ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายสาวชาวสวน - บทที่ 463 แขก
ตอนที่ 463 แขก
ในเวลานี้ แม่เฒ่าจางยังคงตะโกนต่อไป “ท่านหมายความว่าอย่างไร? นี่คือหลานสาวของข้า ข้ามาหานางเพื่อกินและดื่มฉลองให้กับบ้านหลังใหม่ของนาง นี่คือการไว้หน้านาง!”
“จางซิ่วเอ๋อ พูดมาตรง ๆ เถิดว่าอยากให้ข้าอยู่ตรงนี้หรือไม่! หากเจ้าไม่ต้องการให้พวกข้าอยู่ที่นี่ พวกข้าก็จะไม่อยู่!” แม่เฒ่าจางกล่าวเสียงดัง
ในคราวแรกแม่เฒ่าจางก็ไม่ได้อยากจะอยู่ที่นี่ต่อ แต่หลังจากนางกล่าวออกไป ก็กลับรู้สึกหวั่นใจกับความคิดนี้
ตอนนี้เป็นจางเป่าเกินเดินกะเผลกเข้าไปผลักจางซิ่วเอ๋อ “เจ้ากำลังทำให้ท่านย่าโกรธ นังตัวขาดทุน ยังไม่รีบกล่าวขอโทษท่านย่าอีก!”
ทันทีที่เรื่องราวเละเทะเรื่องนี้เพิ่งเกิดขึ้น
ก็มีรถม้าคันหนึ่งจอดตรงหน้าประตูบ้านของจางซิ่วเอ๋อ
แน่นอนว่าประตูบ้านของจางซิ่วเอ๋อไม่ได้ปิด และของกินทั้งหมดในวันนี้ก็สามารถมองเห็นได้จากภายนอก
หมู่บ้านนี้ไม่มีรถม้า มันจึงเป็นที่หาได้ยากยิ่งนัก หลังจากนั้นก็มีสองสามคนลงมาจากรถม้า และตอนนี้พวกเขาได้เดินเข้ามาในลานบ้านอย่างพร้อมเพรียง
ในเวลานี้ ทุกคนก็ลืมที่จะทะเลาะกันต่อและมองออกไปด้านนอกเป็นสายตาเดียว
จางซิ่วเอ๋อจดจำอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว คนที่เดินนำหน้าคือเถ้าแก่ร้านเฉียน
ส่วนอีกสองคนที่ตามมาคงจะเป็นเสี่ยวเอ้อของอิ๋งเค่อจวี
เถ้าแก่เฉียนเดินเข้ามา เขาเป็นคนสุภาพ ทันทีที่เข้ามา เขารับรู้ได้ว่าบรรยากาศไม่ปกติ แต่เขาก็ยังกล่าวกับจางซิ่วเอ๋อโดยที่สีหน้าไม่แปรเปลี่ยน “สาวน้อยซิ่วเอ๋อ ข้าได้ยินว่าวันนี้เจ้าย้ายบ้านใหม่ เช่นนี้จึงมาร่วมฉลองสักหน่อย ไม่รู้ว่าจะช้าไปหรือไม่?”
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้คาดหวังว่าเถ้าแก่เฉียนจะมาที่หมู่บ้านของนาง นางเพิ่งกล่าวถึงมันไปอย่างไม่เป็นทางการนักตอนที่กำลังซื้อของ ทว่าเถ้าแก่เฉียนกลับจริงจังกับเรื่องนี้อย่างมาก
เมื่อแขกมาถึงบ้านแล้ว ไม่มีเหตุผลใดที่จางซิ่วเอ๋อจะไม่มอบความบันเทิงให้แก่พวกเขา
นางไม่สนใจแม่เฒ่าจางและคนอื่น ๆ ก่อนจะรีบกล่าวอย่างรวดเร็ว “ท่านลุงเฉียน เดี๋ยวข้าจะให้คนมาจัดโต๊ะให้นะเจ้าคะ”
ผู้ใหญ่บ้านซ่งเริ่มจดจำได้ลาง ๆ ว่าแขกผู้นี้คือใคร เขาพลันขยิบตาให้กับคนบนโต๊ะซึ่งเป็นหลานชายของเขาเอง ชายคนนั้นจึงรีบถอยออกไปจนพ้นทาง
แล้วผู้ใหญ่บ้านซ่งก็กล่าวขึ้น “หากท่านไม่รังเกียจ เชิญนั่งร่วมโต๊ะกับข้าตรงนี้ได้”
เถ้าแก่เฉียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ด้วยคิดว่าเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อรับประทานอาหาร ความจริงแล้วเขามาเพื่อพูดคุยกับจางซิ่วเอ๋อ และปฏิบัติตามธรรมเนียมท้องถิ่นเท่านั้น ไม่มีสิ่งใดต้องกังวลนัก ดังนั้นเขาจึงยิ้มและนั่งลง
ขณะที่เขานั่งลง เขาหันไปหาบรรดาเสี่ยวเอ้อพร้อมกล่าวว่า “แล้วพวกเจ้ามัวทำอะไรอยู่? รีบไปขนของลงมา!”
เสี่ยวเอ้อทั้งสองตอบรับทันที พวกเขาจึงวิ่งไปหยิบของลงจากรถม้า
อย่างแรก มีถุงกระดาษใส่ขนมลูกกวาดชนิดต่าง ๆ มากกว่าหนึ่งโหล มีทั้งใบใหญ่และเล็ก
ยังมีเสื้อผ้าที่ขนย้ายมายังบ้านหลังเดียวกันนี้ ที่มากพอทำเอาผู้คนรับชมตาถลน
ผู้ใหญ่บ้านซ่งยืนอยู่ตรงนั้น เขาจึงถามขึ้นว่า “ท่านเป็นเถ้าแก่เฉียนแห่งอิ๋งเค่อจวีใช่หรือไม่? ข้าไม่รู้ว่าท่านกับจางซิ่วเอ๋อ…”
เถ้าแก่เฉียนหัวเราะเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ข้ากับจางซิ่วเอ๋อมีสัมพันธ์อันดีต่อกัน ดังนั้นข้าจึงถือว่าซิ่วเอ๋อเป็นหลานสาว”
เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนี้ แววตาของพวกเขาถึงกับเบิกกว้าง
ก่อนที่เถ้าแก่เฉียนจะกล่าวเช่นนั้น มีหลายคนคิดคดว่าเขามีความสัมพันธ์กับจางซิ่วเอ๋ออย่างผิดที่ผิดทาง
แต่เมื่อได้ยินเถ้าแก่เฉียนกล่าวเช่นนี้ ก็ยังมีบางคนที่คิดเรื่องนี้อยู่
ตอนนี้แม่เฒ่าจางไม่สนใจที่จะโต้เถียงกับจางซิ่วเอ๋ออีกต่อไป
นางขยับเข้าไปใกล้จางอวี่หมินพร้อมกระตุกชายเสื้อของจางอวี่หมินเบา ๆ “ข้าคิดว่าเขาเป็นเศรษฐี”
จางอวี่หมินพยักหน้าพร้อมกับมองไปที่รถม้า คนรับใช้ นางทราบได้ทันทีว่าชายผู้นี้เป็นเศรษฐี
ดูเหมือนว่าเขาคนนี้จะเป็นเถ้าแก่เฉียนแห่งอิ๋งเค่อจวี
โรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อจวีเป็นที่พักที่ดีที่สุดในเมืองชิงสือเชียวนะ
“อวี่หมิน ไปเทเครื่องดื่มให้เขา มอบความสุขกับเขาสักหน่อย” แม่เฒ่าจางยุแหย่จางอวี่หมิน
จางอวี่หมินเม้มริมฝีปาก “ท่านแม่ เขาไม่แก่เกินไปหรือ?”
“เขามีเงิน!” ดวงตาของแม่เฒ่าจางเป็นประกาย
จางอวี่หมินรู้สึกไม่มีความสุขเล็กน้อย แต่หลังจากตรวจสอบเถ้าแก่เฉียนอย่างละเอียด นางจึงเห็นว่าเถ้าแก่เฉียนมีเข็มขัดหยกอยู่ที่เอว ซึ่งนางทราบได้ทันทีว่าเป็นของดีมีราคาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น
นางยืนขึ้นอย่างงุ่มง่าม
ก่อนจะเดินตรงไปที่โต๊ะนั้น
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกประหม่าเมื่อเห็นฉากนี้ ยังมีเรื่องหายนะอีกมากมายที่ยังไม่จัดการอย่างชัดเจน เถ้าแก่เฉียนคงต้องพบเจอเรื่องน่าขบขันเสียแล้ว
จางอวี่หมินเดินเข้ามาหาเขาและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เถ้าแก่เฉียน ให้ข้ารินเครื่องดื่มให้ท่านเถิดเจ้าค่ะ”
เถ้าแก่เฉียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ขณะหันมองจางอวี่หมิน
เมื่อเห็นว่าเป็นหญิงสาว เถ้าแก่เฉียนจึงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่หากเป็นสาวใช้ก็คงจะดี แต่ที่หมู่บ้านนี้สามารถใช้สาวงามมารินสุราได้ด้วยงั้นหรือ?
เถ้าแก่เฉียนแบกรับความขื่นขมไปไม่น้อย ขณะนี้คงได้ตระหนักว่าต้องเลือกหนทางใด
เขาเอื้อมไปหยิบจอกสุราอย่างใจเย็น
แน่นอนว่าเขาไม่ชอบจางอวี่หมิน แต่เขาก็คิดว่านี่คงเป็นครอบครัวของจางซิ่วเอ๋อ หากตนเองทำให้หญิงสาวผู้นี้ขุ่นเคือง จางซิ่วเอ๋อคงไม่พอใจนัก
เถ้าแก่เฉียนต้องการทำการค้าในระยะยาวกับจางซิ่วเอ๋อ ดังนั้นเขาจึงคิดกังวลไปเสียทุกเรื่อง
อย่างไรก็ตาม จางอวี่หมินรู้สึกว่าสามารถเข้าถึงเถ้าแก่เฉียนได้ง่าย ดังนั้นนางจึงเม้มปากพร้อมกับยิ้มหวานในขณะยืนอยู่ข้างเถ้าแก่เฉียน
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้โกรธเมื่อเห็นเช่นนี้ แต่มันก็ไม่ง่ายเลยที่จะอธิบายเรื่องนี้ให้ชัดเจน
ท้ายที่สุด จางอวี่หมินจึงเริ่มรินเครื่องดื่ม
ขณะจางซิ่วเอ๋อกำลังคิดหาวิธีกำจัดคนเหล่านี้ออกไป ก็มีเสียงระฆังเงินดังกังวานขึ้นที่ด้านนอก
เสียงนี้เป็นเสียงที่หลายคนในหมู่บ้านคุ้นเคย
ทุกคนล้วนมองออกไปด้านนอก
มันคือรถม้าของคุณชายฉิน
คนขับรถม้าไม่ใช่ใครอื่น หากแต่เป็นตวนอู่
ดูเหมือนว่าตวนอู่จะน้ำหนักลดลงไปมาก คล้ายกับร่างกายของเขาผ่านความทุกข์ยากอย่างแสนสาหัสมา นางคิดอยู่เสมอว่าเมื่อเจ้านายของเขาไม่อยู่ เขาไม่อาจอดทนต่อความลำบากได้หรือไร?
แล้วตวนอู่มาทำอะไรที่นี่? เป็นไปได้หรือไม่ว่าคุณชายฉินจะกลับมาแล้ว?
จางซิ่วเอ๋อคิดไตร่ตรองเรื่องราวในขณะที่รถม้าหยุดลง
ตวนอู่ให้ความช่วยเหลือสุภาพบุรุษหนุ่มในชุดสีม่วงผู้มีท่าทางสูงส่งสง่างามลงจากรถม้า
หลังจากที่คุณชายฉินลงมาจากรถ เขาก็ยืนพร้อมกับเอามือไพล่หลัง ก่อนจะหันมองสภาพแวดล้อมโดยรอบ
จากนั้นจึงเดินเข้ามาด้านใน
ในขณะนี้สายตาของทุกคนไม่มีสิ่งอื่นใดนอกจากท่วงท่าการเคลื่อนไหวที่สง่างามของคุณชายฉิน
คุณชายฉินยกยิ้มที่มุมปาก เขาเหลือบมองไปรอบ ๆ อยู่นาน สุดท้ายสายตาจึงหยุดลงที่จางซิ่วเอ๋อ “ไม่ได้พบเจอกันเสียนาน”
ช่วงเวลาที่เห็นว่าเป็นคุณชายฉิน จางซิ่วเอ๋อก็ตกใจไปชั่วขณะ “ท่านกลับมาแล้วหรือ?”
“อะไรกัน? เจ้าไม่ยินดีรึ?” คุณชายฉินเม้มริมฝีปาก ก่อนจะยกยิ้มราวกับจิ้งจอก
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะ “จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร ข้าเพียงแปลกใจเท่านั้น”
คุณชายฉินเหลือบมองตวนอู่
ขณะนี้เองที่ตวนอู่หยิบกล่องออกมาจากแขนเสื้อของเขาแล้วยื่นมันให้จางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อประหลาดใจเล็กน้อย “มันคือสิ่งใด?”
คุณชายฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม “วันนี้เป็นวันที่เจ้าย้ายเข้าบ้านหลังใหม่ แน่นอนว่าข้าย่อมมีของขวัญมอบให้”
……………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
แขกระดับวีไอพีมากันสองคนแล้ว พวกชาวบ้านที่คิดร้ายกับน้องจงหุบปากซะ
ไหหม่า(海馬)
YOU MAY ALSO LIKE
