ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายสาวชาวสวน - บทที่ 445 สิ่งของ
ตอนที่ 445 สิ่งของ
นางไม่ต้องการให้น้องชายของนางมีชื่อคล้ายกับจางเป่าเกิน
และการมีคำเดียวกันในชื่อเช่นนี้ ไม่รู้เลยว่าจางเป่าเกินจะทำอย่างไร
แต่เมื่อมองที่จางต้าหูและแม่โจว นางก็ทราบดีว่าแม้ตนจะคัดค้าน มันก็คงไร้ประโยชน์
นางจึงรู้สึกผ่อนคลายจิตใจลงได้บ้าง
มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เรียกว่าเป่าเอ๋อร์
คนในหมู่บ้านล้วนขาดแคลนความรู้ ชื่อผู้หญิงก็เหมือนกับดอกไม้ หรือใบหญ้า ส่วนเด็กผู้ชายคือสมบัติ ราก ต้นไม้…
อย่างหลายฝู หลายเป่าก็เป็นบุตรชายที่เปรียบดังสมบัติ
ส่วนเป่าเอ๋อร์ แปลว่าเป็นที่รักแล้วกัน
หากจางเป่าเกินสร้างปัญหาเพียงเพราะเหตุผลแค่นี้ เขาก็คงใจแคบเกินไปแล้ว
ระหว่างพี่น้อง เป็นธรรมดาที่จะมีคำเดียวกันอยู่ในชื่อ
แต่อย่างไรแล้ว จางซิ่วเอ๋อรู้สึกได้ว่าแม้นางจะไม่ได้ตั้งชื่อนี้ให้กับเด็กคนนี้ แต่จางเป่าเกินก็จะไม่ปฏิบัติดีต่อเด็กคนนี้อย่างแน่นอน!
“เป่าเอ๋อร์ เป่าเอ๋อร์” จางต้าหูเข้าหาเด็กอีกครั้ง เวลานี้เขาตะโกนเสียงดังราวกับว่าได้รับสมบัติที่หายากจริง ๆ
ขณะนี้เสียงของแม่เฒ่าจางดังออกมาจากภายนอก “หายไปไหนกันหมด? ตายกันหมดแล้วหรือไร? หลังจากคลอดบุตรเสร็จสิ้น ยังคิดจะพักผ่อนอีกงั้นหรือ?”
นางกำลังสาปแช่งแม่โจว
เมื่อได้ยินเช่นนี้ แม่โจวได้แต่เม้มปากแน่น ความรังเกียจเผยออกผ่านใบหน้า
หากก่อนหน้านี้แม่เฒ่าจางดุด่านาง นางก็คงจะรู้สึกผิดเล็กน้อย ทว่าตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว แม่โจวคลอดบุตรชายแล้ว
ด้วยความคิดของแม่โจวในตอนนี้ การมีลูกชายจะทำให้นางแข็งแกร่งขึ้น!
จางต้าหูเปิดประตูอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้ประตูล้มลง เขาเดินออกไปด้านนอกพร้อมกล่าวอย่างตื่นเต้น “ท่านแม่! ข้ามีลูกชายแล้ว!”
แม่เฒ่าจางถึงกับเบิกตากว้าง “ลูกชายอะไร? ข้าเห็นแล้วว่าเป็นตัวขาดทุนเช่นเดิม! แม่โจวผู้นั้นกำลังทำตัวไร้ยางอายหลอกลวงเจ้างั้นหรือ?”
“ข้ามีลูกชายแล้วจริง ๆ! ภรรยาข้าให้กำเนิดฝาแฝด! หลังจากที่ท่านออกไป นางก็คลอดเด็กชายออกมา!” จางต้าหูกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
แม่เฒ่าจางถึงกับตื่นตระหนก นางใช้เวลาสักครู่กว่าจะฟื้นคืนสติกลับมาได้ “มีอีกงั้นหรือ?”
“ใช่ คลอดออกมาอีกคน! เป็นเด็กผู้ชาย!” จางต้าหูกล่าวหนักแน่น
แม่เฒ่าจางไม่คิดเชื่อคำของเขา จึงรีบเข้าไปดูอย่างรวดเร็ว
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้วแน่น แต่นางไม่สามารถหยุดยั้งแม่เฒ่าจางได้
แม่เฒ่าจางเลิกผ้าห่มขึ้นและเห็นว่าเป็นเด็กผู้ชายจริง ๆ ดังนั้นนางจึงระมัดระวังเล็กน้อย
นางยังคาดหวังว่าจะมีหลานอีก
เมื่อเห็นเช่นนี้ ใบหน้าของนางก็พลันสดใส นี่คือเด็กชาย! เมื่อได้รับการจัดแบ่งที่ดิน ครอบครัวของนางก็จะมีที่ดินเพิ่มขึ้น!
เสียงกระแอมไอของผู้ใหญ่บ้านซ่งดังออกมาจากด้านนอก “แล้วตอนนี้ยังจะจัดการให้เด็กหญิงอยู่ในผังตระกูลของจางซิ่วเอ๋ออยู่หรือไม่?”
จางซิ่วเอ๋อเท่านั้นที่ทราบว่าแม่เฒ่าจางจะต้องพาผู้ใหญ่บ้านซ่งมาที่นี่
แม้แม่เฒ่าจางไม่ต้องการจะฆ่าเด็กแล้ว แต่จางซิ่วเอ๋อก็ไม่ต้องการจะทิ้งเด็กไว้กับแม่เฒ่าจาง
แม่โจวมองจางซิ่วเอ๋ออย่างสงสัย
จางซิ่วเอ๋อกล่าวอย่างอบอุ่น “ท่านแม่ ซื่อหยายังคงเป็นบุตรีของท่าน แต่นางเพียงต้องติดตามข้าในนาม และนางจะไม่ถูกขายในราคาต่ำเหมือนกับพี่สาวของนางในอนาคต”
เมื่อแม่เฒ่าจางได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของนางพลันเย็นชา “แล้วข้าล่ะ?”
จางซิ่วเอ๋อหรี่ตาลงและไม่สนใจแม่เฒ่าจาง
แม่โจวเข้าใจเรื่องราวในทันที “ข้าเชื่อเจ้า!”
จางซิ่วเอ๋อเดินออกจากห้องและเดินเข้าไปในห้องของแม่เฒ่าจาง
จางอวี่หมินกำลังนั่งเย็บปักถักร้อยอยู่ ฝีมือของจางอวี่หมินไม่ค่อยดี อีกทั้งไม่อยากเป็นที่โดดเด่นอะไร ดังนั้นยามว่างไม่มีอะไรทำจึงเล่นเช่นนี้
จางอวี่หมินไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นในครอบครัวของแม่โจวนัก
สิ่งที่ไร้ประโยชน์ต้องถูกฆ่าทิ้งย่อมถูกต้องแล้ว หากครอบครัวนางมีผู้ชายเพิ่มย่อมได้รับที่ดินเพิ่ม และนางก็จะได้รับสินสอดทองหมั้นมากยิ่งขึ้นเมื่อแต่งงาน
อย่างไรก็ตาม ในอนาคตนางไม่ได้วางแผนว่าจะอยู่ในบ้านหลังนี้ไปตลอดชีวิต อีกทั้งแม่โจวยังไม่เกี่ยวข้องอะไรกับนางด้วย
ผู้ใหญ่บ้านซ่งเขียนเอกสารทั้งหมดไว้เรียบร้อยแล้ว
เพียงแค่รอให้แม่เฒ่าจางประทับลายนิ้วมือ
เมื่อแม่เฒ่าจางยื่นมือออกไป หมายความว่าจางซิ่วเอ๋อต้องจ่ายเงิน
เมื่อนางกลับบ้านเพื่อไปนำลามา จางซิ่วเอ๋อก็หยิบเงินของนางออกมาด้วย
จางซิ่วเอ๋อหยิบเงินออกมา 5 ตำลึง ตอนนี้ดวงตาของแม่เฒ่าจางเป็นประกาย
จางซิ่วเอ๋อมองดูเอกสาร นางทราบอักษรโบราณแล้วจึงกล่าวว่า “ผู้ใหญ่บ้านซ่ง โปรดเพิ่มเข้าไปด้วยว่า ในอนาคตทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับซื่อหยา จะไม่เกี่ยวข้องใด ๆ กับตระกูลจาง แ แม้ซื่อหยาจะแต่งงานแล้ว สินสอดทองหมั้นทั้งหมดก็จะไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลจาง!”
นางไม่ต้องการจะเลี้ยงดูเด็กคนนี้ และปล่อยให้ตระกูลจางมาเก็บผลแห่งชัยชนะในอนาคต
ถึงตอนนั้นพวกเขาจะฟุ้งซ่านกันมากเพียงใด?
แม่เฒ่าจางร้องเพื่อหยุดยั้งทันที “อะไร? ทำเช่นนั้นไม่ได้! แม้จะมอบเด็กคนนี้ให้เจ้า แต่นางก็ยังเป็นของตระกูลจาง!”
ใบหน้าของจางซิ่วเอ๋อเย็นชา “แล้วแต่ท่าน เช่นนั้นท่านก็สามารถเก็บเด็กคนนี้ไว้ได้ หรือหากท่านมีความสามารถก็ฆ่าเด็กคนนี้ทิ้งเสีย แล้วเมื่อถึงตอนนั้นท่านจะไม่ได้รับเงินสักเ เหรียญเดียว!”
จางอวี่หมินได้ยินเช่นนี้จึงเดินเข้ามา “ท่านแม่ ทำสัญญากับจางซิ่วเอ๋อเสีย!”
จางอวี่หมินไม่มีเจตนาดีแน่นอน นางคิดว่าตอนนี้นางเห็นเงิน 5 ตำลึงแล้ว นางย่อมต้องการรับเงิน 5 ตำลึงนั้นด้วยตนเอง ส่วนเด็กที่จะเติบโตในอนาคต… มันยังอีกยาวไกล ส่วนนางกำล ลังจะแต่งงานแล้ว ดังนั้นนางจึงไม่คิดสนใจใครทั้งนั้น
แม้ว่าในอนาคตอาจจะมีประโยชน์ขึ้นมา แต่ตอนนี้จางอวี่หมินต้องการผลประโยชน์ทันที
“ท่านแม่ แม้ว่านางจะเติบใหญ่เท่ากับจางชุนเถา แต่ก็ยังขายได้น้อยกว่า 5 ตำลึง มอบตัวขาดทุนนี้ให้จางซิ่วเอ๋อไปเสีย พวกเราก็ไม่ขาดทุนแล้ว!” จางอวี่หมินกล่าว
แม่เฒ่าจางคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงพยักหน้า “นั่นสินะ!”
ขณะที่แม่เฒ่าจางกำลังจะยื่นมือมารับเงิน
จางซิ่วเอ๋อพลันชักมือกลับ
“อะไร? เจ้าคิดจะกลับคำหรือ?” แม่เฒ่าจางรู้สึกประหม่าเล็กน้อย นั่นมันเงิน 5 ตำลึงเลยนะ!
“แม้ซื่อหยาจะอยู่ภายใต้ชื่อของข้า แต่ตอนนี้นางเป็นทารก จึงต้องอยู่กับแม่ก่อน... ท่านไม่ต้องกังวลหรอก เพราะอาหารที่ท่านแม่รับประทาน ส่วนใหญ่แล้วเป็นอาหารจากข้า นมแม่นี้ ไม่มากเกินไปสำหรับเด็กที่จะกิน และซื่อหยาจะไม่กินอาหารของท่าน!” จางซิ่วเอ๋อกล่าวพร้อมหรี่ตาลงเล็กน้อย
แม่เฒ่าจางก็คิดอย่างนั้นเช่นกัน ตราบใดที่นางได้รับเงิน นางก็จะไม่สนใจ ดังนั้นนางจึงพยักหน้ารับ
จางซิ่วเอ๋อพูดอีกครั้ง “นอกจากนั้นหากเด็กคนนี้ตายในขณะที่อยู่ที่นี่ ท่านต้องจ่ายเงินคืนให้ข้าห้าตำลึง!”
“อะไรกัน? หากเด็กตายแล้วเหตุใดข้าจึงต้องเสียเงิน?” แม่เฒ่าจางกล่าวด้วยความโกรธ
จางซิ่วเอ๋อกลัวว่าแม่เฒ่าจางจะจัดการกับเด็ก
ทารกน้อยยังบอบบางเกินไป หากถูกรังแกคงไม่มีทางที่จะบอกกล่าวได้
จางซิ่วเอ๋อกล่าวอย่างเย็นชา “ข้าจะเป็นคนหาอาหารให้เด็กกินและดื่มเอง แต่ข้ากลัวว่าใครบางคนที่รังเกียจเด็กคนนี้จะคิดไม่ซื่อและลอบเล่นอุบายกับเด็ก ตราบใดที่ท่านไม่ทำอะไ ไรผิดแปลก เด็กย่อมไม่เกิดอันตราย ห้ามยุ่งกับเด็กจนกว่านางจะอายุสี่ขวบ! แล้วหลังจากนั้นท่านจึงไม่ต้องรับผิดชอบ!”
เด็ก 4 ขวบเริ่มรู้ประสาแล้ว และย่อมไม่ยอมถูกเฆี่ยนตีอย่างแน่นอน
และหลังจาก 4 ปีผ่านไป นางน่าจะปกป้องผู้เป็นน้องได้ดีกว่านี้
แม่เฒ่าจางคิดดูแล้วก็เข้าใจ หากนางไม่ทำอะไรเด็กคนนี้ เด็กย่อมไม่ตาย แล้วแม้ว่าเด็กจะตายไป มันจะเกิดอะไรขึ้นหากนางไม่คืนเงิน?
………………………………………………………………………………………………………………………..
สารจากผู้แปล
รอบคอบมากซิ่วเอ๋อ อย่าไปยอมให้บ้านจางเอาเปรียบน้องสาวได้
ไหหม่า(海馬)
YOU MAY ALSO LIKE
