ทะลุมิติเป็นเศรษฐีนีรวยทรัพย์ พร้อมมิติลับในยุค 70 - ตอนที่ #85 : ตอนที่ 85 ความจริงปรากฏ
หมิงจูเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เห็นซ่งเป่ากั๋วอุ้มซ่งเสวี่ยที่หมดสติและมีน้ำลายฟูมปากพลางโวยวายด่าทอ
ส่วนหมิงชุนนีและซ่งเคอนั่งห่างออกไปไม่ไกลนัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวลและร้องไห้ด้วยความร้อนใจ
ทุกครั้งที่หมิงชุนนีพยายามจะยื่นมือไปสัมผัสซ่งเสวี่ย จะถูกฝ่ามือของซ่งเป่ากั๋วปัดออก
ขณะที่เขากำลังจ้องหมิงชุนนีอย่างเกรี้ยวกราด สายตาพลันเหลือบไปเห็นหมิงจูเดินกลับมาพอดี
เขารีบวางซ่งเสวี่ยในอ้อมแขนลง แล้วลุกขึ้นพุ่งเข้าหาหมิงจูทันที “หมิงจู! แกมันฆาตกร! ลูกสาวฉันโดนยาพิษที่บ้านแก ตอนนี้ใกล้จะตายแล้ว! แกต้องชดใช้ชีวิตให้ลูกสาวฉัน!”
ตอนที่หมิงจูวิ่งมาถึง เธอได้ยินเสียงของซ่งเป่ากั๋วแล้ว และได้นำเข็มที่พกติดตัวไว้เพื่อป้องกันตัวออกมาด้วย
ทันทีที่ซ่งเป่ากั๋วจะเข้ามากระชากคอเสื้อ เธอยกมือขึ้นแล้วแทงไปที่ข้อมือของเขาอย่างแม่นยำ อีกฝ่ายเจ็บปวด จึงดึงมือกลับไป พร้อมกับตะโกนด่า “นังเด็กเลว! แกยังกล้าทำร้ายคนอยู่อีกเหรอ!”
หมิงจูจ้องมองชายสกปรกตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงเย็นยะเยือก “ถ้าเมื่อวานยังโดนซ้อมไม่พอ ลองเข้ามาอีกทีดูสิ มาดูกันว่าฉันจะทำให้แกพิการได้ไหม!”
ซ่งเป่ากั๋วคิดถึงหมัดของเจียงตั่วเมื่อวาน เขาจึงหยุดมือทันที
หมิงจูเดินปรี่ตรงไปข้างกายซ่งเสวี่ยที่หมดสติ เหลียวมองหมิงชุนนีและซ่งเคอแวบหนึ่ง
หมิงชุนนีในสภาพที่เสียใจมากขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถตอบคำถามของเธอได้ เธอจึงก้มลงตรวจซ่งเสวี่ยอย่างจริงจัง และถามอีกครั้ง “ซ่งเคอ เกิดอะไรขึ้น?”
ซ่งเคอส่ายหน้าแล้วร้องไห้ “พี่สาว ฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้พวกเรากำลังกินอาหารเช้าอยู่ พ่อกับแม่เลี้ยงก็มาด้วยกัน แม่เลี้ยงบอกว่าคิดถึงเสี่ยวเสวี่ย เธอก็เลยออกไปคุยกับพวกเขานอกประตู ไม่นานก็เริ่มชักเกร็งและมีฟองสีขาวออกจากปาก หมดสติไปเลย”
แม่เลี้ยง?
หมิงจูหันขวับกลับไปมองหญิงวัยสี่สิบกว่าปีที่ยืนอยู่ข้างๆ ที่ใบหน้ามีรอยเหี่ยวย่นเต็มไปหมด
เมื่อหญิงคนนั้นเห็นสายตาของหมิงจู หล่อนก็พูดกับซ่งเคออย่างประชดประชัน “แกจะมาไม่รู้ได้ยังไง ตอนที่เรามาถึง พวกแกกำลังกินข้าวอยู่ ชัดเจนแล้วว่าหมิงจูคนนี้อยากจะครอบครองไท่สุ้ยที่เป็นของพวกแก เลยคิดจะวางยาฆ่าคน!”
หมิงจูหัวเราะเยาะ “คนสามคนกินข้าว แต่มีแค่ซ่งเสวี่ยที่ออกไปคุยกับพวกแกตามลำพังโดนยาพิษ? น่าขำชะมัด! ใครจะรู้เล่าพวกแกเรียกซ่งเสวี่ยออกไปแล้วกรอกยาพิษให้หรือเปล่า”
ทันทีที่เธอพูดจบ ลูกตาของแม่ม่ายแก่ก็กลอกไปมาอย่างเห็นได้ชัด แม้เธอจะปรับสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว แต่หมิงจูก็ยังสังเกตเห็นความผิดปกตินี้ได้
แม่ม่ายแก่เท้าเอวอย่างเอาเรื่อง ท่าทางดุดัน “แกอย่ามาใส่ร้ายคนอื่น! เด็กคนนี้โดนพิษในบ้านแก! ไม่แน่พวกแกอาจจะอยากฆ่าทีละคน!”
หมิงจูมองหล่อนอย่างดูถูก “จริงหรือไม่จริง พอเธอฟื้นขึ้นมาก็รู้ความจริงเองนั่นแหละ”
พูดพลางหันไปมองซ่งเคอ “ซ่งเสวี่ยหมดสติมานานแค่ไหนแล้ว?”
“สิบกว่านาทีแล้วค่ะ”
หมิงจูโกรธจัด นี่มัน… ความไม่รู้ทำให้คนตายได้
“เธอเป็นแบบนี้ไปแล้ว ทำไมไม่รีบพาไปส่งที่สถานีอนามัย?”
ซ่งเคอมองแม่ม่ายแก่อย่างหวาดกลัว “แม่บอกว่าจะส่งไปหาหมอ แต่พ่อกับแม่เลี้ยงไม่ยอม ต้องรอให้พี่สาวกลับมาก่อนค่ะ”
แม่ม่ายแก่ยกเหตุผลมาอ้าง “ทำไมต้องส่งไปหาหมอด้วย พวกแกจะฆ่าคนแต่พวกเรามาเจอเข้า คิดว่ารักษาหายแล้วก็ไม่ต้องรับผิดชอบเหรอ? ต้องจ่ายเงินชดเชยให้เหล่าซ่งก่อน เด็กคนนี้ตายไป พวกเราจะให้พวกแกชดใช้ด้วยชีวิต!”
หมิงจูหันไปมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา เยาะเย้ยว่า “ยายแก่สารเลว! แกเป็นใครถึงได้มาเสนอหน้า แกกับซ่งเป่ากั๋วหย่ากันไปแล้วด้วยซ้ำ ต่อให้ยังไม่หย่า เรื่องของน้องสาวฉันก็ไม่ต้องถึงคราวแกมาจัดการหรอก”
“ฉัน…” แม่ม่ายแก่ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หันไปมองซ่งเป่ากั๋วแล้วก็อาละวาด “ไอ้ซ่ง! แกดูสิ! ฉันอุตส่าห์ช่วยเลี้ยงลูกสาวทั้งสองจนโต แต่ฉันต้องกลายเป็นคนนอก! แกจะยอมให้คนอื่นมาหยามเกียรติฉันได้ยังไง! แกไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ! ลูกสาวแกเป็นแบบนี้ไปแล้ว พวกเขาไม่ต้องจ่ายเงินชดเชยแล้วเหรอ?”
ซ่งเป่ากั๋วรับคำทันที “ถูกต้อง! หมิงจู! เกิดเรื่องกับลูกสาวฉันที่บ้านแก จ่ายเงินชดเชยมาเลย!”
ซ่งเป่ากั๋วใจร้าย ไม่สนใจชีวิตของซ่งเสวี่ยแล้ว แต่หมิงชุนนีนั้นร้อนใจมาก
เธอจับมือหมิงจูแน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้น “จูจู น้ำไท่สุ้ยใช้ได้ผลไหม? เสี่ยวเสวี่ยจะตายไม่ได้นะ ช่วยลูกป้าได้หรือเปล่า”
หมิงจูเห็นป้าของเธอเจ็บปวดมาก แล้วก็รู้สึกสงสาร
ตอนนี้ชีวิตของซ่งเสวี่ยกำลังอยู่ในวิกฤติ ล่าช้าไม่ได้แล้ว เธอตบหลังมือหมิงชุนนีเบาๆ “ได้ค่ะป้า อย่าร้องเลยนะ มีหนูอยู่ตรงนี้”
เธอรีบลุกขึ้นแล้วเดินกลับเข้าครัว ก่อนจะเข้าไปในมิติอย่างรวดเร็ว หยิบน้ำพุวิเศษหนึ่งแก้วออกมา และบดสบู่เล็กน้อยผสมลงไป
เมื่อกลับมาที่หน้าประตู เธอก็บอกซ่งเคอว่า “พยุงน้องสาวของเธอขึ้นมา”
ซ่งเคอรีบทำตามทันที หมิงจูนั่งยองๆ บีบคางซ่งเสวี่ย แล้วจะกรอกน้ำสบู่ลงไป
แม่ม่ายแก่ข้างๆ จ้องเขม็ง กลัวว่าหมิงจูจะมีวิธีช่วยซ่งเสวี่ยให้ฟื้นได้ เธอเดินเข้าไปผลักหมิงจู “เด็กคนนี้ถูกแกทำร้ายจนเป็นแบบนี้แล้ว แกยังจะทำอะไรอีก? ฉันไม่ยอมให้แกป้อนอะไรแปลกๆ ให้อีกแล้ว!”
หมิงจูอยากจะลุกขึ้นหลีกเลี่ยงการขัดขวางของแม่ม่ายแก่ แต่หมิงชุนนีวิ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน ไม่รู้ว่าเอาความกล้ามาจากไหน ตรงมาพุ่งชนแม่ม่ายแก่ล้มลงกับพื้นทันที
เธอบีบไหล่อีกฝ่ายแน่น กดให้ขยับไม่ได้ ดวงตาสีแดงก่ำจ้องเขม็ง ตะโกนว่า “นังหญิงชั่ว! ฉันไม่ยอมให้แกมาแตะต้องหลานสาวกับลูกสาวของฉัน! ถ้าแกกล้าขวางจูจู ฉันจะบีบคอแกให้ตายคามือเลย!”
หมิงจู ‘ป้าสุดยอดไปเลย! ต้องแบบนี้สิ!’
แม่ม่ายแก่ตัวโตกว่าหมิงชุนนี อายุมากกว่า และแรงก็น้อยกว่า เธอตะโกนให้ซ่งเป่ากั๋วเข้ามาช่วย
ซ่งเป่ากั๋วตกใจกับท่าทางโกรธจัดของหมิงชุนนี เหม่ออยู่นานกว่าจะตั้งสติได้ว่าต้องเข้าไปช่วย แต่หมิงจูก็ลุกขึ้นแล้ว หยิบก้อนหินขึ้นมาทุบที่คอหลังของซ่งเป่ากั๋ว
ซ่งเป่ากั๋วไม่ทันระวังตัว โดนทุบสลบไปทันที
หมิงจูนั่งยองๆ ตรวจสอบลมหายใจของเขา ก่อนจะลุกขึ้นอย่างใจเย็นท่ามกลางเสียงกรีดร้องของแม่ม่ายแก่ที่ว่า “ช่วยด้วย! นังนี่จะฆ่าคน!” หมิงจูกลับไปที่ข้างกายซ่งเสวี่ย กรอกน้ำเต็มแก้วลงท้องของญาติผู้น้องคนนี้ ก่อนจะพลิกตัว ช่วยให้อาเจียนออกมา
เพียงไม่กี่นาที ซ่งเสวี่ยก็อาเจียนออกมาเป็นกองเศษซากสีเหลืองคล้ายข้าวโพดบด เธอซบอยู่ในอ้อมแขนของซ่งเคอ แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา
ซ่งเคออุทานด้วยความยินดี “ฟื้นแล้ว! พี่สาว! เสี่ยวเสวี่ยฟื้นแล้ว!”
น้ำพุวิเศษมีสรรพคุณถอนพิษได้อยู่แล้ว บวกกับน้ำสบู่ที่ช่วยกระตุ้นให้อาเจียนเอาพิษออกมา ถ้าไม่ฟื้นก็แปลกแล้ว
หมิงชุนนีที่กำลังจับแม่ม่ายแก่ไว้ พอได้ยินดังนั้นก็ปล่อยมือทันที แล้วพุ่งเข้าไปกอดซ่งเสวี่ยแน่น
หมิงจูมองซ่งเสวี่ยที่ใบหน้ายังซีดเซียวอยู่ พูดน้ำเสียงเรียบๆ “เธอโดนพิษเกือบตาย ฉันช่วยเธอไว้เอง ถามหน่อยเถอะ เมื่อกี้พ่อกับแม่ม่ายแก่ของเธอเรียกออกไป แล้วป้อนอะไรให้กินบ้างไหม?”
เธอพูดพลางเหลือบตามองแม่ม่ายแก่อย่างท้าทาย…
แม่ม่ายแก่ที่เพิ่งลุกขึ้นจากพื้นได้ เห็นได้ชัดว่าตกใจ ตัวสั่นไปหมด คนที่เป็นถึงขนาดนี้แล้ว จะมีทางรอดได้อย่างไร?
เธอจ้องซ่งเสวี่ยด้วยสายตาข่มขู่ “เสี่ยวเสวี่ย! แกอย่าไปหลงเชื่อนังเด็กไร้ศีลธรรมคนนี้นะ! ถ้าพ่อแกรู้เข้า แกโดนฆ่าตายแน่!”
ซ่งเสวี่ยมองแม่ม่ายแก่ หันกลับมามองหมิงจู แล้วอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หมิงจูกลับเปิดปากขัดจังหวะขึ้นมาก่อน…
YOU MAY ALSO LIKE
