ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายสาวชาวสวน - บทที่ 467 ลงนาม
ตอนที่ 467 ลงนาม
แม้คุณชายฉินเปรียบกับสุนัขจิ้งจอก แต่สัญญานี้ก็ไม่ซับซ้อน ถึงอย่างนั้นก็มีการระบุกฎและเงื่อนไขไว้อย่างชัดเจนเพื่อไม่ให้ผู้คนต้องรู้สึกคลุมเครือ
จางซิ่วเอ๋อไม่คิดติดขัดตรงไหน นางพยักหน้าก่อนจะเขียนชื่อตนเองลงไป
คุณชายฉินมองอักษรที่ค่อนข้างบิดเบี้ยวและน่าเกลียดของจางซิ่วเอ๋อ รอยยิ้มพลันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา
จางซิ่วเอ๋อทราบโดยไม่ต้องเงยหน้ามอง คุณชายฉินกำลังมองว่านี่เป็นเรื่องขบขัน
นางสูดลมหายใจอย่างเย็นชาก่อนจะพึมพำในใจ เหตุใดจึงรู้สึกมีความสุขนักเพียงแค่ได้ล้อเลียนตัวอักษรที่น่าเกลียดของนาง?
หากเขียนด้วยพู่กันไม่ว่าอักษรของผู้ใดก็น่าเกลียดทั้งสิ้น!
แน่นอนว่าจางซิ่วเอ๋อคิดเช่นนี้ ยุคโบราณแบบนี้จะไปค้นหาปากกาได้จากที่ใด?
เมื่อคุณชายฉินเห็นจางซิ่วเอ๋อเขียนชื่อตนเองเสร็จแล้ว เขาจึงหยิบพู่กันขึ้นมาและเขียนชื่อของเขาว่า… ฉินเจา
คุณชายฉินหยิบหนังสือสัญญาขึ้นมา เขาโบกไปมาเบา ๆ เพื่อให้หมึกแห้ง จากนั้นฉีกมันเป็นสองชุดอย่างระมัดระวัง ชุดหนึ่งสำหรับเขา และอีกชุดหนึ่งสำหรับจางซิ่วเอ๋อ
“การเจรจาเสร็จสิ้นแล้ว ข้าไม่รู้ว่าท่านยังอยากพักผ่อนอยู่ที่นี่ต่อหรือไม่? เช่นนั้นข้าจะนำอาหารมาให้ท่าน” เมื่อเรื่องราวจบลง จางซิ่วเอ๋อรู้สึกผ่อนคลาย และตอนนี้นางพร้อมที่จะดูแลคุณชายฉินแล้ว
คุณชายฉินมองออกไปด้านนอก ดูเหมือนว่าข้างนอกจะเกิดเสียงโวยวายขึ้นอีกครั้ง
เขาขมวดคิ้ว “เจ้าทำอาหารทั้งหมดนั่นผู้เดียวหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อส่ายศีรษะ “มีแขกมากมายเช่นนี้ แม้ข้าจะมีสามศีรษะหกแขนก็ไม่อาจทำได้”
คุณชายฉินจึงกล่าวตอบ “เช่นนั้นก็ไม่จำเป็น ข้าจะกลับเดี๋ยวนี้”
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้แล้ว คุณชายฉินก็มองจางซิ่วเอ๋อด้วยแววตาลุ่มลึก “ในอีกสองวันจะมีคนมารับเจ้าไปที่คฤหาสน์ฉิน แล้วเจ้าจงนำสูตรเครื่องเทศมาด้วย”
มีหลายคนอยู่ที่นี่ และไม่เหมาะสมยิ่งที่จะมอบสูตรในวันนี้
จางซิ่วเอ๋อกลอกตาไปมา “ข้าจะไป ท่านวางใจเถิดว่านับตั้งแต่ข้าลงนามสัญญาฉบับนี้แล้ว ท่านจะไม่นึกเสียใจในภายหลังแน่นอน”
คุณชายฉินเป็นคนใจกว้างกับทุกคนเสมอ เขาเผยอารมณ์ออกทางสีหน้าเป็นการเตือนว่าไม่ให้นางคิดสิ่งใดอีกแล้ว!
คุณชายฉินยิ้มก่อนจะเดินออกไป
เถ้าแก่เฉียนรีบลุกขึ้นเพื่อออกไปส่ง นี่คือคนใหญ่คนโตที่เขาไม่อาจขัดใจได้! ในตอนแรกเถ้าแก่เฉียนรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก ทว่าครั้งนี้เขาโล่งใจได้ เพราะต่อให้เขาจะไม่ใช่คนใช้เครื่องเทศเพียงคนเดียว แต่เขาก็เป็นคนแนะนำเครื่องเทศนี่ให้คุณชายฉินเอง
ถึงคุณชายฉินจะไม่ได้กล่าวอะไร แต่เขาย่อมรู้อยู่แก่ใจ
ตราบใดที่สามารถช่วยคุณชายฉินได้ แม้เพียงเล็กน้อย เขาคงไม่ต้องห่วงเรื่องเงินทองหรอกใช่หรือไม่?
เมื่อคิดเช่นนี้แล้ว เถ้าแก่เฉียนก็ยิ่งรู้สึกดีมากขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้เขาไม่ได้สูญเสียทรัพย์สมบัติของตนไป แต่มันกำลังจะนำพาเขาไปสู่จุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ต่างหาก
เมื่อคุณชายฉินเดินไปที่ประตู เขาปัดฝุ่นที่แทบจะไม่มีบนร่างกาย การเคลื่อนไหวนี้แม้จะดูผิดแปลกแต่ก็ยังคงสง่างามและน่าสนใจเช่นเคย
จากนั้นเขาจึงก้าวออกไป
จางอวี่หมินเฝ้าประตูอยู่ในขณะนี้ เมื่อเห็นว่าคุณชายฉินออกมา นางจึงพุ่งตัวเข้าไปขวางคุณชายฉินทันที
คุณชายฉินเหลือบมองตวนอู่โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า
ตวนอู่รีบหยุดจางอวี่หมินที่กำลังจะกระโจนใส่คุณชายฉินเอาไว้อย่างรวดเร็ว
แต่จางอวี่หมินกลับไม่พอใจ นางไม่สนใจตวนอู่ นางคิดเพียงแค่ว่าคุณชายฉินชื่นชอบตน แต่เป็นเพราะตวนอู่น่ารังเกียจผู้นี้กำลังคิดจะทำลายโชคลาภของนาง
นางไม่กลัวที่จะต้องต่อสู้กับตวนอู่เลย รอวันที่นางได้แต่งงานกับคุณชายฉินเสียก่อนเถิด ตวนอู่ผู้นี้… ฮึ่ม เขาไม่คู่ควรที่จะทำให้รองเท้าของนางแปดเปื้อนด้วยซ้ำ!
จางอวี่หมินจะทราบได้อย่างไรว่าตวนอู่ไม่ได้อยากทำเช่นนี้ ทุกสิ่งถูกสั่งการโดยคุณชายฉิน!
ในเวลานี้ จางอวี่หมินส่งเสียงตะโกน “สุนัขรับใช้ หลีกไปให้พ้น!”
เมื่อตวนอู่ได้ยินเช่นนี้ เขาเลิกคิ้วขึ้นสูงก่อนจะกล่าวอย่างหยาบคาย “ข้าจะบอกอะไรให้เจ้าฟัง อย่าได้คิดใฝ่ฝันนักเลย เจ้าคิดว่าตนเองเป็นใครกันที่จะมายืนเคียงข้างคุณชาย ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในสายตาของคุณชายนั้นมีเจ้าหรือไม่!”
ความจริงแล้วเขาไม่ได้คิดจะกล่าวตรง ๆ เช่นนี้
แต่เดิมแล้วตวนอู่เป็นคนหยาบคาย แล้วเวลานี้เขาขัดแย้งกับจางอวี่หมินครั้งแล้วครั้งเล่า เช่นนี้เขาจะคิดไว้หน้าของจางอวี่หมินได้อย่างไร?
จางซิ่วเอ๋อได้ยินคำพูดของตวนอู่ นางลอบปรบมือให้เขาอยู่ในใจ
ถ้อยคำเหล่านั้นทำให้นางอ้าปากค้าง!
เมื่อตวนอู่กล่าวเช่นนี้ ใบหน้าของจางอวี่หมินก็แปรเปลี่ยนเป็นมืดมนและซีดขาวในชั่วขณะ
“อืม ข้ารู้สึกว่าทันทีที่จางอวี่หมินได้พบคุณชายฉิน นางก็กระทำตัวราวกับยุงที่เห็นเลือด คราวแรกข้าก็คิดว่านางและเขาเกี่ยวข้องกันจริง ๆ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า…จางอวี่หมินกำลังฝันกลางวันว่าได้ใกล้ชิดกับคุณชายฉินอยู่”
ใครบางคนอดไม่ได้ที่จะพูดอะไรขึ้นมา
ทันทีที่เขากล่าวขึ้น ทุกคนก็เริ่มพูดเช่นกัน
เมื่อครั้งที่แม่เฒ่าจางมาถึง นางสร้างความขุ่นเคืองให้กับชาวบ้านมากมาย
นางทำให้พวกเขาไม่อาจเพลิดเพลินกับอาหารได้ เช่นนี้พวกเขาจึงไม่ชื่นชอบคนในตระกูลจางทั้งหมด จึงไม่คิดสุภาพใด ๆ อีก
“นางปฏิบัติตนราวกับเป็นของเล่น เหตุใดนางจึงไม่ถ่ายเบาเพื่อสะท้อนดูเงาว่าตนเองเป็นใครกันเล่า สมควรแล้วหรือที่จะได้เดินเคียงข้างคุณชายฉิน”
“ข้าเห็นด้วย ข้าคิดว่าจางอวี่หมินเป็นเพียงเด็กสาวตัวน้อยที่มีความคิดสูงส่งมาตลอด ข้าไม่เคยคาดหวังเลยว่านางจะมีความคิดเช่นนี้!”
ยังมีบางคนในหมู่บ้านที่เคยรู้สึกชื่นชอบจางอวี่หมิน
ท้ายที่สุดแล้ว หากไม่กล่าวถึงนิสัย ใบหน้าและผิวพรรณของจางอวี่หมินนั้นงดงามจริง ๆ
แต่ในเวลานี้ แม้ชายหนุ่มเหล่านั้นจะยังคิดถึงจางอวี่หมินอยู่ แต่ผู้อาวุโสของพวกเขาย่อมไม่ประทับใจต่อจางอวี่หมินอีกแล้ว
ช่างเป็นคนประหลาดนัก
จางอวี่หมินเกิดความคิดคว้าตัวคุณชายผู้มั่งมี เพื่อให้ผู้คนได้ตระหนักถึงขีดจำกัดล่างของอีกฝ่าย
คนเหล่านี้จึงดูถูกนางโดยธรรมชาติ
“ข้าคิดว่าคงจะดีนักหากในอนาคตเด็กสาวตัวน้อยผู้นี้ได้แต่งงานเข้าตระกูลใหญ่จริง ๆ หากนางแต่งงานกับครอบครัวธรรมดา ครอบครัวเหล่านั้นคงโชคร้าย! คนเช่นนี้ไม่อาจเลี้ยงดูไว้ได้!”
ใช่แล้ว ความทะเยอทะยานของจางอวี่หมินนั้นสูงส่งเกินไป ในสายตาของคนในหมู่บ้านรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่อาจรับได้ มันจะนำพามาซึ่งความไม่สงบ
จางอวี่หมินไม่ใช่คนหูหนวก ดังนั้นนางจึงเข้าใจถ้อยคำเหล่านั้นได้ทั้งหมด
ใบหน้าของจางอวี่หมินแดงก่ำ นางกระทืบเท้าอย่างแรงราวกับว่ากำลังจะร้องไห้
นางมองคุณชายฉินอย่างมีความหวัง ในเวลานี้จางอวี่หมินรอให้คุณชายฉินกล่าวอะไรสักคำเพื่อให้คนในหมู่บ้านรับทราบว่านางไม่ได้ฝันกลางวัน!
เป็นคุณชายฉินที่ชื่นชอบนางจริง ๆ!
แต่คุณชายฉินจะก้าวออกมาปกป้องจางอวี่หมินได้อย่างไร?
เขาไม่ได้ให้ความสนใจจางอวี่หมินเลยแม้แต่น้อย เช่นนี้จึงก้าวขาเดินต่อไปด้านหน้าอย่างช้า ๆ
เมื่อเขากำลังจะจากไป คุณชายฉินหันกลับมาเล็กน้อย
จางอวี่หมินคาดหวังอย่างจริงจังว่าคุณชายฉินจะกล่าวอะไรเพื่อนางหรือไม่? หรือคุณชายฉินจะพานางไปด้วย?
ในเวลานี้ นางถึงกับกล่าวคำติดขัดอย่างประหม่า “นะ… คุณชายฉิน…”
ก่อนที่คำพูดของจางอวี่หมินจะสิ้นสุดลง นางก็ได้ยินคุณชายฉินกล่าวกับจางซิ่วเอ๋อว่า “อย่าลืมข้อตกลงระหว่างเจ้ากับข้า”
จางซิ่วเอ๋อทราบดีว่าสิ่งที่เขากล่าวออกนั้นเกี่ยวกับสูตรเครื่องเทศ ดังนั้นนางจึงพยักหน้าอย่างจริงจังก่อนจะตอบรับ “ท่านวางใจเถิด”
………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
ว้าย นก นกตัวเบ้อเริ่มเลย ถึงตอนนี้ควรต้องรู้สึกอายแล้วนะอวี่หมิน
ไหหม่า(海馬)
YOU MAY ALSO LIKE
