาพของมันอาจจะไม่คงที่เหมือนเดิมอีกแล้วค่ะ”
“ทำไมล่ะ?”
“จริงๆ แล้วสองสามวันมานี้ น้ำไท่สุ้ยก็ไม่ได้รสหวานเท่าเมื่อก่อนแล้ว รสชาติเต้าหู้ก็ไม่ได้เข้มข้นเหมือนเดิม พวกพี่น่าจะสัมผัสได้นะคะ”
หลิวเฉิงไฉขมวดคิ้ว “ฉันได้ยินมาว่าก่อนหน้านี้คนจากหมู่บ้านสกุลซ่งมาแย่งไท่สุ้ยของเธอไปครึ่งหนึ่งใช่ไหม?”
หมิงจูพยักหน้า ความจริงแล้วเธอเจือจางน้ำพุวิเศษไปถึงห้าเท่า เพื่อที่จะถอนตัวได้ง่ายและไม่ให้ใครมาถือโทษโกรธเคือง เธอจึงอ้างว่าถูกคนสกุลซ่งแย่งไท่สุ้ยไป
“ใช่ค่ะ ตอนนี้ผู้กองเจียงของฉันกำลังจะย้ายออกจากที่นี่ ฉันก็จะจากไปพร้อมเขาด้วย ฉันจะทิ้งไท่สุ้ยไว้ให้ป้าสะใภ้ครึ่งหนึ่ง แต่ประสิทธิภาพของมันก็คงจะแย่ลงไปอีก…”
เธอยังพูดไม่ทันจบ เจียงชุ่ยหลันที่อยู่ข้างๆ ก็รีบพูดขึ้นอย่างร้อนรนว่า “จูจู แบบนี้ไม่ได้นะ ไท่สุ้ยเป็นของล้ำค่าขนาดนั้น เธอจะทิ้งไว้ให้ฉันได้ยังไง? ไม่ได้ ไม่ได้ ฉันไม่กล้ารับไว้หรอก!”
“ป้าสะใภ้ ฟังหนูพูดให้จบก่อนสิคะ” เธอพูดพร้อมมองหลิวเฉิงไฉ “แม้ว่าเราจะยังใช้ชื่อเต้าหู้ไท่สุ้ยเป็นหลัก แต่สรรพคุณของไท่สุ้ยก็ไม่ดีเท่าเดิมแล้ว ดังนั้นราคาเต้าหู้ของเราจะลดลงมาเท่ากับราคาปกติของเต้าหู้ทั่วไป แบบนี้ก็จะยังไม่กระทบกับการร่วมมือของเราใช่ไหมคะ?”
เจียงชุ่ยหลันมองหลิวเฉิงไฉด้วยความกังวล
หลิวเฉิงไฉขมวดคิ้วแน่น เดิมทีการค้าครั้งนี้เป็นภารกิจที่ผู้นำระดับสูงมอบหมายมา เขาต้องซื้อของจากใครก็ต้องซื้อตามนั้น เขาจึงไม่ปฏิเสธ แต่ก็น่าเสียดายจริงๆ
“ใช่แล้ว การร่วมมือของเรายังดำเนินต่อไปได้แน่นอนครับ ผมแค่รู้สึกเสียดายที่เต้าหู้ดีๆ แบบนี้จะไม่มีให้กินอีกแล้ว ไอ้พวกสารเลวจากหมู่บ้านสกุลซ่งนี่มันตัวหายนะจริงๆ! สักวันจะต้องโดนกรรมตามสนองแน่!”
หมิงจูยิ้มบางๆ คงจากนี้อีกไม่นาน เพราะอีกไม่นานคนสกุลซ่งก็จะรู้ว่าพวกเขาถูกแม่ม่ายแก่หลอก!
วันนั้นตอนที่เธอผลักแม่ม่ายแก่ เธอลอบจับชีพจรแล้ว พบว่าอีกฝ่ายไม่ได้ท้องเลย!
พอความจริงปรากฏออกมา ครอบครัวนั้นก็คงจะวุ่นวายกันไปหมด รอเรื่องสนุกกันได้เลย!
หลิวเฉิงไฉพูดไปบ่นไป พร้อมกับยกเต้าหู้ขึ้นรถอย่างหงุดหงิด เต้าหู้ของช่วงนี้เขาต้องกินเยอะขึ้นหน่อยแล้ว
หลังจากเขาจากไป เจียงชุ่ยหลันก็เข้ามาจับมือหมิงจู “จูจู เธอทิ้งไท่สุ้ยไว้ไม่ได้นะ!”
“ได้สิคะ ไท่สุ้ยอยู่กับป้าสะใภ้ ก็ยังสามารถแจกจ่ายน้ำให้คนอื่นๆ ได้อยู่ น้ำนั้นก็ไม่ต้องเก็บเงินแล้วกันค่ะ ใครที่อยากจะทำงานกับป้าก็ทำต่อไป ใครไม่อยากทำแล้วก็อธิบายให้เขาฟังชัดๆ ว่าต่อไปนี้มันคือกิจการของป้าแล้ว จะจัดการยังไงก็ได้เลย”
ขอบตาของเจียงชุ่ยหลันแดงก่ำ “งั้นฉันขอขอบคุณเธอแทนทุกคนนะ”
“ขอบคุณอะไรกันคะ ฉันไม่มีญาติสนิทมิตรสหายอะไรมากมาย และก็ถือว่าป้าสะใภ้เป็นคนในครอบครัวไปนานแล้ว”
เธอยื่นมือออกไปสวมกอดเจียงชุ่ยหลันด้วยความอาลัย…
หลังจากเจียงตั่วพักฟื้นได้สองวัน เขาก็เดินทางไปที่ตัวเมืองเพื่อรับคำสั่งย้าย
พอกลับมา เขาก็บอกหมิงจูว่าเขาต้องกลับไปจัดการเรื่องที่นั่นก่อน เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเขาจะกลับมารับพวกเธอ
ขณะที่มองเจียงตั่วกำลังเก็บสัมภาระ ขนของส่วนตัวทั้งหมดออกไป หมิงจูรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก เธอเดินเข้าไปสวมกอดเขาจากด้านหลัง เสียงของเธอเจือความคับข้องใจ “ผู้กองเจียงจะไม่หลอกฉันใช่ไหมคะ?”
เจียงตั่วหยุดการกระทำ หันกลับมามองเธอ พร้อมกับถามด้วยความไม่เข้าใจ “หลอกเธอ?”
หมิงจูจำได้ว่าในรายการทีวีเมื่อก่อน มักจะมีเรื่องราวเกี่ยวกับบัณฑิตที่กลับบ้านเกิดแล้วให้สัญญาว่าจะมารับภรรยาที่แต่งงานด้วยในชนบท แต่สุดท้ายก็หายไปไม่กลับมาอีกเลย
เธอช้อนสายตาขึ้น ใบหน้าดูเศร้าสร้อยยิ่งกว่าเดิม “ถ้าคุณจากไปแล้วไม่กลับมาอีก หรือไม่ต้องการฉันแล้วล่ะคะ?”
เจียงตั่วหัวเราะเบาๆ อย่างอดไม่ได้ “ไม่หรอก ฉันแค่ต้องกลับไปส่งรายงานก่อน หลังจากจัดการเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็จะกลับมา”
หมิงจูกอดคอเขาแน่น น้ำเสียงออดอ้อน “งั้นคุณก็ห้ามปล่อยให้ฉันรอนานนะคะ เพราะว่า… ฉันเองก็อาจจะจากไปเหมือนกัน ถ้าฉันไปแล้ว คุณก็จะไม่มีวันหาฉันเจออีกเลย”
คำพูดนี้ทำให้หัวใจของเจียงตั่วกระตุกวูบ พลางนึกถึงคำพูดที่เธอเคยเพ้อในคืนฝนตกตอนที่เธอไข้ขึ้นในถ้ำวันนั้น…
ความหวาดกลัวว่าจะสูญเสียใครสักคนไปได้ทุกเมื่อกลับเข้ามาในใจอีกครั้ง และเป็นความรู้สึกที่ชวนให้ไม่สบายใจเอาเสียเลย
ช่างเป็นเรื่องที่หาดูยาก… เป็นครั้งแรกที่เจียงตั่วก้มหน้าลงประทับริมฝีปากของเธอก่อน โดยที่หมิงจูไม่ได้เรียกร้องเลยด้วยซ้ำ…
YOU MAY ALSO LIKE
