ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์ - บทที่ 678 นี่อาจเป็นพรหมลิขิต
บทที่ 678 นี่อาจเป็นพรหมลิขิต
“ท่านอาจารย์ เล่นตลกคืออะไรหรือ?”
องค์หญิงเก้าเอ่ยถามด้วยความสงสัย
ตอนนี้นางคุ้นเคยกับคำศัพท์แปลก ๆ ที่หลุดออกมาจากปากของจินเฟิงเป็นครั้งคราวแล้ว
“ที่พวกเจ้าสองคนพูดเล่นอย่างหอมปากหอมคอเมื่อครู่นี้ไง นั่นแหละเรียกว่าเล่นตลก” จินเฟิงตอบ
“ท่านอาจารย์ ข้ากับองค์หญิงไม่ได้เล่นตลก!”
เว่ยต้าถงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “กระหม่อมนับถือท่านอาจารย์จริง ๆ…”
“รีบพูดเรื่องสำคัญได้แล้ว ไม่อย่างนั้นข้าไปจริง ๆ แล้วนะ”
จินเฟิงเหลือบมองเว่ยต้าถง “ข้าอุตส่าห์ขึ้นมาบนยอดเขานี้ ท่ามกลางลมหนาว เพื่อฟังเจ้าพูดจาเหลวไหลเนี่ยนะ”
ใคร ๆ ก็ชอบฟังคำหวาน จินเฟิงเองก็ไม่ใช่พวกชอบถูกด่าว่าโง่เง่าเต่าตุ่นจึงต้องทำเป็นไม่สนใจ
ประเด็นคือเว่ยต้าถงและองค์หญิงเก้าแสดงออกเกินจริงไปหน่อย
เว่ยต้าถงจงใจประจบสอพลออย่างชัดเจน ส่วนองค์หญิงเก้ากำลังล้อเลียนเขาอยู่
“พอได้แล้วใต้เท้าเว่ย พูดเรื่องสำคัญเถอะ ไม่อย่างนั้นท่านอาจารย์จะไปจริง ๆ แล้ว”
องค์หญิงเก้ายุติหัวข้อนี้แล้วถามว่า “ท่านอาจารย์บอกว่าตำแหน่งของปากขวดอยู่ตรงจุดใดหรือ?”
เมื่อพูดถึงเรื่องสำคัญ เว่ยต้าถงก็หยุดหัวเราะคิกคัก แล้วชี้นิ้วไปที่ตำแหน่งหนึ่งบนภูเขาอวี้เหล่ย “เชิญองค์หญิงทอดพระเนตรตรงนั้นพ่ะย่ะค่ะ!”
“ท่านอาจารย์จะขุดภูเขาเพื่อผันน้ำมิใช่หรือเหตุใดตรงนั้นถึงไม่มีคนทำงานเลยล่ะ?” องค์หญิงเก้าถาม
“ร่องน้ำทางทิศตะวันออกยังซ่อมแซมไม่เสร็จพ่ะย่ะค่ะ ถ้าตอนนี้ขุดภูเขา น้ำก็จะไม่มีที่ระบาย ท่านอาจารย์บอกว่ารอให้ขุดร่องน้ำเสร็จก่อน แล้วค่อยเริ่มเจาะภูเขา” เว่ยต้าถงอธิบาย
“การขุดภูเขาคงต้องใช้เวลานานมาก ไม่สามารถเริ่มงานพร้อมกันได้หรือ?” องค์หญิงเก้าถาม “ถ้าต้องรอขุดร่องน้ำเสร็จก่อนแล้วค่อยเริ่มเจาะภูเขาจะทันก่อนฤดูร้อนปีหน้าหรือไม่?”
ฤดูร้อนอากาศร้อน มักเกิดฝนตกหนักและน้ำท่วม เกือบทุกปีภัยน้ำท่วมจะกระจุกตัวอยู่ในฤดูร้อน
องค์หญิงเก้ากังวลว่าจะไม่ทันฤดูฝนและร้อนปีหน้า แล้วชวนสู่จะประสบภัยพิบัติอีกครั้ง
“เดิมทีกระหม่อมก็คิดเช่นเดียวกับองค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ แต่ท่านอาจารย์บอกว่าเขามีวิธีเจาะภูเขา จึงให้กระหม่อมรวบรวมผู้คนมาซ่อมแซมร่องน้ำก่อน” เว่ยต้าถงกล่าว
“ท่านอาจารย์จะใช้วิธีใดเจาะภูเขาหรือ?” องค์หญิงเก้าหันไปมองจินเฟิง
“ใช้วัตถุระเบิด! ข้าได้สั่งโรงงานแล้วและให้หม่านชางผลิตสว่านเจาะหิน เมื่อทำเสร็จแล้วก็สามารถเจาะรูบนหินก้อนใหญ่ได้ จากนั้นก็นำระเบิดใส่เข้าไป แบบนี้ก็สามารถระเบิดหินได้แล้ว”
จินเฟิงไม่ได้ปิดบัง แล้วตอบว่า “แบบนี้ชาวบ้านก็ไม่ต้องใช้เสียมขุดภูเขาทีละนิด ๆ แค่ขนหินที่แตกออกไปก็พอแล้ว เร็วกว่ากันเยอะเลยใช่ไหมล่ะ”
“เป็นวิธีที่ดีนี่!” องค์หญิงเก้าพยักหน้าเล็กน้อย
ในตอนแรก นักโทษประหารที่ถูกเสนอชื่อในเรือนจำที่ซื่อชวนถูกจินเฟิงพากลับมาที่จินชวน หลังจากนั้นก็ถูกส่งตัวไปยังสถานที่ลับแห่งหนึ่งเพื่อผลิตดินปืนโดยเฉพาะ
จินเฟิงสัญญากับพวกเขาว่า พวกเขาจะได้รับค่าจ้างสำหรับงานที่ทำ และสามารถฝากผู้คุ้มกันนำไปมอบให้กับบุคคลที่กำหนดได้ หากทำงานอย่างซื่อสัตย์และผลิตดินปืนได้จำนวนตามที่กำหนด ก็สามารถพาครอบครัวมาเยี่ยมได้
นักโทษประหารเหล่านี้ถือว่ารอดตายมาได้ พวกเขาพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก ในตอนนี้ทุกคนต่างทำงานอย่างซื่อสัตย์และยังไม่พบการหลบหนี
อันที่จริงต่อให้พวกเขาอยากหนีก็หนีไม่รอด
สถานที่ผลิตดินปืนนั้นมีพื้นที่สูงชันกว่าโรงตีเหล็กแห่งใหม่เสียอีก มีหน้าผาสูงชันสามด้านและด้านหนึ่งติดแม่น้ำเจียหลิง การเข้าออกต้องอาศัยเรือและมีผู้คุ้มกันมากกว่าร้อยนายประจำการอยู่
ผู้คุ้มกันในที่นี้เกือบทั้งหมดเป็นทหารผ่านศึกสองรุ่นแรก และเป็นคนที่จินเฟิงไว้ใจมากที่สุดรองจากทหารองครักษ์
ช่วงก่อนหน้านี้ขาดแคลนกำลังพลมาก จินเฟิงก็ยังไม่เคยแตะต้องคนกลุ่มนี้เลย
“ดินปืนคืออะไรหรือ?” เว่ยต้าถงถาม
“ระเบิดมือทำมาจากดินปืนไงล่ะ” จินเฟิงอธิบาย
“อย่างนี้นี่เอง!”
เว่ยต้าถงร้องอ๋อ
เขาเคยเห็นพลังทำลายล้างของระเบิดมือในต้าหม่างพัว แต่ไม่เคยสัมผัสในระยะใกล้ และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าระเบิดมือทำมาจากอะไร
“ท่านอาจารย์ ข้ายอมรับว่าระเบิดมือมีอานุภาพร้ายแรง แต่สามารถระเบิดภูเขาอวี้เหล่ยได้จริงหรือ?” เว่ยต้าถงถามอีก
“ระเบิดมือลูกเดียวระเบิดไม่ได้หรอก แล้วถ้าเป็นร้อยลูก พันลูกล่ะ?”
จินเฟิงกล่าว “และข้าก็ไม่ได้คิดจะระเบิดภูเขาอวี้เหล่ยให้ถล่มลงมาในครั้งเดียว แต่จะระเบิดทีละส่วน รอให้ชาวบ้านขนหินที่แตกออกไปก่อน แล้วค่อยระเบิดส่วนต่อไป แบบนี้เป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด”
“ท่านอาจารย์พูดถูกต้อง” เว่ยต้าถงพยักหน้า
“งั้นระเบิดในมือท่านอาจารย์เพียงพอที่จะระเบิดภูเขาอวี้เหล่ยหรือไม่?” องค์หญิงเก้าถาม
ระเบิดเป็นเหมือนสัตว์ร้ายที่อันตราย หากถูกปล่อยออกไปผลที่ตามมาจะคาดไม่ถึง
นอกจากการใช้ค่าจ้างและอนุญาตให้ครอบครัวมาเยี่ยมเพื่อปลอบขวัญนักโทษประหารแล้ว จินเฟิงยังสั่งผู้คุ้มกันที่ดูแลโรงงานดินปืนอย่างเด็ดขาดว่า หากมีใครคิดจะหนีให้ฆ่าทิ้งทันที
นอกจากจินเฟิง ผู้คุ้มกันที่ประจำการและผู้คุ้มกันที่ขนส่งวัตถุดิบและสินค้าสำเร็จรูปแล้ว มีเพียงกวานเสี่ยวโหรวและจางเหลียงเท่านั้นที่รู้ว่าโรงงานผลิตระเบิดตั้งอยู่ที่ใด แม้แต่ถังเสียวเป่ยและองค์หญิงเก้าต่างก็ไม่รู้ว่าอยู่ที่ใด
ไม่เพียงเท่านั้น จินเฟิงยังได้กำหนดขั้นตอนที่เข้มงวดสำหรับการขนส่งระเบิดอีกด้วย
ตามขั้นตอน ผู้คุ้มกันที่ไปขนส่งวัตถุดิบและนำสินค้าสำเร็จรูปออกไป จะต้องจอดเรือให้ห่างจากชายฝั่งพอสมควรและส่งเรือลำเล็กเข้าฝั่งเท่านั้น
ในระหว่างการขนส่งก็มีข้อกำหนดที่เข้มงวดเช่นกัน
“ไม่ค่อยพอหรอก” จินเฟิงส่ายหน้า “ไม่ใช่แค่ระเบิดไม่พอ สว่านเจาะหิน ที่ใช้เจาะหินก็ยังทำไม่เสร็จ ข้าถึงให้ใต้เท้าเว่ยรวบรวมชาวบ้านมาทำร่องน้ำก่อน รอให้สะสมระเบิดได้มากพอ รอผลิตสว่านเจาะหินเสร็จแล้ว ค่อยรวบรวมคนงานมาขนหินที่แตกออกไปที่ภูเขาอวี้เหล่ย”
จินเฟิงไม่ใช่คนประเภทที่ไม่สนใจชีวิตผู้อื่น
แม้แต่กับนักโทษประหาร จินเฟิงก็ไม่ได้ให้พวกเขาเสี่ยงเพื่อเพิ่มผลผลิต แต่ใช้วิธีที่ปลอดภัยที่สุดในการทดลองและผลิต
โรงงานดินปืนก่อตั้งมาเป็นเวลานาน แต่ไม่เคยเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตแม้แต่ครั้งเดียว
อาจเป็นเพราะเหตุผลนี้ทำให้นักโทษประหารรู้สึกถึงความเมตตาของจินเฟิง ดังนั้นพวกเขาจึงซื่อสัตย์มาโดยตลอด
ในตอนนี้นักโทษประหารคุ้นเคยกับดินปืนเป็นอย่างดีและบรรลุมาตรฐานสายการผลิตแล้ว จินเฟิงจึงส่งจดหมายกลับไปเพื่อขอให้พวกเขาเพิ่มผลผลิต
“ถ้าอย่างนั้นก็เอาเถอะ ข้ารอข่าวดีจากท่านอาจารย์ก็แล้วกัน”
องค์หญิงเก้าพยักหน้าเล็กน้อย “ใต้เท้าเว่ย แล้วเขื่อนเฟยซาและทางแยกน้ำที่ท่านอาจารย์พูดถึงล่ะ อยู่ตรงจุดใด?”
“อยู่ทางนั้น…”
เว่ยต้าถงเริ่มอธิบายตำแหน่งและหลักการของเขื่อนเฟยซาและทางแยกน้ำรูปปากปลาให้องค์หญิงเก้าฟัง
ทุกคนอยู่บนยอดเขาอวี้เหล่ยจนถึงเย็นก่อนจะเริ่มลงจากเขา
การสำรวจสถานที่จริงนั้นชัดเจนกว่าการดูบนโต๊ะทรายจำลอง องค์หญิงเก้ามีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้นเกี่ยวกับโครงการตูเจียงเยี่ยนภายใต้คำอธิบายของเว่ยต้าถง
และยิ่งชื่นชมจินเฟิงที่คิดแผนการนี้ได้
ระหว่างทางลงจากเขา องค์หญิงเก้าเห็นสถานที่ก่อสร้างที่คนงานเริ่มเลิกงาน นางจงใจเดินช้าลงสองสามก้าวและเดินเคียงข้างจินเฟิง
เว่ยต้าถงรู้ทันทีว่าทั้งสองมีเรื่องจะพูดกัน จึงรีบชะลอฝีเท้าและทิ้งระยะห่างจากทั้งสอง
แม้ว่าต้าหลิวจะอยากรู้ว่าจินเฟิงและองค์หญิงเก้าพูดอะไรกัน แต่เมื่อเห็นสายตาคุกคามของชินเอ๋อร์ เขาก็ได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ แล้วพาผู้คุ้มกันเดินช้าลงสองสามก้าวเช่นกัน
ไม่นาน รอบ ๆ ตัวของจินเฟิงและองค์หญิงเก้าก็เหลือเพียงชินเอ๋อร์และเป่ยเชียนสวินเท่านั้น
องค์หญิงเก้าจึงเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านอาจารย์ ท่านรู้หรือไม่ว่าข้ารู้สึกว่าโชคดีที่สุดในชีวิตนี้คือการได้พบกับท่าน หากปราศจากท่าน ข้าไม่กล้าคิดเลยว่าชวนสู่ในปีนี้จะเป็นเช่นไร และต้าคังจะเป็นเช่นไร”
“องค์หญิงทรงพูดเกินไปแล้ว” จินเฟิงกล่าวพลางยิ้ม “อันที่จริงข้าก็รู้สึกโชคดีมากที่ได้พบกับองค์หญิง หากปราศจากองค์หญิง ตอนนี้ข้าอาจกลายเป็นโจรไปแล้วและคงทำเรื่องต่าง ๆ ในตอนนี้ไม่ได้”
“บางที นี่อาจเป็นพรหมลิขิตอย่างที่ท่านอาจารย์พูดก็ได้”
องค์หญิงเก้าปัดผมที่ปรกใบหน้าเบา ๆ แล้วหันไปยิ้มหวานให้จินเฟิง
YOU MAY ALSO LIKE
