ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายสาวชาวสวน - บทที่ 466 สัญญา
ตอนที่ 466 สัญญา
ตอนนี้ตวนอู่มีปฏิกิริยารุนแรงมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เดิมทีตวนอู่เป็นคนปากไวอยู่แล้ว ตอนนี้เองเขาก็กล่าวคำด้วยความรังเกียจ “จางซิ่วเอ๋อ แม้เจ้าไม่ต้องการที่จะดูแลเรา เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องส่งแมวหรือสุนัขมาแทน”
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองตวนอู่ นางเห็นว่าอีกฝ่ายอารมณ์ไม่ดีและยังมีความคิดที่ย่ำแย่นัก
แต่เมื่อคิดว่าตวนอู่พูดกล่าวออกมาเพราะต้องการดูหมิ่นจางอวี่หมิน นางจึงไม่โต้ตอบ
จางอวี่หมินแสดงท่าทางราวแม่ไก่พองขนและตะโกนทันที “เป็นแค่ทาสรับใช้! เจ้าสามารถกล่าวถึงข้าเช่นนั้นได้อย่างไร?”
จางซิ่วเอ๋อมองตวนอู่ด้วยรอยยิ้ม “ตวนอู่ เจ้านายของเจ้าดูชมชอบท่านอาเล็กของข้านะ เช่นนั้นแล้วเจ้าจึงทำได้เพียงอดทน”
หลังกล่าวจบ จางซิ่วเอ๋อก็เตรียมก้าวเดินออกไป
ใบหน้าของคุณชายฉินถึงกับเคร่งขรึม เขาเอ่ยปากออกมาอย่างรวดเร็ว “เจ้าหยุดอยู่ตรงนั้นนะ!”
จางซิ่วเอ๋อหันกลับมามองคุณชายฉิน “ท่านมีสิ่งอื่นที่ต้องการอีกงั้นหรือ?”
คุณชายฉินมองจางอวี่หมินก่อนจะพูดว่า “เจ้าออกไปก่อน”
จางอวี่หมินมีท่าทางไม่เต็มใจ “คุณชายฉิน…ท่านรังเกียจอวี่หมินหรือ? ให้อวี่หมินดูแลท่านเถอะเจ้าค่ะ”
คุณชายฉินได้ยินคำพูดของจางอวี่หมินแล้วก็แทบจะทนไม่ไหวอีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงกล่าวเน้นทีละคำว่า “จางซิ่วเอ๋อ”
ถูกต้องแล้ว คุณชายฉินเรียกชื่อจางซิ่วเอ๋อ
คุณชายฉินฉลาด เขาจึงรู้ดีว่าจางซิ่วเอ๋อกำลังใช้จางอวี่หมินเพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเขา
จางซิ่วเอ๋อเม้มริมฝีปาก นางรู้ดีว่าการยั่วยุคุณชายฉินไม่ใช่สิ่งที่ดี นางจึงต้องหยุดทุกอย่างไว้เพียงเท่านี้ และมองจางอวี่หมินพร้อมกล่าวว่า “ท่านอาเล็ก ได้ยินหรือไม่? คุณชายฉินบอกให้ออกไปแล้ว เหตุใดจึงหน้าด้านนั่งอยู่?”
“คุณชายฉิน ท่านขับไล่ข้าเพื่อจะไปหาจางซิ่วเอ๋องั้นหรือเจ้าคะ?” จางอวี่หมินมองคุณชายฉินด้วยความไม่อยากเชื่อ
ตวนอู่ทนไม่ไหวจึงกล่าวคำ “สตรีผู้นี้ไม่เข้าใจภาษามนุษย์หรืออย่างไร?”
เมื่อตวนอู่กล่าวคำ มันย่อมไม่มีความสุภาพอีกต่อไป เขาก็ผลักจางอวี่หมินออกไปทันที
สวรรค์ทราบดีว่าตอนนี้เขาไม่สามารถช่วยเหลือจางอวี่หมินได้แล้ว เจ้านายเอ่ยปากเมื่อใดเขาก็ต้องรีบส่งจางอวี่หมินออกไปโดยเร็ว! มิฉะนั้นหากจางอวี่หมินอยู่ต่ออีกสักพัก มันคงเป็นที่ระคายสายตานัก!
จางอวี่หมินถูกตวนอู่ลากออกมา
ในเวลานี้จึงมีเพียงจางซิ่วเอ๋อและคุณชายฉินอยู่ในห้อง
จางซิ่วเอ๋อเม้มริมฝีปาก “ทำไมกัน ข้าคิดว่าท่านจะชมชอบท่านอาเล็กของข้าเสียอีก เหตุใดท่านจึงไม่พอใจ?”
คุณชายฉินจ้องมองจางซิ่วเอ๋อชั่วขณะ สุดท้ายเขาจึงยอมพ่ายแพ้ สตรีผู้นี้…ไม่ธรรมดา
“ลืมไปเถอะว่าข้าเกรงกลัวเจ้า วันนี้ข้ามาแสดงความยินดี และสิ่งที่เจ้าทำก่อนหน้านี้มันมากเกินไป” คุณชายฉินบ่น
จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยรอยยิ้ม “สิ่งที่ท่านทำที่ลานบ้านก็เช่นกัน ท่านยั่วยุข้ามากเกินไป! อีกทั้งวันนี้ยังมีแขกมากมาย”
คุณชายฉินหัวเราะเมื่อได้ยินเช่นนั้น “เจ้าหึงหวงข้า และยังกลัวว่าคนอื่นจะทราบว่าเจ้าคิดถึงข้ามากงั้นหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อ “…”
หึงหวงและคิดถึง? คุณชายฉินผู้นี้สำคัญตัวเองผิดไปแล้วหรือไม่?
“ข้าหิวน้ำ” คุณชายฉินกล่าว
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองคุณชายฉิน และคิดว่าคุณชายฉินมาที่นี่เพื่อมอบของขวัญในวันนี้ อย่างไรแล้วทั้งสองก็ไม่มีความขัดแย้งต่อกัน จึงไม่จำเป็นต้องต่อสู้กับคุณชายฉิน
ดังนั้นจางซิ่วเอ๋อก็หยิบผ้ามาเช็ดโต๊ะให้สะอาด จากนั้นจึงรินน้ำชาให้เขา
“ข้าก็มีเพียงชาชั้นเลวเท่านั้น ท่านจิบก่อนเถิด” จางซิ่วเอ๋อกล่าว
คุณชายฉินนั่งลงบนเก้าอี้
เขายกน้ำชาขึ้นดื่ม คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อยในขณะดื่มชา
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ชินกับการดื่มชารสกระด้างเช่นนี้
คุณชายฉินเป็นตัวตนที่สิ้นเปลืองอย่างยิ่ง…นางไม่อาจเลี้ยงดูเขาให้ดีได้
“ข้าได้ยินว่าอาเล็กของเจ้าเล่าเรื่องบางอย่างของเจ้าให้ข้าฟัง ช่วงนี้เจ้าคงมีชีวิตที่สนุกสนานไม่น้อย” คุณชายฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองคุณชายฉินและเห็นว่าน้ำเสียงของคุณชายฉินเต็มไปด้วยความขบขัน นางไม่ได้ตั้งใจจะดูถูกผู้อื่น ดังนั้นจึงเพียงแสยะยิ้มออกมา “หากท่านคิดว่าสิ่งที่ท่านอาของข้ากล่าวนั้นน่าสนใจ ข้าจะเรียกหานางและให้นางเล่าเรื่องต่าง ๆ ให้ท่านฟังต่อไปเจ้าค่ะ”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็แสยะยิ้มมุมปาก “กล่าวแล้วก็เป็นเรื่องโชคดีนัก ท่านอาเล็กของข้าคิดถึงท่านอยู่เนิ่นนาน และนางก็เคยต่อสู้กับข้าเพื่อท่านมาก่อน”
ใบหน้าของคุณชายฉินยังไม่แปรเปลี่ยน “เหตุใดเจ้าจึงไม่ถามว่าข้าไปที่ใดมาบ้าง?”
จางซิ่วเอ๋อมองคุณชายฉินด้วยสายตาจริงจัง “หากท่านไม่ต้องการจะกล่าว ต่อให้ข้าถาม ท่านก็ไม่คิดจะตอบ แต่หากท่านคิดอยากจะกล่าวมัน ต่อให้ข้าไม่ถาม ท่านก็จะกล่าวมันออกมาเอง”
“เจ้าเป็นคนที่ไร้ชีวิตชีวาเสียจริง ถามข้าหน่อยสิ ช่วยพูดอะไรดี ๆ กับข้าหน่อยไม่ได้หรืออย่างไร?” คุณชายฉินกล่าวอย่างขุ่นเคือง
จางซิ่วเอ๋อเงียบไปชั่วขณะก่อนจะถาม “แล้วท่านไปไหนมาตั้งเนิ่นนาน?”
คุณชายฉิน “…”
จางซิ่วเอ๋อเป็นคนเปลี่ยนอารมณ์รวดเร็วเกินไป แน่นอนว่าการกระทำเช่นนี้ทำให้อีกฝ่ายพูดไม่ออก
“คราวนี้ที่ท่านมาพบข้า แน่นอนว่าคงไม่ได้มาพบโดยไม่มีสิ่งใด” จางซิ่วเอ๋อกล่าวชัดเจน
คุณชายฉินหัวเราะ ใบหน้าของเขาสดใสพร้อมกับชื่นชม “ข้ารู้ดีว่าคงจะหลอกลวงเจ้าไม่ได้ แน่นอนว่าวันนี้ข้ามาที่นี่เพราะสูตรเครื่องเทศของเจ้า”
“ข้านึกว่าท่านจะคิดว่าสูตรเครื่องเทศนี้ไร้ประโยชน์และยอมแพ้ไปแล้ว” จางซิ่วเอ๋อกล่าวพร้อมยกยิ้ม ท้ายที่สุดแล้วไม่นานนักคุณชายฉินก็ปรากฏตัวขึ้น
เมื่อคุณชายฉินได้ยินเช่นนั้น ดูเหมือนเขาจะตระหนักได้ถึงบางสิ่ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหม่า
“วันนี้เถ้าแก่เฉียนอยู่ที่นี่ เช่นนั้นให้เถ้าแก่เฉียนเป็นคนร่างสัญญาและลงนามสัญญาเถิด” คุณชายฉินกล่าวอย่างเรียบง่าย
จางซิ่วเอ๋อไตร่ตรองเกี่ยวกับสิ่งนี้ และรู้สึกว่ามันเป็นไปได้
อย่างไรแล้ว วันนี้คือสิ่งที่นางรอคอย
ไม่เช่นนั้นหากนางอาศัยเพียงการขายพะโล้ ในชาตินี้นางก็คงทำเงินได้ไม่มากนัก
ยิ่งไปกว่านั้น นางไม่ต้องการขายพะโล้ไปตลอดชีวิต
ในเวลานี้ตวนอู่ยืนอยู่ที่ประตู เขาได้ยินคำเหล่านี้ชัดเจน จึงเดินตรงเข้าไปทักทายเถ้าแก่เฉียน
เถ้าแก่เฉียนทราบว่าคุณชายฉินต้องการพบ ดังนั้นเขาจึงไม่ลังเลหรือคิดหลบเลี่ยง แต่รีบเดินตรงเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว
หลังจากทั้งสองบอกกล่าวเถ้าแก่เฉียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ เถ้าแก่เฉียนกล่าวตอบรับทันที “รับทราบขอรับ”
หลังจากที่ตกลงกันได้แล้ว เถ้าแก่เฉียนเผยใบหน้าหม่นหมองเล็กน้อย ในอนาคตคงเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะพึ่งพาเครื่องเทศนี้เพื่อกลับมาอยู่บนจุดสูงสุดอีกครั้ง
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกกระดากเล็กน้อยเมื่อมองเถ้าแก่เฉียนในตอนนี้
ท้ายที่สุด เถ้าแก่เฉียนช่วยเหลือนางมามาก และเถ้าแก่เฉียนยังใส่ใจและดูแลนางอย่างดี…
เมื่อคิดถึงร้านอาหารของเถ้าแก่เฉียน จางซิ่วเอ๋อผุดความคิดอื่น ๆ ขึ้นมาได้
แต่ในตอนนี้นางยังไม่ได้พูดมันออกไป นางคงต้องทดลองมันก่อน แล้วค่อยบอกเถ้าแก่เฉียนในภายหลัง หากนางไม่ทดลองทำมันก่อน เถ้าแก่เฉียนอาจคิดว่านางกระทำเรื่องไร้สาระได้
แม้ว่าเถ้าแก่เฉียนไม่พอใจ แต่ยามนึกถึงโชคลาภที่ได้รับมาโดยเปล่า เขาค่อยสบายใจขึ้นไม่น้อย
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อรู้หนังสือแล้ว และนางสามารถอ่านสัญญาได้แล้ว
…………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
มวยถูกคู่แล้วระหว่างอวี่หมินกับตวนอู่ ดีมาก ลากอวี่หมินออกไปอย่างนั้นแหละค่ะ
จะเซ็นสัญญาอะไรกันนะ
ไหหม่า(海馬)
YOU MAY ALSO LIKE
