ทะลุมิติไปเป็นหญิงพาลผู้งามเลิศประจำหมู่บ้าน - บทที่ 114 ข้าต้องการซื้อความปลอดภัยของนาง

บทที่ 114 ข้าต้องการซื้อความปลอดภัยของนาง

“ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่วันนี้น้องสาวเหอฮวาทำพี่ชายอย่างพวกเราถูกทุบตี ข้าจึงแค่ต้องการขอความช่วยเหลือจากน้องสาวเหอฮวาสักเล็กน้อย” ชายผู้นำพูดด้วยสีหน้ายิ้ม ๆ “ไม่ต้องกังวล เราจะไม่ทำลายความบริสุทธิ์ของเจ้าหรอก”

หลังจากพูดจบ ชายหลายคนก็ปิดปากของหวังเหอฮวาและพาตัวนางออกไป

ตอนนั้นเองที่หลี่หรงหรงออกมาจากมุมมืด เมื่อเห็นหวังเหอฮัวถูกคนพาตัวไป นางก็ขมวดคิ้ว

ตราบใดที่นางสามารถเข้าไปในตระกูลหลิ่วได้ ชีวิตของนางก็ประสบความสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง สำหรับเรื่องที่ตระกูลหลิ่วจะรับหวังเหอฮวาเข้ามานั้น หลี่เยว่หานเองก็มีส่วนเกี่ยวข้อง ดังนั้นหลี่หรงหรงจึงต้องจัดการเรื่องนี้ก่อนที่หวังเหอฮวาจะเข้ามาในบ้าน

ตราบใดที่หวังเหอฮวาสูญเสียความบริสุทธิ์ไป… ตัวนางก็จะสามารถกุมหัวใจของหลิ่วจื้อหย่วนไว้ได้อย่างมั่นคง!

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ หลี่หรงหรงก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างมีความสุข

“เจ้ามีความสุขอะไรถึงเพียงนั้นกัน?” จู่ ๆ เสียงเย็นชาของหลี่เยว่หานก็ดังขึ้นจากด้านหลัง หลี่หรงหรงตกใจมากเสียจนขาอ่อนแรง แทบจะทรุดล้มลงกับพื้น

หลี่เยว่หานไม่ได้พูดอะไรเมื่อเห็นสีหน้างุนงงของนาง แต่ทอดสายตาตามทางที่หลี่หรงหรงมองเมื่อครู่ และทันเห็นหวังเหอฮวาถูกชายทั้งสี่คนพาตัวเลี้ยวหายไปหลังมุมพอดี

“เจ้าทำอะไรลงไป?” หลี่เยว่หานไม่ได้รีบร้อน เธอเพียงเยาะเย้ยหลี่หรงหรงที่ดูหวาดกลัว “ข้าไม่คาดคิดเลยว่าเจ้าจะมีความคิดเช่นนี้ได้”

“เจ้าคิดจะทำอะไร!” หลี่หรงหรงกัดฟัน “ข้าเตือนเจ้าแล้ว อย่ามาทำลายเรื่องดีงามของข้า!”

“หากข้ายังคงชอบทำลายเรื่องดีงามของเจ้าล่ะ เจ้าจะทำอะไรข้าได้?” หลังพูดจบ หลี่เยว่หานก็นำโจวต้าเป่าไล่ตามชายทั้งสี่คนไป

แม้ว่าเธอจะเกลียดหวังเหอฮวา แต่ก็ทนดูเด็กสาวไร้เดียงสาถูกลบหลู่เกียรติก่อนแต่งงานไม่ได้เช่นกัน ขณะเดินกลับบ้าน เธอยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

หากตั้งแต่แรก หวังเหอฮวาเพียงแค่ต้องการให้เมิ่งฉีฮ่วนชี้แจ้งเรื่องราวให้ฟังเท่านั้น ทำไมนางถึงจะต้องหาคนมารุมทุบตีชายหนุ่มด้วย?

เมื่อกลับถึงบ้าน หลี่เยว่หานจึงขอให้เมิ่งฉีฮ่วนช่วยดูแลบ้านและเด็กทั้งสองคน ก่อนจะเรียกโจวต้าเป่าให้ติดตามมา

และแน่นอนว่าที่นี่ ทำให้เธอได้เห็นหลี่หรงหรงอีกครั้งหนึ่ง

แม้โจวต้าเป่าจะขาพิการ แต่ทักษะของเขาก็ไม่ใช่เลวร้าย

เมื่อพวกหลี่เยว่หานมาถึง ปากของหวังเหอฮวาถูกยัดไว้ด้วยถุงเท้า อีกทั้งเสื้อผ้าของนางก็ยังถูกถอดออกจากร่างกาย โจวต้าเป่ารู้สึกกระดากอายเล็กน้อยที่จะมองดู แต่หลี่เยว่หานรีบก้าวไปข้างหน้า เธอคว้าตัวคนหนึ่งในนั้น ก่อนจะผลักเขาออกไป แล้วมายืนอยู่ข้างหน้าหวังเหอฮวา

“ทุกคนในที่นี้ล้วนมาจากหมู่บ้านเดียวกัน หากแต่งเข้าไปในตระกูลหลิ่วแล้ว แม่นางเหอฮวาก็ถือว่าเป็นคนมีตระกูล เจ้าไม่กลัวว่านางจะกลับมาแก้แค้นหลังจากที่เข้าไปในจวนตระกูลหลิ่วหรือ?” หญิงสาวรีบถอดเสื้อคลุมออกมาคลุมร่างของหวังเหอฮวาไว้

“สะใภ้บ้านเมิ่ง เรื่องนี้มิใช่เรื่องของเจ้า อย่าเข้ามายุ่งเรื่องของพวกข้าเลย” ชายผู้นำกลุ่มเอ่ย ร่างของเขาสูงใหญ่และดูแข็งแรง ทว่าใบหน้ากลับเต็มไปด้วยก้อนปูดบวมจากการถูกเมิ่งฉีฮ่วนทุบตี “วันนี้ข้าจะไม่ทำลายความบริสุทธิ์ของนาง เพียงแค่ต้องการให้นางมาสนุกกับพวกข้าพี่น้องเท่านั้น”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็หรี่ตาลง “หลี่หรงหรงให้เจ้าเท่าไหร่?”

“เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไร!?” ชายร่างกำยำคนนี้ชื่ออู๋จ้วงจ้วง หลังจากได้ยินคำพูดของหลี่เยว่หาน ใบหน้าของเขาก็ลังเลอย่างเห็นได้ชัด “อย่าคิดว่าจะสั่งเราได้เพียงเพราะเจ้าเป็นลูกสาวบุญธรรมของตระกูลหลิ่วนะ! ถ้าไม่ใช่เพราะนังสารเลวหวังเหอฮวามาหาพวกเรา เรา… พวกเราคงไม่ไปยุ่งกับสามีของเจ้า!”

พูดกันตามตรง พวกเขาเป็นแค่อันธพาลประจำหมู่บ้าน เป็นคนที่รังแกผู้อ่อนแอและหวาดกลัวผู้แข็งแกร่ง ฝ่ายหลี่เยว่หานนั้นมีเมิ่งฉีฮ่วนที่มีชื่อเสียงด้านความสามารถในการต่อสู้หนุนหลังอยู่ วันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะฝูงชน พวกเขาคงไม่กล้ายั่วยุอีกฝ่าย ยิ่งไปกว่านั้นเบื้องหลังของหญิงสาวยังมีตระกูลหลิ่วเพิ่มมาอีกตระกูลหนึ่ง พวกเขาจึงยิ่งไม่สามารถยุ่งกับนางได้

“ข้าจะถามอีกครั้ง หลี่หรงหรงจ้างเจ้าทำลายหวังเหอฮวาเท่าไหร่!” เสียงของหลี่เยว่หานเย็นเยียบลง

ในยามนี้เองหวังเหอฮวาก็กลับมามีความสติอีกครั้งหนึ่ง นางกระชับเสื้อคลุมของหลี่เยว่หานบนร่าง ก่อนจะซ่อนตัวอยู่หลังหญิงสาวด้วยเนื้อตัวสั่นเทา ทั้งยังไม่สามารถพูดจาให้รู้เรื่องได้

“มันไม่เกี่ยวกับเงิน!” อู๋จ้วงจ้วงฝืนกัดฟันพูดว่า “นี่คือศักดิ์ศรีของชายชาตรีอย่างเรา! ถ้าปล่อยนังแพศยาหวังเหอฮวาไปเช่นนี้ พวกเราพี่น้องจะยังมีหน้าอยู่หมู่บ้านไป๋อวิ๋นได้อย่างไร? ออกไปให้พ้นซะ! เมื่อพวกเราพอใจแล้วก็จะปล่อยนางไปเอง หากไม่เช่นนั้น พวกเราจะจัดการเจ้าไปพร้อมกันเลย!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็เม้มปาก ก่อนยิ้ม “ข้าจะถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย หลี่หรงหรงให้เงินเจ้าเท่าไหร่เพื่อทำลายหวังเหอฮวา! บอกข้ามาสิ ข้าจะซื้อหวังเหอฮวาเอง ทั้งจะเพิ่มราคาให้เป็นสองเท่า ถ้าไม่บอกก็อย่าโทษที่ข้าหยาบคายล่ะ!”

เมื่อได้ยินคำว่า ‘เพิ่มราคาเป็นสองเท่า’ เห็นได้ชัดว่าอู๋จ้วงจ้วงผงะไปเล็กน้อย เขาหันศีรษะไปมองที่พี่น้องที่อยู่ข้าง ๆ หลังจากพูดคุยกันครู่หนึ่ง อู๋จ้วงจ้วงก็หันกลับมา และยื่นมือไปหาหลี่เยว่หาน “ห้าสิบตำลึงเงิน!”

“ฮ่า ๆๆ…” หลี่เยว่หานหัวเราะออกมาทันที “เพื่อย้ายจากหมู่บ้านเฮยถู่มายังหมู่บ้านไป๋อวิ๋น ครอบครัวหลี่ได้ใช้เงินก้อนสุดท้ายของพวกเขาไปหมดแล้ว หลี่หรงหรงจะเอาเงินห้าสิบตำลึงมาจากไหนเพื่อใช้กับหวังเหอฮวา? อู๋จ้วงจ้วง เจ้าคิดว่า เพราะข้าเป็นสตรีจึงหลอกง่ายอย่างงั้นหรือ?”

“ข้าไม่สน! เจ้าพูดเองว่าจะซื้อหวังเหอฮวาในราคาสองเท่า!” อู๋จ้วงจ้วงพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “ถ้าวันนี้เจ้าไม่มาพร้อมเงินหนึ่งร้อยตำลึง ก็อย่าได้คิดที่จะจากไปเลย!”

“น้ำเสียงมักใหญ่ไม่น้อยเลย” หลี่เยว่หานพยักหน้า “ข้าคิดว่าหลี่หรงหรงให้เงินเจ้ามากที่สุดก็แค่หนึ่งร้อยอีแปะ และข้าจะให้เงินสองตำลึงกับพวกเจ้าทั้งสี่คน ถ้าพวกเจ้าไม่โง่เขลาเกินไปนัก ก็ควรจะจากไปโดยเร็ว อย่าได้สร้างปัญหา ไม่เช่นนั้นหากข้าจะโมโหขึ้นมา พวกเจ้าทุกคนซวยแน่!”

การคาดเดาของหลี่เยว่หานนั้นถูกต้อง หลี่หรงหรงจ้างอู๋จ้วงจ้วงและพวกในราคาหนึ่งร้อยอีแปะจริง ๆ ทั้งนี่คือเงินเก็บส่วนตัวทั้งหมดของนาง เพื่อให้หวังเหอฮวาสูญเสียความบริสุทธิ์ก่อนเข้าบ้านหลิ่ว ถือได้ว่านางเต็มใจที่จะใช้จ่ายเงินเป็นอย่างยิ่ง

หลังหลี่เยว่หานบอกจะให้เพียงสองตำลึงเงินเท่านั้น อู๋จ้วงจ้วงและคนอื่น ๆ ที่ถูกเปิดโปง พลันเปลี่ยนจากความอับอายกลายเป็นโทสะในทันที

“นังตัวเหม็น!” อู๋จ้วงจ้วงกัดฟันกรอด พร้อยเอ่ยสาปแช่ง จากนั้นก็พุ่งเข้าไปต่อยหลี่เยว่หาน

หลี่เยว่หานดึงหวังเหอฮวาหลบด้านข้างอย่างรวดเร็ว จากนั้นยื่นมือไปบีบที่จุดชาบนแขนของอู๋จ้วงจ้วง ก่อนจะกระชากอย่างแรง อู๋จ้วงจ้วงรู้สึกเพียงแค่ว่าแขนชา จากนั้นก็มีเสียง ‘แคร่ก!’ ออกมาจากกระดูกของเขา ทันใดนั้นที่ไหล่ก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง

“มีใครอยากเข้ามาอีกบ้าง?” หลี่เยว่หานยืนประจันหน้ากับพวกเขา พร้อมทั้งปกป้องหวังเหอฮวาไว้ด้านหลัง ตอนนั้นเองโจวต้าเป่าก็เดินอย่างไร้เสียงออกมาจากเงามืด

เมื่อเห็นโจวต้าเป่า อู๋จ้วงจ้วง และคนอื่น ๆ ก็รู้สึกวิตกเล็กน้อย

แท้จริงแล้วคนของอู๋จ้วงจ้วงก็เป็นเพียงแค่อันธพาลในท้องถิ่น ทว่าโจวต้าเป่ากลับมีความข้องเกี่ยวกับพรรคพวกที่อยู่เหนือกฎหมายในพื้นที่ เขาอาจจะกุมชีวิตใครคนใดคนหนึ่งอยู่ในมือก็เป็นได้ จึงเป็นการสิ้นคิดอย่างยิ่งที่จะต่อกรกับอีกฝ่าย!

แทบไม่ต้องคิด อู๋จ้วงจ้วงและพวกหันหลังหนี ต้องการที่จะจากไปในทันที ทว่าหลี่เยว่หานหยุดพวกเขาไว้

“นี่เป็นเงินสองตำลึงครึ่ง” หลี่เยว่หานวางเงินใส่มือของอู๋จ้วงจ้วง และพูดว่า “ข้าบอกแล้วว่าเจ้าจะปลอดภัยหากขายหวังเหอฮวาในราคาสองเท่า ส่วนอีกครึ่งตำลึงที่เหลือนั้น ชดเชยสำหรับแขนที่เคล็ดของเจ้า”