ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายสาวชาวสวน - บทที่ 447 ไม่ชอบ
ตอนที่ 447 ไม่ชอบ
แม่เฒ่าจางจะอดกลั้นได้อย่างไร?
แม่เถากุมใบหน้าตนเองอย่างไม่เชื่อสายตา นางจ้องมองแม่เฒ่าจางด้วยดวงตาเบิกกว้าง
“ไปให้พ้นหน้าข้า!” แม่เฒ่าจางตะโกนด้วยความโกรธ
แม่เถาต้องการจะโต้เถียง แต่ก็ต้องอดกลั้นเอาไว้ ใครกันเล่าแต่งตั้งให้แม่เฒ่าจางเป็นผู้อาวุโสสูงสุดในตระกูลนี้
ความจริงแล้วความคิดเรื่องแบ่งแยกครอบครัวหายไปแล้วเล็กน้อย แต่วันนี้แม่เถากลับมาคิดเรื่องนี้อีกครั้ง อย่างไรก็ต้องแยกตัว! ต้องแยกออกไปเท่านั้น!
ตอนนี้แม่โจวให้กำเนิดบุตรชายแล้ว แล้วในอนาคตนางยังจะมีที่ยืนอยู่ในครอบครัวนี้หรือไม่?
“เอ้อร์หลาง เก็บลาของข้าไว้ที่บ้านของเจ้าก่อน แล้วข้าจึงจะไปรับในภายหลัง” จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยรอยยิ้ม
จ้าวเอ้อร์หลางพยักหน้าและขับเกวียนลาออกไป
แม่เฒ่าจางกล่าวอย่างไม่พอใจ “นี่เป็นของของตระกูลจาง แล้วเหตุใดจึงต้องไปเก็บไว้ที่บ้านของจ้าวเอ้อร์หลาง? อย่าให้ผู้อื่นมาฉกฉวยของของเจ้า!”
จางซิ่วเอ๋อกลอกตามองแม่เฒ่าจาง “ข้าไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้”
หลังกล่าวจบ จางซิ่วเอ๋อเดินเข้าไปในบ้าน
นางเหลือบมองแม่เฒ่าหลิวก่อนจะเอ่ยคำ “ข้าขอให้ท่านช่วยดูแลท่านแม่ด้วย เดี๋ยวข้าจะกลับไปทำอาหารให้ท่านแม่ แล้วสำหรับมื้อค่ำ… อยู่รับประทานอาหารด้วยกันเถิด”
ดวงตาของแม่เฒ่าหลิวทอประกายไหววูบเมื่อได้ยินเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อกำลังจะเลี้ยงอาหารค่ำ!
“อะไรนะ? เจ้าจะให้นังหญิงเฒ่าผู้นี้กินดื่มที่นี่งั้นหรือ? ข้าไม่ยินยอม!” แม่เฒ่าจางอุทาน
เมื่อเห็นว่าแม่เฒ่าจางกำลังจะขัดขวางพรที่นางควรได้รับ แม่เฒ่าหลิวจึงกล่าวอย่างโกรธเคือง “ข้าไม่ได้กินอะไรของครอบครัวเจ้า! แล้วจะต้องขออนุญาตเจ้าทำไม!”
“ซิ่วเอ๋อ หากเจ้าต้องการจะทำอาหารเพื่อเลี้ยงฉลองจริง ๆ เจ้าก็สามารถปรุงอาหารมื้อใหญ่นี้ในครอบครัวเราได้!” แม่เฒ่าจางวางแผนจะใช้โอกาสนี้ร่วมรับประทานอาหารดี ๆ กับจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองแม่เฒ่าจางอย่างเย็นชา “ที่ข้าเชิญท่านย่าหลิวมารับประทานมื้อเย็นด้วยกัน นั่นเป็นเพราะท่านย่าหลิวช่วยดูแลแม่ของข้า!”
“แต่ข้าก็เป็นย่าของเจ้า และข้าก็สามารถดูแลแม่ของเจ้าได้เช่นกัน!” แม่เฒ่าจางกล่าวทันที
จางซิ่วเอ๋อเยาะเย้ย “ข้าคงไม่อาจวางใจให้ท่านดูแลแม่ของข้า! ท่านเกือบจะบีบคอน้องสาวข้าจนตายตก และยังทำให้น้องชายข้าเกือบตายเพราะหายใจไม่ออก!”
จางต้าหูได้ยินเช่นนั้นจึงกล่าวว่า “ท่านแม่ ปล่อยให้นางดูแลเหมยจื่อและทารกทั้งสองเถิด ท่านไม่จำเป็นต้องเข้ามายุ่ง!”
จางต้าหูมีความขุ่นเคืองต่อแม่เฒ่าจาง
แม่เฒ่าจางอยู่คนเดียวในเวลานี้ นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมแพ้
แม่เฒ่าหลิวให้ความมั่นใจกับจางซิ่วเอ๋อว่านางจะดูแลแม่โจวเป็นอย่างดี และจางซิ่วเอ๋อจึงออกไป
มีแม่เฒ่าหลิวอยู่ที่นี่แล้ว จางซิ่วเอ๋อรู้สึกเบาใจได้มาก
ต่อใหแม่เฒ่าจางต้องการจะกระทำชั่ว แต่นางก็ต้องชั่งน้ำหนักเช่นกัน
หลังจากที่จางซิ่วเอ๋อกลับมา นางเริ่มทำอาหารให้แม่โจว
แม่เฒ่าหลิวมีประโยชน์มาก นางกล่าวซ้ำ ๆ ว่าอย่าใส่เกลือลงในอาหารมากเกินไป
จางซิ่วเอ๋อไม่เข้าใจว่าทำไม แต่เพราะแม่เฒ่าหลิวเป็นหญิงชรา และนางบอกว่ามันย่อมดีสำหรับเด็ก… จางซิ่วเอ๋อจึงตัดสินใจเชื่อแม่เฒ่าหลิว
ท้ายที่สุดแล้ว นางไม่เคยคลอดบุตร และไม่เข้าใจสิ่งนี้เลยแม้จะเป็นยุคปัจจุบันก็ตาม
แม่เฒ่าหลิวย่อมมีประสบการณ์ ไม่เพียงแต่แม่เฒ่าหลิวเท่านั้น แต่ผู้สูงอายุในหมู่บ้านนี้ล้วนผ่านการคลอดบุตรมาแล้วทั้งสิ้น ทุกคนทราบดีว่าสตรีที่เพิ่งคลอดบุตรไม่สามารถรับประทานเกลื อมากเกินไปได้
ไม่ใช่ว่าหักห้าม เพียงแค่ใส่ให้น้อยนิดเท่านั้น
จางซิ่วเอ๋อปรุงขาหมูโดยไม่ได้ใส่เกลือมากนัก พอนางยกบางส่วนออกจากหม้อ จึงเริ่มใส่เกลือลงไปภายหลัง
นางแยกออกมาส่วนหนึ่งสำหรับแม่โจว และส่วนที่เหลือสำหรับทุกคน
ในเวลานี้ที่บ้านไม่มีอะไรกินแล้ว หลังจากทำขาหมูเสร็จสิ้น จางซิ่วเอ๋อจึงทอดไข่อีกหนึ่งฟอง
บวกกับโจ๊กอีกหนึ่งอย่าง อาหารก็มีเพียงเท่านี้
เหตุผลหลักคือจางซิ่วเอ๋อยังคงคิดถึงน้อง ๆ ของตน และนางไม่อาจใช้เวลานานเกินไปได้
ยิ่งไปกว่านั้น แม่โจวเพิ่งคลอดบุตร นางรับประทานได้ไม่มากนัก ดังนั้นจึงเป็นการดีที่จะมีขาหมูจานนี้
หลังจากจางซิ่วเอ๋อพร้อมแล้ว นางกับจางชุนเถาจึงนำตะกร้าสองใบมาที่บ้านตระกูลจาง
กลิ่นของขาหมูลอยอบอวลเข้าไปถึงในครัว ทำให้แม่เฒ่าจางที่กำลังตระเตรียมอาหารเริ่มไม่มีความอยากอาหาร
เมื่อแม่เฒ่าหลิวเห็นว่าจางซิ่วเอ๋อกลับมาแล้ว ดวงตาของนางเปล่งประกาย นางกำลังรอให้จางซิ่วเอ๋อหยิบของออกมา น้ำลายของนางแทบจะทะลักออกราวกับเขื่อนแตก
จางซิ่วเอ๋อหยิบชามใบใหญ่ใส่ซุปขาหมูยื่นให้แม่เฒ่าหลิว ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม “รีบกินในขณะที่มันยังร้อนอยู่เถิดเจ้าค่ะ!”
“อืม!” แม่เฒ่าหลิวกล่าวตอบด้วยรอยยิ้ม จางซิ่วเอ๋อเติมน้ำซุปให้นาง ขณะนั้นนางจึงหยิบขาหมูขนาดใหญ่ขึ้นมาสองชิ้น!
ขาหมูนี้ราคาไม่ถูกเลย และการจะกินเนื้อหมูก็ไม่ง่ายด้วยเช่นกัน ดังนั้นสำหรับนางแล้วจึงเป็นเรื่องยากนักที่จะได้กินเนื้อหมู
แม่โจวหยิบชามน้ำแกงขึ้นมาและเริ่มดื่มมัน
แม้ว่าจะเป็นน้ำแกงขาหมู แต่ก็ไม่ได้ใส่เกลือมากนัก มันจึงรสชาติอ่อนนักจนแม่โจวรู้สึกว่าจืดชืดเล็กน้อย แต่แม่โจวก็ยังคงดื่มมันด้วยรอยยิ้มประดับบนใบหน้า
ในเวลานี้นับประสาอะไรกับการดื่มน้ำแกงขาหมู แม้แต่ดื่มน้ำเย็นนางก็มีความสุขแล้ว! เพราะนางคลอดบุตรชาย!
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยเมื่อมองดูทารกน้อยสองคน อาหารของทั้งสองขึ้นอยู่กับว่าแม่โจวมีนมเพียงพอให้พวกเขาได้ดื่มจนอิ่มหรือไม่
หากไม่มีนมให้ลูกกิน คงจะเป็นเรื่องราวที่ชวนปวดหัวไม่น้อย
โชคดีที่ต่อให้แม่โจวจะตกใจมากขณะตั้งท้องลูกสองคนนี้ แต่นางก็ยังกินและดื่มได้ดี นางน้ำหนักขึ้นมากและยังมีน้ำนมด้วย
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกโล่งใจอย่างสมบูรณ์
แม้แม่โจวจะชื่นชอบเด็กผู้ชาย แต่นางก็ไม่ได้ลำเอียง นางยังดูแลจางซื่อหยาเป็นอย่างดี อย่างน้อยนางก็ดีกว่าจางต้าหูมาก
แม่โจวให้กำเนิดฝาแฝด ภายในวันเดียวทุกคนในหมู่บ้านก็ทราบเรื่อง
แม่เฒ่าจางเชิญชวนให้ทุกคนมาดื่มเหล้าที่บ้านของตนเพื่อฉลองให้กับเด็กทั้งสองคน
อย่างไรก็ตาม แม้ทุกคนรู้สึกอยากจะไปร่วมด้วย แต่ก็ไม่มีผู้ใดตอบรับ
คนเหล่านี้ไม่ได้มุ่งเป้าไปที่แม่โจว ในที่สุดแม่โจวก็สามารถคลอดบุตรชายได้หลังจากผ่านไปหลายปี มันสมควรที่จะเฉลิมฉลอง แต่ว่า…
ดังที่ทราบกันว่า หากไปร่วมดื่มฉลอง ก็ต้องมอบของขวัญ
ไม่สำคัญว่าครอบครัวอื่นจะเป็นอย่างไร มันเป็นเพียงการแลกเปลี่ยนของขวัญกันอย่างสุภาพเท่านั้น
แต่เหล้าของครอบครัวนี้กลับไม่มีผู้ใดยอมดื่มกิน
หากเป็นเรื่องใหญ่อย่างการแต่งงาน ทุกคนอาจจะต้องไปดูให้เห็นกับตา การมีบุตรเรื่องนี้อาจหลอกอดีตได้ ทุกคนต่างก็คิดอยากหลอกอดีต
ยิ่งไปกว่านั้นการไปที่บ้านตระกูลจางนั้นคงไม่ได้รับประทานอาหารดี ๆ แน่
เพราะแม่เฒ่าจางมีชื่อเสียงในเรื่องของความตระหนี่ถี่เหนียวยิ่ง
เงินจำนวนเท่านี้ จะดีกว่าหากซื้อเนื้อสักครึ่งชั่งกลับไปกินเองที่บ้าน อยากสวาปามเท่าไรก็จะทำ!
แต่ไม่ใช่ทุกคนที่ไม่ได้เข้ามาหาแม่โจว
เช่นเดียวกับตระกูลโจว
พวกเขามาหลังจากทราบข่าว
เหล่าผู้ชายยังคงมีงานต้องทำที่บ้าน พวกเขาไม่ได้ติดตามมาด้วย แต่แม่เฒ่าโจวและหยางชุ่ยฮวาเดินทางมาด้วยกัน
หยางชุ่ยฮวากำลังสะพายย่ามใบใหญ่
เมื่อพวกเขามาถึงบ้านตระกูลจาง จางซิ่วเอ๋อก็อยู่ที่นี่ด้วย
หยางชุ่ยฮวากล่าวกับจางซิ่วเอ๋อโดยตรง “ซิ่วเอ๋อ มาช่วยข้าขนของเข้าไปที!”
ขณะกล่าว หยางชุ่ยฮวาก็วางย่ามไว้ที่ลานบ้านของตระกูลจาง จากนั้นก็ออกไปรับของเช่นเดิมอีกครั้ง
เมื่อเห็นว่าหยางชุ่ยฮวากระทำเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อก็ทราบดีว่าหยางชุ่ยฮวากำลังคิดสิ่งใดอยู่
……………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
ซิ่วเอ๋อดักทางไว้หมดแล้ว ไม่ยอมให้พวกหวังชุบมือเปิบได้รับผลประโยชน์หรอก
ไหหม่า(海馬)
YOU MAY ALSO LIKE
