ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายสาวชาวสวน - บทที่ 452 วางแผน
ตอนที่ 452 วางแผน
หลังจากกล่าวจบ เนี่ยหย่วนเฉียวก็หันหลังและจากไปทันที
ท่านหมอเมิ่งถูกทิ้งให้ยืนอยู่ที่นี่ตามลำพัง เขามองแผ่นหลังของเนี่ยหย่วนเฉียวด้วยความสับสนอยู่ชั่วขณะ
เขามีชีวิตที่ยืนยาวเช่นนี้ หากเขามองไม่เห็นสิ่งใดในเวลานี้ก็เท่ากับว่าเขาเป็นเพียงคนโง่เขลา
เขาถอนหายใจเล็กน้อยพร้อมกับครุ่นคิดอยู่ในใจ แม้เขาจะยอมถอนหมั้นแล้ว แต่ก็ยังมีความคิดบางอย่างอยู่ในใจ ทว่ามันคงจะเป็นไปไม่ได้
ในเวลานี้เอง ท่านหมอเมิ่งจึงได้แค่ถอนหายใจออกมา
ท้ายที่สุดแล้ว หนิงอันผู้นั้นยังเยาว์และหล่อเหลายิ่งกว่าเขา สตรีคงจะถูกใจคนเช่นนี้ใช่หรือไม่?
ท่านหมอเมิ่งคิดเรื่องนี้ และทันใดนั้นเขาก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย
ขณะนั้นเอง มีแสงสว่างวาบขึ้นในใจของหมอเมิ่ง
เขาพลันนึกขึ้นได้ว่าเหตุใดตนจึงคิดว่าหนิงอันผู้นี้ช่างคุ้นเคยนัก
เขาจำได้เลือนรางว่าตนเคยไปบ้านตระกูลเนี่ย และเห็นชายหนุ่มนอนอยู่บนเตียงเมื่อหลายปีก่อน
เขามาฝึกทำยาใกล้เมืองชิงสือ และค่อนข้างมีชื่อเสียงในเวลานั้น
ครั้งหนึ่งเขาได้รับเชิญจากตระกูลเนี่ยให้ไปตรวจร่างกายบุตรชายคนโตของตระกูลเนี่ย
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ท่านหมอเมิ่งอดไม่ได้ที่จะส่ายศีรษะ บางทีเขาอาจจะจำผิดไปเอง ใครบ้างที่ไม่ทราบว่าเนี่ยหย่วนเฉียวตายไปแล้ว? ไม่เช่นนั้นจางซิ่วเอ๋อจะเป็นม่ายได้อย่างไร?
เมื่อเนี่ยหย่วนเฉียวตายไปแล้ว เช่นนั้นเขาจะมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร?
เมื่อเขานึกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น มันมีเงาบาง ๆ ทับซ้อนกันอยู่ ท่านหมอเมิ่งจึงรู้สึกลังเลไม่น้อย
ขณะนั้นเนี่ยหย่วนเฉียวมาถึงบ้านผีสิงแล้ว เขาเหลือบมองเถี่ยเสวียนก่อนจะกล่าวอย่างเย็นชา “มาช่วยข้าขนของ!”
หลังกล่าวจบ เนี่ยหย่วนเฉียวและเถี่ยเสวียนจึงยกกล่องขึ้นมา
เถี่ยเสวียนมองเจ้านายของตนด้วยความสงสัย
หากเจ้านายของเขามีใจให้กับจางซิ่วเอ๋อ ในเวลานี้เขาก็ควรจะมีความสุขมิใช่หรือ? แต่เหตุใดสีหน้าของเขาจึงดูน่าเกลียดเช่นนี้?
เถี่ยเสวียนจะทราบได้อย่างไรว่าเนี่ยหย่วนเฉียวกำลังคิดว่าท่านหมอเมิ่งขอถอนหมั้นจางซิ่วเอ๋อ แม้ตอนนี้เขาจะคลายกังวลลงไปบางและรู้สึกมีความหวังขึ้นมา แต่ก็โกรธเคืองเสียมากกว่า า
เขารู้สึกเกลียดชังที่ท่านหมอเมิ่งมีดวงตาที่มืดบอด และเขาเกลียดตัวเองที่ให้โอกาสท่านหมอเมิ่งได้เข้าประตูมาตั้งแต่แรก!
จางซิ่วเอ๋อกำลังยุ่งอยู่กับการขนย้ายสิ่งของ ในเวลานี้นางจึงไม่ได้สนใจเนี่ยหย่วนเฉียวมากนัก
หลังจากที่ใกล้จะขนของเสร็จ จางซิ่วเอ๋อรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย หลังจากพูดคุยกับทุกคนเสร็จสิ้น นางจึงกลับเข้าห้องและนอนพักผ่อน
การกระทำทั้งหมดอยู่ในสายตาของเนี่ยหย่วนเฉียว เขาคิดไปเองว่าจางซิ่วเอ๋อกำลังโศกเศร้า
เขายืนอยู่ในบ้าน แม้อากาศจะหนาว แต่เขากลับเปิดหน้าต่างออกกว้างเพื่อมองไปที่บ้านของจางซิ่วเอ๋อ
เถี่ยเสวียนตัวสั่น เขาหยิบถ้วยชาร้อนขึ้นมาจิบ
เขาไม่กล้าที่จะขัดจังหวะเนี่ยหย่วนเฉียวในเวลานี้
ทว่าเนี่ยหย่วนเฉียวได้ยินการเคลื่อนไหวในห้องแล้ว เขาหันไปหาเถี่ยเสวียนพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เจ้าคิดว่านางโศกเศร้ามากกว่าเดิมหรือไม่?”
เถี่ยเสวียนทบทวนคำเหล่านี้ในใจก่อนจะตระหนักได้ว่าเนี่ยหย่วนเฉียวกำลังกล่าวถึงจางซิ่วเอ๋อ
เขากระแอมออกมาเบา ๆ พร้อมตอบกลับ “เป็นเรื่องปกติที่สตรีจะเสียใจเมื่อถูกถอนหมั้น วันนี้… นางคงไม่ค่อยสบายใจนัก”
“แล้วข้าควรทำอย่างไร?” เนี่ยหย่วนเฉียวรู้สึกสับสนเล็กน้อย
เขาต้องการที่จะแบ่งปันกับจางซิ่วเอ๋อ ทว่าความโศกเศร้านี้ไม่สามารถแบ่งปันกันได้
เขาต้องการสอนบทเรียนให้ท่านหมอเมิ่ง หากมันจะช่วยระบายความโกรธของจางซิ่วเอ๋อได้ ทว่าเขากลับรู้สึกว่าไม่อาจสอนบทเรียนแก่ท่านหมอเมิ่งได้ เพราะสิ่งนี้อาจจะทำให้จางซิ่วเอ๋อไ ไม่มีความสุข
แม้เนี่ยหย่วนเฉียวจะไม่เคยพูด แต่หัวใจของเถี่ยเสวียนเปรียบกับกระจกเงา
แม้เถี่ยเสวียนไม่ต้องการให้เจ้านายของตนเข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่ายมากเกินไป แต่ท้ายที่สุดเขาก็ยังกินอาหารของจางซิ่วเอ๋อ ในเวลานี้ไม่เพียงแต่เขาจะไม่รังเกียจจางซิ่วเอ๋อ อเท่านั้น แต่เขายังรู้สึกรักจางซิ่วเอ๋อด้วย
เขาคิดว่าหากนายท่านของเขาสามารถอยู่กับจางซิ่วเอ๋อได้ มันก็คงจะดีกว่าการอยู่กับผู้อื่น
และสุดท้ายแล้ว เขาก็จะจงรักภักดีต่อสิ่งที่เนี่ยหย่วนเฉียวต้องการ และเขาจะพยายามช่วยเหลืออย่างดีที่สุด
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “เจ้านาย ข้าอยากจะบอกกล่าวแก่ท่าน หากท่านต้องการให้จางซิ่วเอ๋อเป็นภรรยาจริง ๆ ท่านควรจะใช้ประโยชน์จากความจริงที่นางถูกท่านหมอเมิ่งถอนห หมั้น สำหรับนางมันอาจจะเป็นเรื่องที่น่าเศร้า แต่ท่านต้องใช้ประโยชน์จากโอกาสที่นางกำลังว่างอยู่นี้ซะ!”
“กำลังว่างอยู่งั้นหรือ?” เนี่ยหย่วนเฉียวตกตะลึง
เถี่ยเสวียนพยักหน้าราวกับกำลังทุบกระเทียม “เจ้านาย นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยาก หากท่านไม่ทำตอนนี้ ย่อมมีผู้อื่นมาทำแทน แล้วท่านไม่อาจจะมาเสียใจในภายหลังได้”
ผู้อื่นทำแทน?
จู่ ๆ เนี่ยหย่วนเฉียวก็รู้สึกประหม่า ไม่ได้การ เขาจะไม่ยอมให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นได้อีก!
คราวที่แล้วเป็นเพราะเขาไม่เข้าใจหัวใจตนเอง ประกอบกับเรื่องราวเกิดขึ้นอย่างกระทันหัน เขาจึงไม่อาจตอบสนองได้ทัน แต่ในอนาคตมันจะไม่มีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นอีก!
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “เช่นนี้มันจะไม่หยาบคายไปหน่อยหรือ?”
เถี่ยเสวียนกลอกตาและรู้สึกว่าเจ้านายของเขาหยาบคายกับผู้อื่นได้เสมอ ไม่เว้นแม้กระทั่งสตรี
“เจ้านาย ในเวลานี้ท่านยังมัวคิดเรื่องการเป็นสุภาพบุรุษกับไม่เป็นสุภาพบุรุษอีกหรือ?” เถี่ยเสวียนกล่าวกระตุ้น
“แล้วข้าควรทำอย่างไร?” เนี่ยหย่วนเฉียวถามอีกครั้ง
เถี่ยเสวียนเห็นว่านายท่านของตนเหมือนจะคิดได้ ดังนั้นเขาจึงกล่าวคำฉะฉาน “เมื่อสบโอกาส ให้เจ้านายพาแม่นางจางซิ่วเอ๋อไปในที่ ๆ ไร้ซึ่งผู้ใดรบกวนได้ จากนั้นจึงถือโอกาสกล่าวปล ลอบใจนาง บอกนางว่าอย่าโศกเศร้าไปเลย และต้องชื่นชมนางด้วย โดยบอกนางว่า ไม่ว่าท่านหมอเมิ่งจะคิดเห็นอย่างไร แต่นางก็เป็นสตรีที่ดีที่สุดในหัวใจของท่าน! อีกอย่างอย่าลืมแส สดงความเกลียดชังต่อท่านหมอเมิ่งด้วย”
“ใช่แล้ว อย่าลืมสิ่งนี้ แม้ว่านางจะไม่ได้กล่าวอะไรในตอนนี้ แต่นางคงเกลียดชังท่านหมอเมิ่งไม่น้อย ในใจของสตรีย่อมต้องการคนที่แบ่งปันความเกลียดชังออกไปจากหัวใจ นางต้องการการ ปลอบโยน และบุรุษที่พึ่งพาได้!” เถี่ยเสวียนวิเคราะห์อย่างตรงไปตรงมา
ในเรื่องความรู้สึกของเนี่ยหย่วนเฉียว ก่อนจะได้พบกับจางซิ่วเอ๋อแล้ว เขาเปรียบเสมือนกับกระดาษเปล่า
แต่ในเวลานี้ เมื่อได้ฟังคำพูดอันเด็ดขาดของเถี่ยเสวียน เขาก็รู้สึกเชื่อถือขึ้นมา และเขารู้สึกว่าวิธีนี้เป็นไปได้ จึงตัดสินใจอย่างเงียบ ๆ กับตนเอง
หลังรับประทานอาหารเย็น จางซิ่วเอ๋อวางแผนที่จะไปส่งอาหารให้แม่โจว
อย่างไรก็ตาม เนี่ยหย่วนเฉียวคว้าข้อมือของจางซิ่วเอ๋อเอาไว้ก่อนจะดึงนางออกมา
จากนั้นเนี่ยหย่วนเฉียวจึงกล่าวขึ้นว่า “ให้ชุนเถาไปส่งอาหาร”
ดวงตาของจางชุนเถาจับจ้องมือของเนี่ยหย่วนเฉียวที่เกาะกุมมือของจางซิ่วเอ๋อเอาไว้ นางรู้สึกลังเลพร้อมกับคิดว่าเนี่ยหย่วนเฉียวจะทำร้ายพี่สาวของนางหรือไม่ แต่พี่สาวของนางคล้ ายกับไม่ต่อสู้ ดังนั้นนางจึงไม่ได้พูดอะไร
จางซิ่วเอ๋อน่ะหรือที่ไม่ดิ้นรน? เป็นเพราะนางกำลังตกตะลึงอยู่
ในยุคปัจจุบัน การคว้ามือและฉุดดึงเช่นนี้อาจจะไม่ได้มีความหมายนัก ชายและหญิงเรียกขานกันว่าพี่น้องกันถมเถไป
แต่นี่คือยุคโบราณ และการกระทำของเนี่ยหย่วนเฉียวก็ผิดจารีตไปมากนัก
………………………………………………………………………………………………………………………..
สารจากผู้แปล
ท่านหมอจะจำหน้าได้ไหมนะว่าหนิงอันคือคุณชายเนี่ย
ทำไมฮาร์ดคอร์กับซิ่วเอ๋ออย่างนี้ล่ะคุณชายเนี่ย
ไหหม่า(海馬)
YOU MAY ALSO LIKE
