ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายสาวชาวสวน - บทที่ 451 ถอนหมั้น
ตอนที่ 451 ถอนหมั้น
“ซิ่วเอ๋อ ขณะที่เจ้ากล่าวกับข้า เจ้ายังมีสวี่อวิ๋นซานอยู่ในใจหรือ?” แม่โจวถามจริงจัง
จางซิ่วเอ๋อทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย “ท่านแม่คิดสิ่งใดอยู่? ท่านหมอเมิ่งและข้าถอนหมั้นก็จริง แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับสวี่อวิ๋นซาน”
“ซิ่วเอ๋อ บอกแม่ของเจ้ามาตรง ๆ เถิดว่าเจ้าคิดอะไรอยู่? หรือเป็นเพราะโหยวชวน…” เมื่อแม่โจวกล่าวคำว่า ‘โหยวชวน’ เสียงของนางแผ่วเบาลงเล็กน้อย
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกประหลาดใจเมื่อได้ยินคำว่า “โหยวชวน?” สามีของจวี๋ฮวาเกี่ยวข้องอะไรด้วย?
“ซิ่วเอ๋อ โหยวชวนเป็นสามีของจวี๋ฮวา เราไม่สามารถทำเรื่องเช่นนั้นได้!” แม่โจวกล่าวจริงจัง
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ จู่ ๆ แม่โจวก็นึกถึงคราวที่นางกำลังคลอดลูก
เป็นแม่เถา จางอวี่หมิน และคนอื่น ๆ ที่ต้องการจัดการจางซิ่วเอ๋อ โดยแพร่กระจายข่าวว่าจางซิ่วเอ๋อยั่วยวนโหยวชวนอย่างไร้ยางอาย และยังเข้านอกออกในพร้อมกับโหยวชวน ซึ่งสิ่งนี้ทำใ ให้แม่โจวรู้สึกโมโหมาก
เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนี้ นางก็เข้าใจได้ว่าแม่โจวหมายกำลังหมายถึงอะไร
นางไม่ได้โกรธแม่โจว แต่ที่แม่โจวกล่าวเช่นนี้ก็เพื่อรักษาผลประโยชน์ของนาง
มีรอยยิ้มขบขันเล็กน้อยในน้ำเสียงของจางซิ่วเอ๋อ “ท่านแม่กำลังคิดอะไรอยู่? ข้ากับโหยวชวนหรือ? ใช่ ข้าเข้านอกออกในกับโหยวชวน หากแต่ท่านแม่ลืมไปแล้วงั้นหรือว่าวันนี้ข้าพูดถ ถึงเรื่องที่ข้ากำลังสร้างบ้าน?”
“โหยวชวนสร้างบ้านได้ เขากับข้าจึงออกไปจ้างคนงานและซื้อวัสดุในทุก ๆ วัน!” จางซิ่วเอ๋ออธิบายอย่างกระชับ
จางซิ่วเอ๋อกล่าวเสริม “ข้าขอความช่วยเหลือจากโหยวชวน และข้าก็จ่ายเงิน ทั้งนี้ข้ายังกล่าวเรื่องนี้กับจวี๋ฮวาโดยตรงด้วย ไม่เช่นนั้นจวี๋ฮวาจะยอมให้ข้าเดินเข้านอกออกในกับสาม มีนางงั้นหรือ?”
เมื่อแม่โจวได้ยินเช่นนี้ จึงเข้าใจเรื่องราวได้ทันที “ปรากฏว่าเรื่องเป็นเช่นนี้ คราวแรกข้าก็อยากถามเจ้าว่าเหตุใดจึงต้องการสร้างบ้าน แต่ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าคงไม่ต้องการแต่ งงานกับท่านหมอเมิ่งจริง ๆ”
“ซิ่วเอ๋อ แม่รู้ดีว่าเจ้ามีมลทินติดตัว ข้าจะไม่บังคับเจ้า แต่เจ้าต้องเข้าใจว่าคนเก่งอย่างเช่นท่านหมอเมิ่งมีไม่มากนัก หากต่อให้มีก็ไม่อาจพบเจอได้ง่าย หากคราวนี้เจ้าปล่อยไป คร ราวหน้า…” แม่โจวกล่าวอย่างกังวล
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้าและพูดว่า “ท่านแม่ ไม่ต้องกังวล ข้าตัดสินใจแล้ว ข้ากำลังจะสร้างบ้าน และข้าไม่ได้มีความสามารถด้อยไปกว่าบุรุษ! คนอื่นอาจจะอยากแต่งงาน แต่ข้าไม่จำเป็นต้องแต่ง งงาน!”
เมื่อเห็นจางซิ่วเอ๋อกล่าวเช่นนี้ แม่โจวจึงหัวเราะออกมา
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกโล่งใจที่แม่โจวไม่ได้ถูกกระตุ้นมากนัก
วันรุ่งขึ้น ท่านหมอเมิ่งพาคนบางคนมาที่หมู่บ้านชิงสือเพื่อเคลื่อนย้ายสินสอดทองหมั้น
ความจริงแล้ว ความตั้งใจเดิมของท่านหมอเมิ่งคือการปล่อยให้จางซิ่วเอ๋อส่งสินสอดทั้งหมดนี้กลับไปเพื่อถอนหมั้น แต่เป็นเพราะจางซิ่วเอ๋อยืนกรานเช่นนั้น เขาจึงไม่สามารถทำอะไรได้มา ากกว่านี้
นอกจากนี้ท่านหมอเมิ่งรู้สึกว่าจางซิ่วเอ๋อจะรู้สึกสบายใจมากกว่าหากเป็นนางที่ขอถอนหมั้น
โดยผิวเผินแล้วผู้คนต่างเหยียดหยามจางซิ่วเอ๋อ คิดว่าพวกตนเอาชนะจางซิ่วเอ๋อได้ แต่ครั้นพวกเขาได้ครุ่นคิดจริงจัง กลับรู้สึกว่าเป็นพวกตนที่ยอมเลิกรา สุดท้ายผลประโยชน์ตกอยู่ กับจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้คาดหวังว่าท่านหมอเมิ่งจะสามารถคิดได้ไกลขนาดนั้น
นางแค่คิดว่าการปล่อยให้ท่านหมอเมิ่งเป็นคนถอนหมั้น จึงจะสามารถรักษาชื่อเสียงของท่านหมอเมิ่งไว้ได้
แต่เมื่อกล่าวถึงในสมัยโบราณนั้นไม่พึงปรารถนาการหมั้นหมายแล้วถอนหมั้นสักเท่าไรนัก
ตราบใดที่พวกเขาทั้งสองเลิกคบกัน จะไม่มีผู้ใดเข้ามาแต่งงานกับพวกเขาอีก และมันจะกลายเป็นเรื่องซุบซิบนินทาไปนานเท่านาน
หลังจากจางซิ่วเอ๋อรู้ว่ามีคนกำลังมา นางจึงกลับเข้าไปในบ้านและค่อย ๆ ย้ายของออกไป
“เถี่ยเสวียน อย่าเอาแต่ยืนดูเฉย ๆ เจ้ามาช่วยข้าขนของออกจากบ้านหน่อย ไม่มีผู้ใดเห็นหรอก” เมื่อเห็นว่าเถี่ยเสวียนยืนอยู่แถวนี้ จางซิ่วเอ๋ออดไม่ได้ที่จะเรียก
ไม่ต้องกล่าวอะไรมาก ทุกวันนี้นางสามารถเรียกใช้เถี่ยเสวียนได้อย่างง่ายดาย
เถี่ยเสวียนเหลือบมองเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างระมัดระวัง “เจ้าคิดทำสิ่งใดกับของเหล่านั้น? เจ้ากำลังจะแต่งงานกันแล้วหรือ?”
ใบหน้าของเนี่ยหย่วนเฉียวแปรเปลี่ยนเป็นสีดำ เขากำลังกังวลเรื่องนี้เช่นกัน
แม้ว่าเขาจะบอกว่าไม่ต้องการที่จะทำลายชีวิตของจางซิ่วเอ๋อ แต่การเห็นจางซิ่วเอ๋อกำลังจะแต่งงานเช่นนี้ มันทำให้เขา… อึดอัดจริง ๆ!
จางซิ่วเอ๋อกล่าวอย่างสบาย ๆ “ไม่ต้องคิดมาก แค่นำของเหล่านี้คืนท่านหมอเมิ่งเท่านั้น”
“เจ้าจะแต่งงานเหรอ? แต่ข้าไม่เคยได้ยินการโห่ร้องเรียกชื่อของเจ้าเลย” เถี่ยเสวียนคิดว่าเรื่องนี้น่ากลัวเกินไป
จางซิ่วเอ๋อกลอกตาพร้อมกล่าวอย่างอดกลั้น “ข้าหมายความว่าเราทั้งคู่เลิกคบกันแล้ว และข้าก็จะไม่แต่งงาน”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เถี่ยเสวียนถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นรอยยิ้มกว้างพลันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “ประเสริฐนัก!” ถูกต้องแล้ว มันยอดเยี่ยม เช่นนี้เจ้านายของเขาก็ไม่ต้องโศก กเศร้าทุกวันอีกต่อไป
แม้เจ้านายจะไม่ได้พูดอะไร แต่เขาก็รู้สึกได้ ตั้งแต่ที่จางซิ่วเอ๋อและท่านหมอเมิ่งหมั้นหมายกัน สีหน้าของเจ้านายก็ไม่เคยสดใสเลยแม้แต่วันเดียว!
จางซิ่วเอ๋อมองเถี่ยเสวียนด้วยความประหลาดใจ “หืม… มันดีมากงั้นหรือ?”
แม้นางจะไม่รู้สึกโศกเศร้ากับการถอนหมั้นกับท่านหมอเมิ่งในครั้งนี้ แต่นางก็รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย แต่ในสายตาของคนนอก มันไม่ควรจะเป็นเช่นนี้
เถี่ยเสวียนตระหนักได้ทันทีว่าเขามีความสุขมากเกินไป เขาเกาศีรษะก่อนจะอธิบายด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “ข้าหมายความว่า ยอดเยี่ยมจริง ๆ ที่เจ้าไม่แต่งงานแล้ว ข้าจะได้กินอาหารของเจ้าทุ กวัน”
คำอธิบายนี้สมเหตุสมผลและยังสะท้อนอารมณ์ของเถี่ยเสวียนได้ แต่อย่างไรจางซิ่วเอ๋อก็ยังรู้สึกว่ามันแปลกประหลาดเล็กน้อย
เนี่ยหย่วนเฉียวเดินออกมาทีละก้าว และเวลานี้เขายืนอยู่ตรงหน้าจางซิ่วเอ๋อ
เมื่อเห็นเช่นนี้ เถี่ยเสวียนจึงถอยหลบไปทันที
ชุนเถาที่กำลังจะกลับมาและแบกหามต่อพลันถูกคว้าตัวไว้
“เขาเป็นคนถอนหมั้นงั้นหรือ?” น้ำเสียงของเนี่ยหย่วนเฉียวลุ่มลึก
จางซิ่วเอ๋อมองเนี่ยหย่วนเฉียวด้วยความประหลาดใจ นี่เขาหูหนวกหรือไม่? เขาทราบหรือไม่ว่านางไม่อยากพูดเรื่องนี้อีก?
ทันทีที่จางซิ่วเอ๋อลังเล เนี่ยหย่วนเฉียวจึงเข้าใจว่าเป็นท่านหมอเมิ่งที่ขอถอนหมั้น และเขาเดินออกไปทันทีโดยไม่ได้ให้โอกาสจางซิ่วเอ๋ออธิบายเรื่องท่านหมอเมิ่ง
ในเวลานี้บังเอิญว่าท่านหมอเมิ่งยืนอยู่ในป่าผีสิงเช่นกัน
เขาไม่ได้ไปช่วยขนย้ายสิ่งของ อารมณ์ของเขาซับซ้อนยิ่ง และเขารู้สึกว่าไม่สามารถอธิบายมันออกมาเป็นคำพูดได้
เนี่ยหย่วนเฉียวเดินเข้าไปหาเขา ก่อนจะมองท่านหมอเมิ่งและถามว่า “เหตุใดท่านจึงคิดถอนหมั้น?”
ท่านหมอเมิ่งถึงกับมึนงง
“ไม่เหมาะสม” เพื่อประโยชน์ของจางซิ่วเอ๋อ ท่านหมอเมิ่งทำได้เพียงพูดถ้อยคำเหล่านี้อย่างคลุมเครือเท่านั้น
“บัดซบ!” มือทั้งสองข้างของเนี่ยหย่วนเฉียวกำแน่น ดูเหมือนว่าเขากำลังต้องการทำร้ายใครบางคนอย่างรุนแรง
แต่ในที่สุดเขาก็หักห้ามมันไว้ได้ ไม่ใช่ว่าเขาวางแผนที่จะปล่อยท่านหมอเมิ่งไปเช่นนี้ แต่ในใจของเนี่ยหย่วนเฉียวแล้ว ไม่ว่าใครก็ตามที่ทำร้ายจางซิ่วเอ๋อล้วนแต่ไม่ควรรอดพ้น!
แต่เขารู้สึกว่าหากเกิดอะไรขึ้นกับท่านหมอเมิ่งในวันนี้ จางซิ่วเอ๋อคงจะเชื่อมโยงมาถึงเขาได้ง่าย
หากต้องการจัดการกับท่านหมอเมิ่ง ไม่ควรจะต้องรีบร้อน
เขามองท่านหมอเมิ่งด้วยแววตาเจ็บปวดก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นับตั้งแต่ที่เจ้าถอนหมั้นในวันนี้ เช่นนั้นก็อย่าได้คิดเสียใจในภายหลัง!”
ใช่ ในอนาคตเขาย่อมไม่ยอมอยู่เฉย ๆ เช่นนี้แน่!
ท่านอากล่าวถูกต้อง หากมีคนเคลื่อนไหวก่อน ความรู้สึกในใจที่ถูกเก็บเอาไว้โดยที่ไม่สามารถพูดออกไปได้ มันอึดอัดจริง ๆ!
……………………………………………………………………………………………………………………..
สารจากผู้แปล
เอ้า ไปหาเรื่องท่านหมออีก สรุปแล้วคุณชายเนี่ยรู้สึกยังไงกันแน่คะ
ไหหม่า(海馬)
YOU MAY ALSO LIKE
