ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายสาวชาวสวน - บทที่ 462 ปัญหา
ตอนที่ 462 ปัญหา
จางซิ่วเอ๋อไม่อาจอดทนได้อีกต่อไป
ถึงขณะนี้ นางลุกขึ้นและมองดูแม่เฒ่าจางก่อนจะกล่าวว่า “ท่านย่า ท่านกระทำเกินเหตุมากไปแล้ว!”
“มากไป? ทำไมหรือ ข้ากินอาหารของเจ้ามากเกินไปงั้นหรือ? เจ้าสร้างบ้านหลังใหม่ แต่ข้ายังต้องอยู่ในบ้านหลังเก่า! แล้วข้าจะกินอาหารของเจ้าไม่ได้หรือไร? หากจะให้ข้ากล่าวตรง ๆ ก็ให้ข้าเข้าไปอยู่ที่บ้านหลังใหม่และเพลิดเพลินกับมันเสียดีกว่า!” แม่เฒ่าจางกล่าวพร้อมกับเหลือบมองพื้นที่รอบ ๆ บ้านของจางซิ่วเอ๋อด้วยสายตาละโมบ
มีไม่กี่ครอบครัวในหมู่บ้านทั้งหมดที่จะมีบ้านหลังใหญ่และใหม่อย่างจางซิ่วเอ๋อ
แม้ว่าบางคนจะมีบ้านหลังใหญ่ แต่นั่นก็เป็นเพราะมีพี่น้องหลายคนอาศัยอยู่ที่นั่น
ซึ่งแตกต่างจากจางซิ่วเอ๋อ มีเพียงเด็กหญิงสองคนอาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่นี้
แม่เฒ่าจางกล่าวออกไปอย่างไม่ไตร่ตรอง แต่มันก็กลายเป็นฝังลึกอยู่ในจิตใจของบางคน
ขณะที่กำลังแทะกระดูก จางเป่าเกินกลอกตาไปมาก่อนจะกล่าวว่า “ท่านย่า ข้าคิดว่าท่านควรจะอาศัยอยู่ที่นี่ ซิ่วเอ๋ออยู่ในบ้านหลังใหญ่คนเดียวย่อมไม่ปลอดภัย เช่นนี้ท่านจึงควรมาอาศัยอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนนาง”
หากเขาสามารถหาวิธีที่จะได้ครอบครองบ้านหลังนี้ได้ จากนั้นมันก็ไม่ยากเกินไปที่เขาจะได้แต่งภรรยา
ยิ่งจางเป่าเกินคิดเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เขายิ่งรู้สึกว่ามันเป็นไปได้
แค่ตัวขาดทุนคนหนึ่ง เหตุใดยังต้องอยู่บ้านที่ดีเช่นนี้? ทั้งยังอยู่ดีเสียด้วย
แม่เถาเหลือบมองจางเป่าเกินด้วยความชื่นชม อย่างที่นางคิดไว้ ลูกชายคนนี้ฉลาดหลักแหลมนัก กับเรื่องนี้แม้แต่นางยังคิดไม่ได้ แต่จางเป่าเกินกลับค้นพบวิถีทาง
จางต้าเหอก็คิดถึงเรื่องนี้เช่นกัน
“ซิ่วเอ๋อ บ้านของเจ้าใหญ่โตนัก เจ้าไม่สามารถอยู่คนเดียวได้ มันว่างเปล่าเกินไป เช่นนั้นให้ย่าของเจ้าย้ายเข้าพรุ่งนี้จะดีกว่า” จางต้าเหอกล่าว
ใบหน้าของจางซิ่วเอ๋อยิ่งน่าเกลียด
คนเหล่านี้มาที่นี่เพื่อสร้างปัญหาชัด ๆ
แต่คราวนี้ ไม่ต้องรอให้จางซิ่วเอ๋อกล่าวอะไร หยางชุ่ยฮวากระโดดออกมาจากด้านหลัง
นางยื่นมือออกไปผลักแม่เฒ่าจางอย่างรุนแรงพร้อมสาปแช่ง “นังเฒ่าจาง เจ้ามันไร้หัวใจ! ข้าจะบอกอะไรให้ว่าซิ่วเอ๋อไม่ได้ติดค้างสิ่งใดกับนังเฒ่าจางเช่นเจ้า! นางเคยกินข้าวในครอบครัวของเจ้าก็จริง แต่คราวนั้นเจ้าไม่ได้รับเงินจากที่นางแต่งงานหรือ? เงินตั้งมากมาย! แล้วเหตุใดตอนนี้จึงมาคิดสนใจบ้านของซิ่วเอ๋ออีก?”
“นี่เป็นเรื่องของตระกูลจาง พวกเราไม่ต้องการให้เจ้าเข้ามายุ่ง!” แม่เถาเผยสีหน้าเย็นชาพร้อมกับตะโกนออกมาทันที
“ป้าสาม ข้าแต่งงานแล้ว และข้ามิใช่คนของตระกูลจางอีกต่อไป” จางซิ่วเอ๋อกล่าวอย่างเย็นชา
จางต้าเหอมองจางต้าหูอย่างไม่พอใจ “ต้าหู ข้าเพิ่งให้โอกาสซิ่วเอ๋อที่จะแสดงความกตัญญูต่อแม่ของเรา ดูความคิดของเด็กผู้นี้เอาเถิด ดีกับผู้อื่นทุกคน แต่ไม่คิดกตัญญูต่อครอบครัว! ไม่เคารพผู้อาวุโส”
อะไรกัน? อะไรที่เรียกว่าไม่กตัญญู? ใครดูหมิ่นผู้อาวุโส? ดูเหมือนว่าซิ่วเอ๋อจะกระทำเช่นนั้นจริง ๆ หากฟังโดยผิวเผิน แต่หากมองดูให้ดีแล้วจะทราบว่าไม่ใช่
ในยุคสมัยนี้ ไม่จำเป็นต้องมีความผิดอื่น ๆ เพียงแค่ไม่กตัญญูต่อครอบครัว ความผิดนี้สามารถผลักให้บุคคลนั้นร่วงหล่นลงเหวได้อย่างง่ายดาย
จางต้าเหอกล่าวออกมาราวกับนางทำสิ่งที่เลวร้ายยิ่ง
“ลูกกตัญญู แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่สร้างบ้านให้แม่ตัวเอง?” หยางชุ่ยฮวากล่าวอย่างประชดประชัน
หยางชุ่ยฮวามองทุกคนแล้วกล่าวว่า “ทุกคนจะเป็นคนตัดสินเองว่าหลานสาวผู้นี้กตัญญูหรือไม่ หากว่านางไม่กตัญญู แม่ของนางย่อมตายตกไปนานแล้ว และเป็นไปไม่ได้เลยที่นางจะให้กำเนิดเด็กชายได้!”
สายตาของหยางชุ่ยฮวาจ้องมองจางต้าหู “จางต้าหู มีคนตะโกนบอกว่าลูกสาวเจ้าไม่กตัญญู วันนี้เจ้าอยู่ตรงหน้าผู้คนมากมายแล้ว ค้นดูในจิตใจของเจ้าเถิดและกล่าวออกมาว่าซิ่วเอ๋อกตัญญูหรือไม่?”
จางซิ่วเอ๋อมองหยางชุ่ยฮวาอย่างซาบซึ้ง
หยางชุ่ยฮวาต้องการล้างตราบาปในชื่อของนาง
คำบางคำนั้นไม่เหมาะสมที่นางจะพูด ต่อให้เป็นความจริงก็ตาม สุดท้ายแล้วผู้อื่นจะคิดว่านางทำผิด แต่สำหรับหยางชุ่ยฮวากล่าวว่านางเป็นเพียงแม่ม่ายที่น่าสงสาร อีกทั้งยังกตัญญูมาก แต่กลับต้องถูกรังแกจากผู้อื่น
จางต้าหูเงยหน้าขึ้น เขากำลังจะอ้าปากพูด
แม่เฒ่าจางตะโกนทันที “จางต้าหู ข้าคือแม่ของเจ้า จางซิ่วเอ๋อมันไม่เชื่อฟังข้าเช่นนี้ เจ้าก็ทราบดีแก่ใจ! คิดให้ดีก่อนจะกล่าว!”
หยางชุ่ยฮวาพ่นลมหายใจเย็นชา “ใช่แล้ว เจ้าต้องคิดให้ชัดเจน อย่าโดนคนบ้าหลอกลวงได้! หากวันนี้เจ้ากล่าวว่าซิ่วเอ๋อไม่กตัญญู ข้าก็จะให้ซิ่วเอ๋อปล่อยครอบครัวของเจ้าไป ไม่ต้องสนใจสิ่งใดอีก อีกทั้งนางก็ไม่ต้องเอาอาหารไปส่งและช่วยเจ้าดูแลลูกชาย!”
เมื่อจางต้าหูได้ยินเช่นนี้ เขาเผยความประหม่าเล็กน้อย ในที่สุดจึงกล่าวคำ “จางซิ่วเอ๋อเป็นคนกตัญญู”
ทันทีที่หยางชุ่ยฮวาได้ยิน นางระเบิดเสียงหัวเราะพร้อมปรบมือ “เจ้าได้ยินแล้วหรือยัง? บิดาของจางซิ่วเอ๋อกล่าวคำเอง ว่าซิ่วเอ๋อเป็นคนกตัญญู! ส่วนย่าหรือลุงใหญ่อะไรก็ตาม ข้าไม่คิดว่าพวกเขาจะมีสิทธิ์กล่าวเช่นนั้น!”
“จางซิ่วเอ๋อกตัญญูต่อบิดามารดาของนาง! แต่ไม่ได้กตัญญูต่อแม่ของข้า!” จางอวี่หมินกล่าวอย่างไม่พอใจ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยางชุ่ยฮวาจ้องจางอวี่หมินอย่างตรวจสอบ
“โอ้ เมื่อครู่เจ้ายังกล่าวว่าแม่ของเจ้า จึงต้องเป็นเจ้าที่แสดงความกตัญญู! ข้าว่าหน้าตาของเจ้าก็ไม่เลวเลย หากจะเอาไปขายแลกเงิน ก็คงไม่ยากนัก!” หยางชุ่ยฮวากล่าวออกมาอย่างเจ็บแสบ
แม่เฒ่าจางกล่าวถ้อยคำสาปแช่ง “เจ้ายังมีคุณธรรมอยู่หรือไม่ ผู้ใดกันที่จะอยากเอาลูกสาวไปขายแลกกับเงิน!”
“เจ้าทนไม่ได้ที่ข้ากล่าวเช่นนี้ แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่คิดถึงตอนที่เจ้านำซิ่วเอ๋อไปขายแลกกับเงินล่ะ? ซิ่วเอ๋อไม่มีแม่งั้นหรือ?” หยางชุ่ยฮวามองแม่เฒ่าจางอย่างเหยียดหยาม
“ท่านผู้ใหญ่บ้าน ท่านคงต้องตัดสินใจแทนข้าแล้ว จางซิ่วเอ๋อมีหยางชุ่ยฮวาคอยให้ท้าย จึงกล้าที่จะรังแกลูกสาวของข้า อีกทั้งนางยังไม่เชิญข้าร่วมรับประทานอาหารมื้อนี้อีกด้วย!” แม่เฒ่าจางไม่สามารถโต้เถียงกับหยางชุ่ยฮวาได้ ดังนั้นนางจึงหันไปหาผู้ใหญ่บ้านซ่งแทน
ใบหน้าของผู้ใหญ่บ้านซ่งกระตุกเล็กน้อย
เกิดอะไรขึ้น? เดิมทีจางซิ่วเอ๋อเชิญแขกมาร่วมงานในวันนี้ มันควรจะเป็นงานรื่นเริง และทุกคนในหมู่บ้านควรจะได้รับประทานอาหารดี ๆ ทุกคนกำลังมีความสุข แต่แม่เฒ่าจางกำลังจะทำลายทุกสิ่งลง
ผู้ใหญ่บ้านซ่งต้องการดุด่าแม่เฒ่าจาง
แต่วันนี้ แม้ว่าเขาคิดว่าคงดีหากแม่เฒ่าจางไม่มา แต่การที่จางซิ่วเอ๋อไม่ได้เชิญแม่เฒ่าจาง มันชัดเจนและโจ่งแจ้งมากเกินไป
หญิงชราผู้นี้ก็เป็นย่าของจางซิ่วเอ๋อเช่นกัน
แม้จะทะเลาะกัน แต่ก็ต้องจัดการเรื่องราวทั้งหมดให้ได้
ผู้ใหญ่บ้านซ่งจะทราบได้อย่างไรว่า ในใจของจางซิ่วเอ๋อถือว่าแม่เฒ่าจางเป็นเทพแห่งโรคระบาด และนางต้องการจะอยู่ให้ห่างจากคนผู้นี้ ไม่มีทางที่นางคิดอยากจะสงบศึกกับอีกฝ่ายแน่นอน
ผู้ใหญ่บ้านซ่งแสร้งทำเป็นครุ่นคิดอยู่สักครู่ก่อนจะกล่าวว่า “เด็กผู้นี้ไม่ได้กล่าวเชิญเจ้า เช่นนั้นเจ้าจึงมาที่นี่ด้วยตนเองงั้นหรือ? เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ควรที่จะกัดกินมันแม้แต่คำเดียว แต่ยังไงเจ้าก็ไม่ได้เกรงใจอยู่แล้ว จะเกรงใจทำอะไร?”
ความหมายในคำพูดของผู้ใหญ่บ้านซ่งก็คือ ให้แม่เฒ่าจางออกไปซะหลังจากรับประทานอาหารเสร็จ อย่าสร้างเรื่องวุ่นวายที่นี่
แต่คนอย่างเช่นแม่เฒ่าจางจะนำคำพูดของผู้ใหญ่บ้านซ่งมาไตร่ตรองได้อย่างไร?
………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
ตามข่าวรัสเซียยูเครนเครียดไม่พอยังต้องมาเครียดกับนังแม่เฒ่าจางและพรรคพวกอีก น่าจับไปอยู่กลางสมรภูมิรบให้ระเบิดลงจริง ๆ ให้ตายเถอะ
ไหหม่า(海馬)
YOU MAY ALSO LIKE
